Πιθανώς το δυσκολότερο κομμάτι ενός κείμενου είναι η αρχή του. Η ώρα είναι 4 το πρωί, είμαι ήδη δυο ώρες μπροστά από τον υπολογιστή προσπαθώντας να βρω τον τρόπο που θα ήθελα να ξεκινήσει αυτό το πρώτο μου κείμενο.

Το να προσπαθείς να περιγράψεις γεγονότα που αφορούν μια απώλεια, εκ φύσεως δεν είναι εύκολο και σίγουρα στους ανθρώπους είναι υποκειμενικό. Κάποιοι λειτουργούν ως μηχανές, άλλοι συναισθηματικά γίνονται κουρέλι και άλλοι απλώς προσπερνούν τις καταστάσεις με το σκεπτικό της ψυχολογικής τους επιβίωσης. Άλλοι πάλι θεωρούν την οδύνη και την θλίψη μόνιμο και αναπόσπαστο μέρος της μετέπειτα ζωής τους, καταδικάζοντας τους εαυτούς τους σε ένα μοτίβο τύψεων και ερωτήσεων προς τον εσωτερικό τους κόσμο. “Θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι; Τι θα έλεγε αν ήταν εδώ τώρα;” Ερωτήσεις που σίγουρα βασανίζουν όλους όσοι έχασαν κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Δεν μπορώ να πω αν είναι σωστό η λάθος αυτό γιατί όπως είπα ήδη είναι υποκειμενικό. Θα προσπαθήσω να δώσω την δική μου οπτική όμως, όπως το έζησα εγώ. Και θα ξεκινήσω από την αρχή.

Πριν κάποια χρόνια η μεγαλύτερη αδερφή μου Δήμητρα διαγνώστηκε με καρκίνο στο δέρμα στην ηλικία των σαράντα ετών. Θυμάμαι την μέρα που πήρε τα αποτελέσματα, ήρθε σπίτι και μου είπε πως δεν είναι κάτι, απλά προληπτικά θα ερχόταν να κάνει τις θεραπείες της κάποιες μέρες το μήνα μιας και μέναμε μακριά, αφού εγώ μένω μόνος μου στην Αθήνα. Το καλό όταν ξέρεις κάποιον που έχεις μεγαλώσει μαζι – ποσο μάλλον όταν εκείνος σε έχει μεγαλωσει – είναι πως μπορείς να διακρίνεις την ανησυχία στο πρόσωπο του. Έντονες γκριμάτσες, σμίξιμο φρυδιών, στάση σώματος, τρόπος ομιλίας και πολλά ακόμη μαρτυρούν πως κάτι δεν πάει καλά.

Η αλήθεια είναι πως δεν κατάλαβα καν ποτέ κύλησε ο καιρός από αυτήν την κουβέντα μας, όταν χτύπησε έπειτα από 5 χρόνια το τηλέφωνο μου και μου ζητήθηκε να παραλάβω με το ασθενοφόρο την Δήμητρα, η όποια ερχόταν από τη Σπάρτη. Θυμάμαι την στιγμή που ο γιατρός που την παρέλαβε μου ζήτησε να προετοιμάσω τους δικούς μου επειδή “Φιλαράκο λυπάμαι, νέα κοπέλα είναι και είναι κρίμα, αλλά δυστυχώς δεν βλέπω να μπορεί να βγει από εδώ”. Να μην τα πολυλογώ, κάποιες μέρες αργότερα, στις 26 Οκτωβρίου του 2016 η Δήμητρα πέθανε ήρεμα στην αγκαλιά και στα χέρια αγαπημένων της προσώπων.

Για μένα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη περίοδος, είχα μόλις χωρίσει λίγους μήνες πριν με την έγκυο κοπέλα μου, είχαμε προστριβές για το παιδί μιας και δεν είχε ξεκαθαρίσει τις διαδικασίες αναγνώρισης, η μητέρα μου είχε διαγνωστεί επίσης με καρκίνο και εγώ είχα φύγει μόλις από την Θεσσαλονίκη. Έτσι εκείνες οι μέρες ήταν ζόρικες όχι μόνο λόγω ενός θανάτου αλλά και λόγω του ότι επαναρύθμιζα την ζωή μου και καμία από τις παραμέτρους δεν ήταν σταθερή. Δουλειά, σπίτι, παιδί, μητέρα και αδέρφια. Σε όλα αυτά ένιωθα πως έπρεπε να βρίσκομαι μαζί τους, να μπορώ να απαλύνω τον πόνο η να δώσω κουράγιο όσο γινόταν και να είμαι σωστός απέναντι τους και ταυτόχρονα να μπορώ ασφαλώς να συντηρήσω τον εαυτό μου.

Αυτή η διαδικασία με έμαθε ένα πολύ σημαντικό πράγμα. Πώς τίποτα δεν είναι για πάντα και πως όταν τελειώνει πρέπει να προχωράμε παρακάτω ΑΜΕΣΑ. Όσο χρόνο σπαταλάς για κάτι που δεν αλλάζει, τόσο χρόνο έχεις χάσει από την ζωή σου. Και όσο χρόνο χάνεις από την ζωή σου, τόσο χρόνο χάνεις από το να τον δίνεις σε όσους τον θέλουν. Το να μπορείς να σταθείς όρθιος, δυνατός και αξιοπρεπής, είναι πλέον για μένα συνώνυμο του χρόνου και της διαχείρισης του.

Όσοι με ξέρουν καλά ξέρουν το παθός μου για το sci-fi σινεμά. Στην ταινία Interstellar λοιπόν έχει μια εξαιρετική ατάκα για τον χρόνο. Πώς μπορείς να τον τεντώσεις, να τον παγώσεις, να τον κανείς να πάει πιο αργά, αλλά ποτέ δεν πάει προς τα πίσω. Αυτή η ατάκα όταν εφαρμόζεται στη ζωή δίχως στεναχώριες και παράπονα που σε κρατούν κολλημένο σε μικρά πράγματα, τότε είναι κυριολεκτικά απελευθερωτική γιατί ακριβώς σε καθοδηγεί στο να κυνηγήσεις όσα θες ΤΏΡΑ. Έμαθα να πετάω από πάνω μου άγχος, στεναχώριες και έννοιες για άλλους, ακριβώς γιατί αντιλήφθηκα πως είχα σοβαρότερα θέματα να ασχοληθώ. Έχω πλέον ένα παιδί που πρέπει να κερδίσω, να γίνω καλύτερος πατέρας για αυτό, να το φροντίσω και να είμαι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος. Όλο αυτό απαιτεί σωστή διαχείριση και διαμοιρασμό του χρόνου μου πρωτίστως, όπως επίσης και ισχυρή θέληση.

Το βασικό κομμάτι για μένα πλέον στην ζωή δεν είναι το να μην έχω προβλήματα. Όλοι έχουν και όλοι θα έχουν για πάντα. Είναι το κατά πόσο μπορείς να χαμογελάς και να λύνεις τα προβλήματα σου πολιτισμένα και με σωστό τρόπο, και όχι εκδικητικά και με κρυφό μένος μέσα σου. Και αυτό γιατί ο χρόνος που έχουμε όλοι μας δεν είναι άπειρος όποτε πρέπει να τον εκμεταλλευόμαστε ώστε να αφήνουμε πάντα μια καλή ανάμνηση σε άλλους και να μπορούμε και εμείς οι ίδιοι να κρατάμε μόνο τις καλές αναμνήσεις των άλλων. Η κακία, το μίσος και το άγχος δεν θα σώσουν ποτέ κανέναν αλλά αντιθέτως θα δηλητηριάσουν τα πάντα και τους πάντες γύρω μας.

Αν ήθελα να πω κάτι σε αυτό το πρώτο κείμενο λοιπόν, είναι πως όσο έχουμε χρόνο είναι πολύ προτιμότερο να δουλεύουμε σε όσα θέλουμε τώρα. Αν το καθυστερήσουμε θα έχει παρέλθει ο χρόνος. Η ζωή μας είναι ΤΩΡΑ και οι άνθρωποι μας είναι ΕΔΩ. Η δύναμη που χρειάζεται ο καθένας από εμάς για να σηκωθεί μόλις πέφτει, δεν είναι σε γραπτά, βιβλία, τηλεόραση ή φράσεις. Δεν είναι στα ευχάριστα κομμάτια της ζωής. Είναι κρυμμένη στο πείσμα του και την θέληση του για όλα όσα θέλει να καταφέρει και στα μαθήματα που έχει πάρει έως τώρα. Ας τα χρησιμοποιεί κάθε μέρα ώστε κάποτε να μπορεί κάποιος να τον θυμάται με χαμόγελο.

*Αφιερωμένο στη Δήμητρα που με το θάνατο της με δίδαξε αυτό το σημαντικό μάθημα. Στη Δήμητρα που ξεκίνησε τις σπουδές της σχεδόν 36 ετών για να εκπληρώσει το όνειρο της. Στη Δήμητρα που ως καρκινοπαθής δεν παραπονέθηκε ποτέ, που δεν την είδα ποτέ να κλαίει και που ήταν η καλύτερη αδερφή του κόσμου.

 

 

ΜΑΡΙΟΣ ΚΟΥΡΕΜΠΗΣ