*ήχος κινητού, ringtone πασίγνωστο σκυλελέ

-Ναι;
-Έεεεελα, εγώ είμαι βρε!
-Έεεεελα μου, που είσαι κοριτσάκι, χαθήκαμε!
-Που να είμαι μωρέ. Εδώ τρέξιμο, τα γνωστά, άάάάάσε με μωρέ, ανάσα δεν παίρνω όλη μέρα, πτώμα κάθε μέρα!

-Ξέρω, ξέρω μια από τα ίδια και γω, δουλειά, τρέξιμο, παιδιά, δεν είναι ζωή αυτή, ούτε για ένα καφέ ρε συ πια…
-Εκεί μας καταντήσαν οι αλήτες!
-Άσε, άσε με με τους παλιομαλάκες, μας κατέστρεψαν!! Ποιος το περίμενε ρε αυτό το χάλι…
-Αυτοί που τους ψήφισαν, αυτοί μας έφεραν σ’ αυτό το χάλι. Τέλος πάντων, τι έγινε εσύ; Ρε συ, ξέρεις γιατί σε πήρα;
-Όχι, πες μου.
-Τι θα γίνει μ’ αυτή την κατάσταση στο σχολείο;
-Τι έγινε πάλι;
-Ρε συ δεν πάει άλλο! Πάλι μάλωσε η δασκάλα τον Γιάννη, μιλάμε πόσο πολύ τον έχει στο μάτι;
-Πάλι;! Τι της έχει κάνει μωρέ το παιδάκι πια, της μαλακισμένης! Αστο διάλο πια!
-Κάθε μέρα λέμε, έχει νεύρα η αγάμητη και ξεσπάει στο δικό μου το παιδί, για κάτσε ρε φίλε! Έλεος δηλαδή… [Γιάννη, πήγαινε μέσα, μιλάω στο τηλέφωνο, ξεκόλλα]
-Τι του είπε;
-Ότι και καλά, να μην τσακώνεται με τον Εριάν. Πήγε το άλλο το βλαμμένο και της είπε πως ο Γιάννης τον κοροϊδεύει και τον λέει Αλβανάκι!
-Ε αφού είναι, πως να τον πει; Ελβετάκι; α χα χα χα χα!
-Α χα χα χα σκάσε ρεεεεε. Ε μα, άσε με μωρέ, με το ζόρι δηλαδή να κάνει παρέα το δικό μου παιδί με τον Αλβανό; Δε γουστάρει, πως να το κάνουμε!
-Έλα ντε! Αυτό που πάνε να μας τους επιβάλλουν, με τρελαίνει ρε φίλε! Δε θέλω, πως να το κάνουμε δηλαδή! [Αντριάνα, μιλάω στο τηλέφωνο, μέσα πήγαινε, μη κρέμεσαι από πάνω μου! Ναι η μαμά του Γιαννάκη είναι, άντε πήγαινε μέσα τώρα, πωωωω]
-Έτσι και τα δικά μου, μη χάσουν κουβέντα απ’ότι πω! Εκεί μπάστακες, να τ’ ακούν όλα! Χα χα χα. Έτσι που λες, τον μαλώνει συνέχεια η μαλάκω, για το Αλβανάκι, κατάλαβες; Θα πάω να την πιάσω αύριο, θα γίνει της πουτάνας, μόνο αυτό σου λέω!
-Καλά θα κάνεις, να σου πω και γω το σκέφτομαι ρε συ, πάλι την έσπρωξε τη δικιά μου η Γεωργία! Συγνώμη, αυτό είναι μπούλινγκ!
-Ποιά είναι η Γεωργία;
-Έλα μωρέ την ξέρεις! Ένα πάνχοντρο παιδάκι! Σα βουβαλάκι είναι, δεν το βλέπουν πως έχει γίνει οι δικοί του, να το πάνε σ’εναν διαιτολόγο ρε συ, τι χάλι είναι αυτό, σα παλαιστής σούμο είναι! Χα χα χα χα!
-Χα χα χα χα κλαίίίίίω, κατάλαβα ποια λες!
-Ε η δική μου δε θέλει να παίζει μαζί της, είναι πολύ χοντρό ρε συ, άμα πέσει πάνω στη δικιά μου που είναι μπιμπελό, θα τη λιώσει! Ε και πήγε η Αντριάνα και της είπε ‘δε σε παίζω, είσαι χοντρή’ αλλά με ωραίο τρόπο, και το άλλο το τοφαλάκι την έσπρωξε, ΣΥΓΝΩΜΗ τώρα, αλλά ΑΥΤΟ είναι μπούλινγκ! Θα πω στη δασκάλα να πιάσει τη μάνα της, να της πει να μην ξαναπειράξει το παιδί μου, άντε μπράβο, αυτοί έτσι μπορεί να έχουν μάθει σπίτια τους, τι φταίνε τα δικά μας παιδιά που μεγαλώνουν με αρχές!
-Α καλά. Σώθηκες τώρα. Ποιος θα δώσει αρχές μωρέ στα παιδιά του, όλες με τους γκόμενους, η άλλη… έλα μωρέ την ξέρεις! Η μάνα της Αννούλας, ξέρεις! Δεν είδες πως είναι; όλη η πλάτης της τατουάζ, θα δώσει αυτή αρχές στα παιδιά της; Η μπαρόβια! [Γιάννη, πήγαινε μέσα είπα, φύγε από δω, δε μπορώ να πω μια λέξη στο τηλέφωνο δηλαδή; Φύγε.]
Έτσι Διαλυμένες οικογένειες ρε συ, αλλού η μάνα, πατεράδες άφαντοι, τα μεγαλώνουν παππούδες και γιαγιάδες, συγνώμη έκανες παιδί για να στο μεγαλώσει η μάνα σου; Έλεος! Τέλος πάντων, τάε κβο ντο θα πάτε σήμερα;
-Δε ξέρω, ο δικός μου δε πολυθέλει, βαριέται λέει, θα δούμε. Άλλαξαν και δάσκαλο και δεν τα πάει πολύ καλά με τον καινούριο, έναν Χασσάν κάπως έτσι.
-Τον είδα, Τούρκος είναι λέει.
-Τούρκος δάσκαλος στο ταε κβο ντο, να δω τι άλλο θα δουν τα μάτια μας! Πως βρέθηκε εδώ ρε συ αυτός;
-Έλληνας είναι λέει, εδώ γεννήθηκε, από Τούρκους γονείς.
-Ναι, όλοι Έλληνες πια! Και τα αλβανάκια έτσι λένε άμα τα ρωτήσεις, δασκαλεμένα παιδί μου, όλα είναι βάση σχεδίου, να μπασταρδέψουμε σα λαός! Ε όχι, όσο περνάει από το χέρι μου, εμείς θα μείνουμε Έλληνες ΤΕΛΟΣ! Εσείς θα πάτε προπόνηση σήμερα;
-Ναι μάλλον, ρε συ θέλω να μάθει να αμύνεται! Όχι να κάθεται να τις τρώει από τα αλβανάκια! Είδες ένα κοντοστούπικο ρε συ, που έχουν στο τμήμα τους, έναν Γιωργάκη – τα δικά μας του ρίχνουν 2 κεφάλια, πόσο καλός είναι στο ταε κβο ντο;
-Ναι, τι να το κάνεις όμως, αυτό είναι τάπα ρε συ, του λέει ο δικός μου “πόσο χρονών είσαι και είσαι τόσο κοντός, 5;” χα χα χα χα
-χα χα χα χα πωπω καλά και ο δικός σου είναι μεγάλος ατακαδόρος, θυμάσαι ρε συ που στη θάλασσα πέρυσι, πάει και λέει σ’εναν μαύρο που πουλούσε γυαλιά “στη μερέντα έπεσες;” και είχε πέσει κάτω όλη η παραλία από τα γέλια χα χα χα χα
-χα χα χα χα! Καλά λέμε δε μασάει πουθενά, ρωτάει τον πατέρα του προχτές “μπαμπά, από που είναι οι Εβραίοι, από την Εβραιεία;” [έτσι δεν το ειπες, Γιαννάκη; καλά δε θυμάμαι;] Ναι, λέει, έτσι το είπε χαχαχα
-χα χα χα ωραίος ο Τζων! Δίκιο έχει μωρέ το παιδί, από που είναι οι Εβραίοι; Καλά λέει ο άντρας μου και με δαύτους, μισές δουλειές έκανε ο Χίτλερ! Τέλος πάντων, σ’ αφήνω κοριτσάκι, πάμε να ετοιμαστούμε να φύγουμε, να πας στο σχολείο αύριο και να πιάσεις να μιλήσεις στη δασκάλα! Και να σου πω κάτι; Να της τρίξεις τα δόντια, να της πεις πως αυτό που κάνουν στα παιδιά μας είναι μπούλινγκ και το μπούλινγκ πια, έχει ποινικοποιηθεί! Θα γίνει χαμός πες της!
-Θα πάω, ναι. Όχι μόνο να τα βάζει με τα δικά μας τα παιδιά, άντε μην τα πάρω τώρα, την είδα εγώ που έχει κολλητηλίκια με τη μάνα του Χάρη ρε, ξέρεις ποιος είναι ο Χάρης! Το αγοράκι που… έλα τώρα, που περπατάει και κουνιέται;
-Α καλάάάάά! Άλλο πάλι κι αυτό! 9 χρονών παιδί, τελειωμένη υπόθεση, σε λίγο θα την κουνάει την αχλαδιά!
-Θα το μαστιγώνει το δελφίνι!
-Θα το τσουλάει το διφραγκάκι Α ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ κλαίω ρε α χα χα χα χα.
– Ελα φιλιά χα χα χα χα
– Φιλάκια κούκλα μου, τα λέμε! Όχι τίποτα άλλο, να δούμε πότε θα τα πούμε και από κοντά με την ησυχία μας, από το τηλέφωνο δεν μας αφήνουν να μιλήσουμε σαν άνθρωποι, όλα να τα ακούσουν, αμάν πια!