Απ’ όλου του χρόνου τις ημέρες, υπάρχει μια μέρα που νιώθω απίστευτα άβολα. Νιώθω σαν το ψάρι έξω από το νερό, σαν τη μύγα που έπεσε στο γάλα. Απ’ όλου του χρόνου τις ημέρες, από τότε που έγινα μάνα, υπάρχει μία μέρα που η σκέψη της με αγχώνει περισσότερο από ότι με άγχωνε πριν κάνω παιδιά. Και αυτή η μέρα είναι η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, που γιορτάζουν όλου του κόσμου οι μαμάδες και μαζί κι εγώ, ως μαμά, αλλά όχι ως κόρη της μαμάς μου.

Γράφω, σβήνω και ξαναγράφω… Κι είναι τόσα πολλά αυτά που έχω μέσα στην καρδιά μου, που φοβάμαι και ντρέπομαι μαζί να τα ομολογήσω. Μα είναι εκεί, άγρυπνοι φρουροί της ύπαρξής μου. Κι όχι, δεν θέλω πλέον να κλείνω τα μάτια μου, τα αυτιά μου στις κραυγές και τους λυγμούς της ψυχής μου. Γιατί εγώ αυτόν τον πόνο τον αγαπώ και τον έχω φάρο στη ζωή μου.

Γιορτή της μητέρας. Λουλούδια, φιλιά, αγκαλιές… Για μένα όμως η μέρα αυτή είναι ταυτόχρονα και μέρα θλίψης και καημού. Ναι, καημό το έχω που δεν έχω τη μάνα που τα βιβλία περιγράφουν και τα ποιήματα εξυμνούν. Υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι ο πιο κοντινός μου άνθρωπος. Το α και το ω μου. Δεν είναι όμως. Είναι απλά το α γιατί με έφερε στη ζωή, άντε και το η γιατί γνώρισα την ήττα από πολύ νωρίς, πριν καλά καλά κάνω τα πρώτα μου βήματα. Ναι, ηττημένη νιώθω. Απέτυχα στο κόσμο αυτό να βιώσω ως παιδί αυτό που λένε μητρική αγάπη, μια αγάπη δεδομένη που σαν αίμα κυλά στο παιδικό κορμί.

Ποτέ δεν είχα καλή σχέση μαζί της. Ποτέ δεν ήμασταν η μαμά και η κόρη που έπιναν μαζί καφέ. Που της μιλούσα για τα προβλήματά μου, τις ερωτικές μου απογοητεύσεις, τις ανησυχίες μου. Οι καυγάδες μας και οι διαφωνίες μας έχουν μείνει στην ιστορία. Στην εφηβεία μου μάλιστα είχα φτάσει στο σημείο να ρωτάω τη γιαγιά μου αν είμαι υιοθετημένη. Μου ήταν πραγματικά αδύνατον να καταλάβω πως βρέφος, πριν καν σαραντίσω, με έκανε πακέτο και μ’ έστειλε στη γιαγιά, στο χωριό, να με μεγαλώσει. Γιατί πακέτο ένιωθα, όσο σκληρό κι αν ακούγεται. Άλλες εποχές κι έπρεπε να δουλέψει για να έχω εγώ ένα σπίτι να μείνω; Ήταν μικρή και ήθελε να ζήσει ακόμα λίγο της ζωής της; Η απάντηση, που ενδεχομένως είναι κάπου στη μέση, δεν με κάνει να νιώθω καλύτερα, ακόμα κι αν την έχω δικαιολογήσει. Κι αυτό μάλλον από καθαρά προσωπική ανάγκη για να μην έχω τύψεις πως δεν εκτιμώ τον άνθρωπο που με έφερε στον κόσμο. Είναι ταμπού βλέπετε να ομολογεί κανείς πως δεν λατρεύει τη μαμά του.

Η μαμά μου με μεγάλωσε σωστά για τα δικά της δεδομένα. Αγάπη για εκείνην ήταν να έχουμε φαγητό, ρούχα καθαρά και παπούτσια. Και σίγουρα είναι κι αυτό εκδήλωση αγάπης, αλλά για ένα παιδί δεν αρκεί. Δεν με χτύπησε ποτέ. Αλλά δεν με πήρε και ποτέ αγκαλιά. Επέβλεπε το διάβασμά μου, και αργότερα στο γυμνάσιο ήταν εκεί να μου προσφέρει ένα ποτήρι χυμό πορτοκάλι και να μου φτιάξει ένα τοστ για να παίρνω δυνάμεις, αλλά σπάνια μου έλεγε ένα «μπράβο», έστω για επιβράβευση, ακόμα κι αν το «μπράβο» είχα πασχίσει για να το ακούσω αποκλειστικά από το δικό της στόμα. Έπαιζε μαζί μου τα αγαπημένα μου επιτραπέζια και μου έπαιρνε βιβλία που τόσο αγαπώ, εξωσχολικά όπως συνήθιζε να λέει, αλλά σπάνια με φιλούσε. Δεν θυμάμαι καν αν μου έχει πει ποτέ ένα έρμο «Σ’ αγαπάω». Θυμάμαι, ωστόσο, που δεν ένιωθε καμιά ντροπή να μου πει πως η ξαδέλφη μου ήταν πιο όμορφη από μένα, που η κόρη της συναδέλφου είχε μεγαλύτερο Μέσο Όρο στο τρίμηνο από μένα, που…που…που… Πάντα είχε ένα κακό λόγο για τη ενήλικη ζωή μου, για τις επιλογές μου, τους φίλους και τους συντρόφους μου. Και ναι είχα φτάσει σε σημείο να μην χαίρομαι που τη βλέπω… Δεν θα ξεχάσω δε ποτέ πως όταν ενήλικη πλέον τη ρώτησα αν με αγαπά απάντησε με ερώτηση. «Εσύ με αγαπάς;»… Ξέρω ότι η μητέρα μου νοιάζεται για μένα αλλά όχι με τον τρόπο που θα ήθελα εγώ, που θέλει κάθε παιδί. Και τι θέλει κάθε παιδί; Μια σφιχτή αγκαλιά σχεδιασμένη γι’ αυτό αποκλειστικά. Να ακούει ένα «σ’ αγαπώ καρδούλα μου» κάθε βράδυ πριν τον ύπνο. Να γεύεται μια μαμά που μυρίζει «μπισκότο». Το λέει και η διαφήμιση.

Tη μέρα, ωστόσο, που αγκάλιασα για πρώτη φορά το πρώτο μου παιδί, σαν φοίνικας αναγεννήθηκα από τις στάχτες μου και εξήλθα από το μαιευτήριο τόσο δυνατή που κάθε δάκρυ του παρελθόντος έγινε σταλακτίτης στην ψυχή και στην καρδιά μου. Και τα δάκρυα πάγωσαν και έμειναν να μου θυμίζουν τα λάθη της δικής μου μαμάς, τον πόνο της απόρριψης που βίωσα ως παιδί. Γιατί εκείνη τη μέρα, που έγινα εγώ μάνα, συνειδητοποίησα πιο πολύ από ποτέ πως εγώ θέλω να γίνω μια μαμά «μπισκότο». Το πάθημα μου είχε γίνει μάθημα. Κι εγώ ήμουν ανέκαθεν καλή μαθήτρια, χάρη στη μαμά μου.

Υπάρχουν μαμάδες που αγκαλιάζουν καθημερινά τα παιδιά τους. Που είναι περήφανες για το πιο μικρό «κατόρθωμα» και που δεν «χτυπάνε» την όποια αποτυχία. Που δεν τα συγκρίνουν με άλλα παιδιά. Που δεν ζητάνε κι άλλα κι άλλα… Που δεν ζητούν ανταπόδοση… Που είναι η μηλιά του Shel Silverstein (εξαιρετικό βιβλίο παρεμπιπτόντως, να το πάρετε). Μια τέτοια μαμά είμαι κι εγώ. Που τα βλέπω ως τα πιο όμορφα του κόσμου. Που θα έδινα γι’ αυτά και τη ζωή μου, όσο γραφικό κι αν ακούγεται. Και είμαι περήφανη για αυτά, για το κάθε τους βήμα και κάθε στραβοπάτημα. Ο,τι κι αν γίνει, θα είναι ο θησαυρός μου. Κι εγώ σαν άλλος Scrooge McDuck τον θησαυρό αυτό δεν θα τον χαραμίσω για καμιά προσωπική φιλοδοξία. Δεν περιμένω να ακούσω από εκείνα ευχαριστώ που στέκομαι δίπλα τους, αλλά αντιθέτως εγώ τα ευχαριστώ που υπάρχουν στη ζωή μου, που δέχονται τη συγγνώμη μου, και συγχωρούν τα λάθη μου στην κουζίνα και που ήμουν κουρασμένη εκείνο το απόγευμα για να πάμε στις κούνιες. Πασχίζω μονάχα για να είναι όσο το δυνατόν ευτυχισμένα, για να πραγματοποιήσουν τα δικά τους όνειρα, για να δυναμώσουν οι φτερούγες τους και να πετάξουν μακριά μου, ελεύθερα, όποτε νιώσουν εκείνα έτοιμα. Τα φιλάω και τους λέω κάθε μέρα ότι τα αγαπάω. Πώς να κρύψω την αγάπη μου;… Δεν γίνεται αυτό. Και γιατί να το κάνω άλλωστε;

Να είστε περήφανες και περήφανοι για τα παιδιά σας. Να τα αγαπάτε και να τους το λέτε. Είναι τόσο όμορφο το σ’ αγαπώ από τα χείλη της μαμάς…. Τόσο μοναδικό…

Και πολλές αγκαλιές παιδιά. Μην τις τσιγκουνεύεστε. Δεν κοστίζουν και μ’ ένα μαγικό τρόπο χαρίζουν τον κόσμο όλο. Στεγνώνουν δάκρυα, χαρίζουν χαμόγελα, προσδιορίζουν την ύπαρξη μας. H Virginia Satir, κορυφαία ψυχοθεραπεύτρια, έχει πει χαρακτηριστικά, ότι ο άνθρωπος χρειάζεται την ημέρα 4 αγκαλιές για να επιβιώσει, 8 για να συντηρηθεί και 12 αγκαλιές για να αναπτυχθεί. Η αγκαλιά είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορείτε να προσφέρετε στο παιδί σας. Το «Σ’αγαπώ» το πιο δυνατό εφόδιο, για να βαδίσουν με αυτοπεποίθηση και περηφάνια το δρόμο της ζωής τους. Το χάδι σας είναι η λύτρωση σε κάθε πόνο, απογοήτευση, αποτυχία. Αποδεχτείτε τα παιδιά σας όπως είναι, δίχως όρους κι απειλές. Αν δεν σε αποδεχθεί η ίδια σου η μάνα, αμφιβάλλεις, φοβάσαι, πολλές φορές ντρέπεσαι γιατί δεν νιώθεις όσα νιώθουν οι άλλοι γύρω σου.

Στο ημερολόγιο της καρδιάς μου οι γκρίζες σελίδες είναι πολλές. Των παιδιών όμως τα ημερολόγιο θα έχει τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Κι όσο ο ήλιος ανατέλλει εγώ θα είμαι εκεί, να πασπαλίζω καθημερινά της μπισκοτένια τους ζωή με «Σ’ αγαπάω καρδούλα μου», φιλιά και σφιχτές, πολύ σφιχτές αγκαλιές.
Να θυμάστε ότι τα παιδιά μπορεί να δικαιολογούν, αλλά δεν ξεχνάνε. Ποτέ!…