Τι όμορφη που είναι η εφηβεία!
Όλα είναι γεμάτα καρδούλες και λουλούδια! Και η δική μου κάπως έτσι ήταν, βιαζόμουν να μεγαλώσω για να ζήσω τα πριγκιπικά χρόνια πλάι στον ιππότη μου και να γίνω η βασίλισσα του γάμου μου… Μόνο που δε βιαζόμουν απλά, αλλά το επιχείρησα κι όλας πολύ πολύ γρήγορα αφού μόλις 15,5 χρονών μάθαινα πως ήμουν έγκυος κι έτσι πλησίαζα το όνειρο!!
Όνειρο, αυτό ακριβώς ήταν γιατί στην πραγματικότητα ήταν εφιάλτης!

Γύρω στα 17 ήταν η πρώτη φορά που επιχείρησα να διαλύσω αυτό το «όνειρο», μα τι λέω η τρελή; Θα μεγαλώσει το παιδί μου με χωρισμένους γονείς; Όχι! Πρέπει να προσπαθήσω γιατί είμαι υπεύθυνη γι’ αυτό το πλασματάκι! Κι αφού μυαλό δεν έβαλα, να σου ακόμα ένα μωρό μέσα μου και στο μυαλό μου αυτές οι καρδούλες και οι πεταλούδες ξαναγεννιούνται μαζί με την ελπίδα πως θα πραγματοποιηθεί το όνειρο…

Πόσο κράτησε; Μόλις ενάμιση χρόνο με πάμπολλες υποχωρήσεις ώσπου η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο.
Δεν μιλούσα… Δεν ήθελα να με λυπάται κανείς, δεν έπρεπε να μάθει κανείς πως ο ιππότης μου ζούσε με το φάντασμα της παθολογικής ζήλιας, δεν έπρεπε κανείς να ξέρει πως κάθε σημάδι στο κορμί μου ήταν ένα ταξίδι της ψυχής μου πίσω στα μαθητικά τα χρόνια, όπου δεν υπήρχαν ευθύνες, δεν υπήρχε κακία, δεν υπήρχε ξύλο και ζήλια.

Πόσο μου έλειψαν εκείνα τα χρόνια…

Μα τι λέω; Πρέπει να ξυπνήσω! Ήρθε η ώρα ο ιππότης μου να πάει πίσω στη μαμά του κι εγώ να πάρω τη ζωή στα χέρια μου! Πρέπει να κάνω τα πάντα για να μεγαλώσω τα μωρά μου με ηρεμία, γαλήνη και πάρα πολλή αγάπη!!!
Κάπως έτσι 19 ετών βρίσκομαι να δουλεύω όλη μέρα για να τα καταφέρω να τα μεγαλώσω… Δεν εμπιστεύομαι πλέον κανέναν, όσοι θα περάσουν από τη ζωή μου θα είναι για να τους γλεντήσω εγώ και δε θα με εκμεταλλευτεί ποτέ ξανά κανείς! Με ακούτε; ΚΑΝΕΙΣ!

Έφτασα με τούτα και με εκείνα στα 27 και τα μωρά μου είναι ήδη στο δημοτικό και να, η μοίρα φέρνει τον άνθρωπο που αποδεικνύεται σταθμός στη ζωή μας!
Μ’ αγαπάει, με εκτιμάει, με εμπιστεύεται! Ναι! Με εμπιστεύεται! Είναι ο άνθρωπος μου, είναι το άλλο μου μισό, μαζί του θα μπορούσα και πάλι να περάσω το κατώφλι της εκκλησίας και να ορκιστώ από τα βάθη της ψυχής μου, αιώνια αγάπη!
Μπορεί να μην είναι μπαμπάς των παιδιών μου, μπορεί να μην είμαι μαμά των παιδιών του, μα δεν υπάρχουν δικά μου και δικά του, είναι δικά μας και είναι τα παιδιά ΜΑΣ!

Χάρη σε αυτόν τον άνθρωπο λοιπόν εγώ ξανάγινα 16 κι επέστρεψα στα θρανία! Ναι, ναι! Ξεκίνησα το λύκειο από την αρχή! Και τα κατάφερα!

Πλέον 32 ετών, απόφοιτη λυκείου και μέλλουσα φοιτήτρια αφού με στήριξε και σε αυτό! Δεν είπε ποτέ κουβέντα για τα άπλυτα πιάτα, για τον χαμό από βιβλία και φωτοτυπίες σε όλο το σπίτι, για τις μέρες που δεν προλάβαινα να μαγειρέψω κι έτρωγε ψωμί με τυρί! Ήταν δίπλα μου όταν αρνήθηκα θέση εργασίας γιατί έπρεπε να αφοσιωθώ στις πανελλήνιες κι ας την χρειαζόμασταν αυτή τη δουλειά!

Έτσι λοιπόν τώρα διανύω τα 18 κι ετοιμάζομαι για τις σπουδές μου, όπως τα παιδιά που γεννήθηκαν το 1999. (Oh my God υπάρχουν τέτοιες χρονολογίες;)
Που θα πάει όμως; Θα μεγαλώσω κι εγώ κάποτε… Ίσως όταν τελειώσω το πανεπιστήμιο, ή ίσως και όχι… Τι σημασία έχει άλλωστε? Πλέον ζω τα πριγκιπικά χρόνια που ονειρευόμουν παιδί!!!

Σε ευχαριστώ αγάπη μου για όλα!!!
Σε ευχαριστώ που άλλαξες τη ζωή μου και ανέτρεψες τα πιστεύω μου για τους ανθρώπους!!!
Αλήθεια…Γιώργο θα με παντρευτείς;

Σ’ αγαπώ!!!

 

Στέλλα Παρισσοπούλου