Μιθριδατισμός αποκαλείται η πρακτική της αυτοπροστασίας από τη δράση ενός δηλητηρίου μέσω της σταδιακής αυτοχορήγησης σε μη θανατηφόρες δόσεις. Μεταφορικά δε σημαίνει τη βαθμιαία εξοικείωση του ανθρώπου σε δυσάρεστες καταστάσεις.

Μια ζωή ο μπαμπάς έλεγε «Τα αγαθά κόποις κτώνται». Από την πρώτη δημοτικού μέχρι και που τελείωσα το πανεπιστήμιο αυτή ήταν η μοναδική πατρική “συμβουλή”, αν θέλετε. Κι εγώ η ανόητη τον πίστεψα… Κι όχι μόνο τον πίστεψα, αλλά αγνοώντας παντελώς τη γνωστή λαϊκή παροιμία του θυμόσοφου λαού μας, δεν ρώτησα, παρόλο που δεν ήξερα. Κι αυτό μου πήρε 39 ολόκληρους χειμώνες κι άλλα τόσα καλοκαίρια για να το συνειδητοποιήσω.
Διάβαζα, λοιπόν, σαν να μην υπήρχε αύριο. Παιδικά χρόνια ανέμελα δεν έζησα. Δεν πειράζει όμως. Να τώρα θα κουραστώ και μετά θα δρέψω τους καρπούς των κόπων μου, έλεγα στον εαυτό μου κάθε φορά που ένας λυγμός αγανάκτησης ανέβαινε στον λαιμό μου. Στερήθηκα παιχνίδια, βόλτες με φίλους, έφτασα στο σημείο να χάσω και την πενταήμερη εκδρομή του λυκείου, απλά για να κάνω επανάληψη στα λατινικά (έλεος δηλαδή), κι όλα αυτά για εκείνα τα έρμα τα «αγαθά».

Δεν λέω. Πέρασα στο πανεπιστήμιο και μάλιστα σε σχολή πρώτης επιλογής. Τώρα βέβαια, το αν ήταν δική μου πρώτη επιλογή ή άλλων, χρήζει ερμηνείας, μιας και οι επιλογές των άλλων με ένα μαγικό «μπαμπαδίστικο» τρόπο είχαν γίνει και δικές μου … Και πάλι, ωστόσο, έπρεπε να τελειώσω στην ώρα μου. Είχα δρόμο ακόμα. Και μάλιστα τόσο μακρύ δρόμο που η Ιθάκη φάνταζε σαν τον πλανήτη Ουρανό. Δεν έζησα, λοιπόν, την ανέμελη φοιτητική ζωή που περιγράφουν όλοι, δεν πήγα εκδρομή στη Μύκονο με τους συμφοιτητές μου, δεν πήγα σε πάρτυ, δεν έπαιξα καν τάβλι ούτε μια φορά στο κυλικείο. Διάβασμα και δουλειά. Γιατί είπαμε… αγαθά κόποις κτώνται…

Και να που διορίστηκα στο δημόσιο. Και παντρεύτηκα κι έκανα κι αμέσως δυο παιδιά. Μη χάσω και δεν γίνω μάνα τον πρώτο κιόλας χρόνο έγγαμου βίου. Ντροπή! Τι θα λέει η γειτόνισσα που θα με βλέπει άτεκνη, άνω των 30, να βολταρίζω και να ταξιδεύω με τον σύζυγό μου, αντί να ολοκληρωθώ ως γυναίκα και να ανακαλύψω το θαύμα της ζωής μέσα στα μάτια των παιδιών; Άντε και κάναμε και τα παιδιά λοιπόν… Μήπως ήρθε τώρα η ώρα να δρέψω τους καρπούς των κόπων μου;

Τσου! Δεν ήρθε η ώρα σου, μου λέει ένα πουλάκι, και μου κλείνει το μάτι. Κι η ώρα σου μπορεί να μην ήρθε, αλλά τώρα ήρθαν τα δύσκολα. Κι εσύ τι κάνεις; Κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις…

Στη δουλειά οι προϊστάμενοι νομίζουν πως το επίδομα ευθύνης που λαμβάνουν, το τσεπώνουν κάθε μήνα για να έχουν τη δύναμη σε κάνουν σκουπίδι. Εργασία και χαρά, και οι μέρες περνάνε. Και πάλι καλά που αλλάζεις και ημερομηνίες στα έγγραφα και αντιλαμβάνεσαι πως δεν έχει σταματήσει ο χρόνος. Ο σύζυγος από εραστής μετατράπηκε σε συγκάτοικο στην τρέλα. Τι να σου κάνει κι αυτός; Σάμπως αυτός ήξερε τι εστί να έχεις δυο παιδιά με διαφορά ηλικίας 18 μήνες… Και τα παιδιά… Αχ αυτά τα παιδιά. Σου κάνουν τη ζωή ποδήλατο, λες και δεν τους έχεις πάρει ποδήλατο και πατίνι μαζί… Όχι η ζωή με τα παιδιά δεν έχει καμία σχέση με τα διαφημιστικά σποτάκια κι ας τα λατρεύω. Ξέρω ξέρω. Άλλοι δεν έχουν καν παιδιά, και για αυτό δεν πρέπει να παραπονιέμαι. Λες και αναφερόμαστε σε είδη πρώτης ανάγκης, αλλά τεσπά…

Κι εσύ υπομένεις και επιμένεις. Τι κι αν νιώθεις δυστυχισμένη τις λίγες στιγμές που ανάβεις ένα τσιγάρο να χαλαρώσεις. Αφού εννοείται τα μικρά τερατάκια έχουν πέσει για ύπνο, αφού έχεις μαγειρέψει, σιδερώσει, καθαρίσει και κάνει τη λίστα για το αυριανό σούπερ μάρκετ. Τι κι αν νιώθεις άδεια; Τι κι αν νιώθεις πως ζεις τη ζωή μιας άλλης. Εσύ δεν ονειρεύτηκες μια τέτοια ζωή. Εσύ κόπιασες απλά για εκείνα τα αγαθά που έλεγε ο μπαμπάς σου.».

Όχι, δεν φταίει ο μπαμπάς μου. Μπαμπάς είναι και λέει ό,τι θέλει. Αν εγώ στα 39 πιστεύω ακόμα στον Άγιο Βασίλη, το πρόβλημα το έχω εγώ, και όχι όποιος μου πρωτομίλησε για τον Άγιο Βασίλη.

Φταίω εγώ που δεν ρώτησα τον μπαμπά μου τι εννοεί με τον όρο «αγαθά». Φταίω εγώ που δεν χτύπησα το χέρι και δεν βροντοφώναξα πως εγώ απλά θέλω να γίνω ευτυχισμένη. Κι ευτυχία για μένα είναι στα 39 μου να έχω αναμνήσεις από μαθητικές κοπάνες, από εκδρομές με μια παρέα, από φοιτητικό αραλίκι, από στιγμές με τον σύζυγό μου κι ας έχω γίνει μάνα. Τι σημαίνει «τώρα έγινες μάνα». Μάνα έγινα. Δεν υπέγραψα συμβόλαιο εγκλεισμού.
Ποια είναι, λοιπόν, αυτά τα «αγαθά» για τα οποία κόπιασα; Δεν νιώθω ευτυχισμένη. Παγιδευμένη νιώθω. Ο πόνος της ψυχής για όλα αυτά που έχασα, η κούραση, δηλητηρίασαν το κορμί μου, όλο μου το είναι και συνέχισα, και δυστυχώς συνεχίζω να κοπιάζω δίχως σταματημό. Συνήθισα βλέπεις στο να βάζω τις ανάγκες μου, τα θέλω μου, τελευταία στη λίστα. Σιγά σιγά. Τόσο σιγά που μου πήρε 39 ολόκληρα χρόνια να καταλάβω πως εξοικειώθηκα με το «αγαθά κόποις κτώνται», τόσο έπαψα να αντιδρώ σε κάθε στέρηση χαρούμενης στιγμής…

Δεν ξέρω αν ποτέ δεν είναι αργά. Ξέρω όμως πως τα παιδιά μου θα τα μάθω να ονειρεύονται. Κι αυτά τα όνειρα, τα δικά τους όνειρα, δεν θα τα πετάξω σε κανέναν Καιάδα. Ξέρω, και το λέω με πόνο ψυχής, πως δεν θα τους στερήσω καμία στιγμή…Και ξέρεις γιατί; Γιατί ζωή είναι στιγμές, όσο γραφικό κι αν ακούγεται, και η ευτυχία δεν κρύφτηκε ποτέ στα «υλικά αγαθά»…