Όταν ξεκινάει μια επιθυμητή εγκυμοσύνη και καθώς το μικρό σποράκι μεγαλώνει μέσα σου ονειρεύεσαι τη ζωή σου που θα αλλάξει, τον νέο άνθρωπο που θα φέρεις στον κόσμο και κάθε καινούργιο σκαλί που θα ανεβαίνεις μαζί του. Μετά γεννιέται και νιώθεις κυρίαρχος του κόσμου, το παρακολουθείς να μεγαλώνει και να κατακτά ορόσημα ανάπτυξης και λες κάτι έχω κάνει κι εγώ σωστά.
Φτάνει κοντά στα 2 πια αλλά γιατί δεν μιλάει; Γιατί του δείχνεις κάποια μέρη του σώματος και δεν τα δείχνει κι αυτό; Γιατί δεν κάθεται ήσυχο και όλα τα αναποδογυρίζει; Περνάει ο καιρός και δεν είναι η συνηθισμένη ζωηράδα, κάτι αρχίζει και σε τρώει.
Ρωτάς το γιατρό και σε ρωτάει «πόσες λέξεις λέει;» Δεν ξέρεις τι να απαντήσεις … Σε παροτρύνει να πας σε έναν ειδικό. Πας θέλοντας ενδόμυχα να μην είναι τίποτα, να είναι ένα κακό όνειρο που θα περάσει. Βαθιά μέσα σου όμως ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά.
Η διάγνωση; Διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές, που πρακτικά σημαίνει ότι είναι στο αυτιστικό φάσμα. Σε στέλνουν σε ένα δημόσιο κέντρο που δεν είναι όμως για το δικό σου παιδί, γιατί εκεί πάνε βαριές περιπτώσεις. Παίρνεις δυο τρεις γνώμες για το τι θα κάνεις.
Έρχεται ο Σεπτέμβρης που είναι 3 ακριβώς. Το πας σε παιδικό σταθμό και στο στέλνουν τη δεύτερη μέρα πίσω, «το παιδί σας θα πάει μια χαρά αλλά δεν μπορούμε να το κάνουμε καλά». «Μα σε δυο μέρες έχω ραντεβού να ξεκινήσει τις απαιτούμενες θεραπείες». «Λυπούμαστε, αλλά εμείς δεν μπορούμε».
Με σκυμμένο το κεφάλι πας και σου βάζουν μπροστά σου ένα πρόγραμμα θεραπειών. Για καλή σου τύχη έχεις κερδίσει αναπάντεχα κάποια χρήματα οπότε υπάρχει η μαγιά να ξεκινήσεις τον μακρύ αυτό δρόμο. Για ακόμα καλύτερη τύχη, επειδή οι θεραπείες πρέπει να συνοδεύονται από σχολική συναναστροφή βρίσκεται ένας σταθμός που αναλαμβάνει το παιδί σου έστω κι αν δεν είναι ακόμα έτοιμο.
Και ξεκινάς. Και δεν ξέρεις που θα καταλήξεις. Γίνονται ένα σωρό εξετάσεις μήπως βρεθεί κάποια αιτία και η αιτία δεν βρίσκεται ποτέ. Έχεις βαρεθεί να απαντάς σε ερωτήσεις ήταν φυσιολογική η σύλληψη, γεννήθηκε τελειόμηνο, γεννήθηκε φυσιολογικά; Έχεις την ατυχία να ζεις σε μια χώρα που ό,τι παρεκκλίνει του φυσιολογικού δεν έχει την μέριμνα που του αρμόζει.
Στο κέντρο που πας βλέπεις περιπτώσεις και περιπτώσεις. Σκέφτεσαι θα τα καταφέρει το δικό μου παιδί; Ή θα είναι πάντα εξαρτημένο από μένα; Είναι μικρό γαμώτο έπρεπε αυτή τη στιγμή να χαίρεται τη ζωή και το ταλαίπωρο το γυρνάω από εδώ και από εκεί … είμαι καλή μάνα; Θέλω να κάνω δεύτερο παιδί γιατί μπορώ να κάνω ένα «φυσιολογικό» παιδί. Σκόρπιες σκέψεις και όλα στην αναμονή.
Για μια ακόμα φορά αισθάνεσαι τυχερή. Το παιδί ανταποκρίνεται καλά σε όλα σε πολύ καλό χρόνο μάλιστα. Μέσα σε ενάμισι χρόνο δεν έχει διαφορά από τα συνομήλικά του στην έκφραση. Μπορεί να μην είναι κοινωνικό, αλλά όλα τα άλλα είναι όπως πρέπει. Όταν φτάνει η ώρα να πάει στο σχολείο είναι όλοι σίγουροι ότι θα τα καταφέρει πολύ καλά. Εσύ φοβάσαι και κάνεις ένα βήμα κάθε φορά. Φόβο τον πρώτο καιρό του σχολείου (δεν έχεις πει τίποτα γιατί δεν θες a priori να το κατατάξουν σε κάποια κατηγορία). Φόβο όταν ξεκινάει τα αγγλικά. Φόβο όταν ξεκινάει άθλημα.
Κι εσύ σε ότι κάνει είσαι εκεί. Έτσι είναι όλες οι μάνες δίπλα στα παιδιά τους αλλά για ένα λόγο παραπάνω όταν πρέπει να αφουγκράζεσαι την ανάγκη του παιδιού που ίσως το ίδιο δεν μπορεί να την εκφράσει πλήρως αφού σκέφτεται διαφορετικά. Η επιβράβευση ήρθε πολύ αργότερα γύρω στα 12 που άρχισε να κάνει τις δικές του επιλογές και να τις αιτιολογεί. Και συνεχίζουμε.

Νηπενθές 2017