Έρχονται στιγμές που αναρωτιέσαι. Τί χρειάζεται για να αλλάξει ο κόσμος; Πόσα κουπιά να μπουν βαθιά στο κύμα, να σε φτάσουν στην άλλη άκρη της θάλασσας; Πόσο ιδρώτα να χύσεις, για κάτι που οι φαιδροί καλούν μάταιο; Πολλές φορές, όλα ξεκινούν με ένα όνομα. Και η αρχή γίνεται όταν με τ’ όνομα ξορκίζεις το κακό…

Παρατημένο και καταβρεγμένο. Έτσι διάλεξαν οι Μοίρες να προικίσουν το μικρό αδύναμο άγγελο, που πέρα από το στυφό χώμα των αγρών και τα ξερά αγκάθια, δε γνώρισε τίποτα άλλο τις πρώτες, λιγοστές μέρες της ζωής του. Βρισκόμενη εκεί που δεν έπρεπε, η μικρή ψυχή έβλεπε σε πρώτο πλάνο πώς είναι να μη φταις κι όμως, να τιμωρείσαι, πεθαίνοντας. Η χαριτωμένη σκυλίτσα απολάμβανε τις συνέπειες της ελληνικής τραγικότητας των τελευταίων χρόνων, αφημένη από τους πρώτους ήδη μήνες της ζωής της, δίπλα στην επαρχιακό οδό: Την παράτησαν στο δρόμο.

Κι εκεί την είδαμε για πρώτη φορά. Μια βροχερή Δευτέρα, στην πιο δροσερή εβδομάδα του πιο ζεστού καλοκαιριού των τελευταίων ετών. Ολομόναχη, περπατούσε μουσκεμένη στην άκρη του δρόμου, χωρίς υπόστεγο και τροφή. Μας κοίταξε τρέμοντας και έτρεξε να κρυφτεί σε χόρτα, πιο ψηλά από το μπόι της. Μικρή, μαύρη, γεμάτη παράσιτα. «Δεν ήταν κανενός το κελεπούρι», ήμασταν σίγουροι.

Η μοίρα της όμως, θα άλλαζε από τότε. «Ποιός θεός και ποιός διάολος θα χάσει το στοίχημα απόψε; Απόψε άλλοι κανονίζουν.»

Την επόμενη μέρα ήταν ακόμα εκεί, χωμένη στα ίδια χόρτα. Ούτε που πλησίαζε. Τη μεθεπόμενη, πάλι. Και πάλι, και πάλι. Έτρωγε ό,τι της δίναμε και εξαφανιζόταν στα χωράφια. Κάθε μέρα είχε και πιο πολύ όρεξη. Σκεφτήκαμε, θα μπορούσε να μας εμπιστευτεί.

Άνθρωποι – Μοίρες, 1 – 0.

Έτσι κυλούσαν οι μέρες των διακοπών, πρωί -βράδυ με τη φροντίδα, την έννοια και την αγωνία της. Ώσπου ένα ξημέρωμα, στο γνωστό στέκι- χωματόδρομο της, συναντάμε μια αγέλη από έξι αρσενικά σκυλιά να κατευθύνεται αντίθετα από τη φωλιά της, με άγριες διαθέσεις και γαυγίσματα, όντας οι κυρίαρχοι του χώρου. Ποιός ήξερε αν την είχαν πειράξει; Κι αν ναι…;

1-1. Ρουά.

Οι ντόπιοι γνώριζαν για τα μεγαλόσωμα σκυλιά που είχαν αγελοποιηθεί και είχαν ιστορίες να διηγηθούν για πνιγμένες κότες και κατεστραμμένα κοτέτσια και σπαρτά. Ο φόβος κι ο τρόμος της νύχτας. Ή αλλιώς, μερικά κουτάβια που μεγάλωσαν κακοποιημένα, ολομόναχα και νηστικά στη μέση του πουθενά, που παλεύουν για τη ζωή τους με όποιο τρόπο τους προστάζει το ένστικτο. Έχοντας να αντιμετωπίσουν το μεγαλύτερο εχθρό που είναι η αδιαφορία των πολιτισμένων υπ-ανθρώπων.

Μεσημέρι πια. Σχεδόν 45 βαθμοί υπό σκιά. Αφού είχε ξεκινήσει η εβδομάδα με νέο κύμα καύσωνα, ψάχνουμε απεγνωσμένα για το κουτάβι με τα μελιά μάτια και το μαύρο μαλλί. Και δυστυχώς, βρίσκουμε στην άκρη ενός δέντρου ένα κουφάρι ζώου. Με μαύρη γούνα. Παγώσαμε… Ήταν μόνο η γούνα. Άδειο μέσα. Δεν μπορεί να είναι εκείνη!

Και δεν ήταν. Η μικρή μας, με το που βλέπει ότι πλησιάζουμε αυτό το κουφάρι, πετάγεται γαυγίζοντας! Χαρούμενη αρπάζει στο στόμα της το καινούριο της παιχνίδι και για πρώτη φορά κάνει χαρές και παιχνίδια μαζί μας. Ζωηρή, χορτάτη και φιλική.

2 – 1. Τέλος τα παιχνίδια.

Φοβούμενοι ότι μια ακόμα καθυστέρηση θα μπορούσε να αποβεί μοιραία, εφόσον πια την πλησιάσαμε και τη φροντίσαμε κοντά μας, ζητήσαμε βοήθεια από τους πλέον κατάλληλους. Η «Λάιζα», ο Φιλοζωικός Σύλλογος του Άργους, παρών από την πρώτη στιγμή. Εξαίρετοι άνθρωποι αποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας και με το παραπάνω, δίνοντας τη βοήθειά τους. Όμως για κακή μας τύχη, το καταφύγιο του Συλλόγου ήταν πλήρες, ενώ η μικρή ανεμβολίαστη και πολύ αδύναμη ακόμα. Ο χρόνος τη βρίσκει να φιλοξενείται προσωρινά. Δυναμώνει μέρα με τη μέρα, βάζει μικροτσίπ, κάνει εμβόλια, ομορφαίνει και χαίρεται την κάθε στιγμή, μακριά από την ανασφάλεια και την αδιαφορία. Πηγαίνει πια στο καταφύγιο, κάνει τετράποδες φίλες, παίζει, είναι ένα κανονικό σκυλάκι με κανονικά -λούτρινα πια- παιχνίδια!

Ώσπου χτυπάει το τηλέφωνο.

– Παίρνω για τη μικρή…
Χίλιες σκέψεις το δευτερόλεπτο. Αρρώστησε; Χτύπησε; Δεν τη θέλουν πια;
– Υιοθετήθηκε! Μια οικογένεια την αγάπησε και την πήρε σπίτι της. Θα τη βλέπουμε, θα σας στέλνω νέα, αλλά να ξέρετε, είναι καλοί άνθρωποι και την προσέχουν!

Να την προσέχουν καλέ μου άνθρωπε. Να την προσέχουν… Και να τη φωνάζουν Μοίρα. Για να ξορκίσουν την κακή της μοίρα, με τη νέα της ζωή.

Οι εθελοντές του Φιλοζωικού Συλλόγου Άργους «Λάιζα» δίνουν καθημερινά τον τιτάνιο αγώνα τους. Χωρίς υλική ή χρηματική στήριξη ή επιδότηση, προσφέρουν ό,τι δεν προσφέρει η πολιτεία και οι φορείς, κάτι που διά νόμου είναι υποχρεωμένοι να κάνουν. Βάζουν το σώμα τους ανάχωμα, να σωθεί οτιδήποτε -αν σώζεται- από τις αμέτρητες παρατημένες ψυχές στους δρόμους της Αργολίδας.

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΦΙΛΟΖΩΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΛΑΪΖΑ». Βοηθείστε να συγκεντρώσει τους πόρους που είναι απαραίτητοι, για τη διαφύλαξη της ζωής των αθώων τετράποδων ψυχών! 

https://www.facebook.com/laizaargos/