Διαβάζοντας κάποιος αυτό το βιβλίο γρήγορα καταλαβαίνει γιατί το όνομα του Βαγγέλη Γιαννίση ακούγεται όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό στους λογοτεχνικούς κύκλους. Ένας συγγραφέας που γράφει τόσο μοναδικά, ώστε με το τρίτο του βιβλίο, έχει αφήσει ήδη το στίγμα του στην αστυνομική λογοτεχνία και έχει καταφέρει να κάνει τον Άντερς Οικονομίδη τον επόμενο αγαπημένο μας ντετέκτιβ.

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Έρεμπρο, μια πόλη της Σουηδίας, όπου ζει ο επιθεωρητής Οικονομίδης με την οικογένειά του. Η ανακάλυψη ενός πτώματος θα οδηγήσει την αστυνομία στην αποκάλυψη ενός κυκλώματος παιδεραστίας. Σύντομα ο επιθεωρητής καλείται να έρθει αντιμέτωπος με μυστικά του παρελθόντος που αγγίζουν άμεσα εκείνον και την οικογένειά του. Θα πρέπει να παλέψει με αυτά αν θέλει να φτάσει στην άκρη του νήματος και να βρει τον δολοφόνο.

Ο Γιαννίσης καταφέρνει με έναν πολύ έντεχνο τρόπο να ασχοληθεί με ένα τόσο δύσκολο θέμα όπως η παιδεραστία. Το βιβλίο είναι συγκλονιστικό, σε πολλά σημεία θα χαρακτηριζόταν ίσως σκληρό, χωρίς όμως να περιέχει καμία σκηνή σεξουαλικής κακοποίησης παιδιού. Το συγγραφικό εύρημα του, η αναφορά σε σκηνές πριν ή μετά, δεν μειώνει καθόλου την ένταση του βιβλίου, βοηθάει όμως τον συγγραφέα να αποφύγει σκηνές που θα ήταν ίσως αποκρουστικές για το αναγνωστικό κοινό. Επιπλέον ο τρόπος που σταδιακά ξετυλίγει το ψυχογράφημα κάθε εμπλεκόμενου, μας βοηθά να κατανοήσουμε, να αιτιολογήσουμε και ίσως να δικαιολογήσουμε τις πράξεις των πρωταγωνιστών. Οι ήρωες του δεν είναι απλοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, αλλά άνθρωποι με περίπλοκο και σκοτεινό τρόπο σκέψης.

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο, με πυκνή ροή, και οι παράλληλες αφηγήσεις δεν κουράζουν σε καμία περίπτωση. Η δομή είναι τέτοια που άνετα κάποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι ο συγγραφέας είναι Σκανδιναβός, αφού έχει ενστερνιστεί το συγκεκριμένο ύφος γραφής, τόσο διαδεδομένο στην αστυνομική λογοτεχνία. Οι ανατροπές κρατάνε τον αναγνώστη σε εγρήγορση, και ο Γιαννίσης καταφέρνει μέχρι την τελευταία σελίδα να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού του. Εκεί στο τέλος βρίσκεται και, κατά τη γνώμη μου, το πιο δυνατό σημείο του βιβλίου, αφού η αναφορά του στην γενικότερη έννοια του θανάτου, είναι σχεδόν ποιητική.

Ο χορός των νεκρών, από τις εκδόσεις Διόπτρα, είναι ένα βιβλίο που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσει κάθε λάτρης του αστυνομικού λογοτεχνήματος. Σημαντικό πλεονέκτημα για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, είναι ότι το βιβλίο είναι γραμμένο εξαρχής στα ελληνικά, οπότε κανένα νόημα δεν αλλοιώθηκε κατά την μετάφραση, και μικρά υπονοούμενα για τον τόπο καταγωγής του πρωταγωνιστή, που υπάρχουν διάσπαρτα μες το βιβλίο, είναι απόλυτα κατανοητά από εμάς. Είναι όμως και ένα βιβλίο που αξίζει να υπάρχει στην βιβλιοθήκη μας, αφού η έκδοση είναι ιδιαίτερα προσεγμένη και το εξώφυλλο συναρπαστικό, που σε ταξιδεύει στην παγωμένη Σουηδία.
Καλή ανάγνωση.