Και στην τελική, τι είναι ένας κύκλος;
Ένα ηλίθιο, αναποφάσιστο, εγωιστικό σχήμα που δεν ξέρει πότε να τελειώσει και πότε να αρχίσει; Γυρνάει συνέχεια, και συνέχεια, και συνέχεια σπάζοντάς μας τα νεύρα και βάζοντάς μας να αναπτύσσουμε θεωρίες για τετραγωνισμούς και μαλακίες.
Γιατί να πρέπει να τετραγωνίσουμε τον κύκλο δηλαδή; Για να βρούμε τις… γωνίες του; Τι είμαστε σκύλοι, να θέλουμε να τις κατουρήσουμε;

Δε μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που θέλουν να αλλάξουν τον κύκλο. Αφού δεν αλλάζει ρε ταγάρια, είναι εκεί ίδιος, απτόητος, ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΣ! Θέλει να τα περιβάλλει όλα μέσα του ή να τα κρατάει όλα απ’ έξω. Θέλει να κλείνει τους πάντες στην αγκαλιά του ή αυτούς που αγαπά περισσότερο. Θέλει να κρατάει τις αποστάσεις του γιατί ξέρει ότι δε θα μπορέσεις να του τραβήξεις τ’ αυτιά.
Ξέρεις γιατί;
Δεν έχει ούτε αυτιά!

Ναι, ο καριόλης. Έχει φροντίσει να μην ακούει κανέναν. Πόσα παραλληλόγραμμα, τετράγωνα, ρόμβοι και τρίγωνα έχουν προσπαθήσει να του μιλήσουν, να τον συμβουλέψουν, να τον αλλάξουν. Αυτός όμως, περνάει ανάμεσά τους, αδιάφορος, αγέρωχος, απτόητος και τσουλάει σαν το τόπι που κάποια πιτσιρίκια ξέχασαν μετά από ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου.
Πολύ περίεργος τύπος αυτός ο κύκλος.
Ξέρετε τι με παραξενεύει όμως περισσότερο εμένα;
Κάποιες φορές, όταν στέκεται μόνος του μακριά από τον κόσμο, κρυμμένος στην αιώνια στρογγυλότητά του, σαν κάτι να κοιτάει μέσα του.
Κάτι το οποίο δεν φαίνεται αν δεν τον πλησιάσεις αρκετά. Κάτι το οποίο σιγοψιθυρίζει λόγια τρεμουλιαστά, περίεργα, ανυπόμονα. Κάποτε προσπάθησα να τον πλησιάσω, να ανακαλύψω τα μυστικά του και ναι, το παραδέχομαι, εκμεταλλεύτηκα την εμπιστοσύνη του κύκλου για να το κάνω αυτό.
Και ξέρετε τι ανακάλυψα;
Υπάρχει κι άλλος κύκλος, μικρότερος, μέσα στον μεγάλο!
Ένας κύκλος ασταθής, χωρίς σωστή καμπυλότητα, χωρίς να γνωρίζει ότι δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Ένας κύκλος που τώρα κάνει τα βήματά του και μαθαίνει τον κόσμο γύρω του.

Αλλά ο μεγαλύτερος δεν τον αφήνει.
Φοβάται.
Φοβάται τον κόσμο που θα καταλάβει τις ιδιαιτερότητές του, την δύναμη αλλά και την αδυναμία του. Φοβάται τα λόγια τους, τις πράξεις τους, τις υποσχέσεις τους και τα «πρέπει» τους. Φοβάται, και προστατεύει τον μικρότερο κύκλο από τον κόσμο για τον οποίο γεννήθηκε.

Το πρόβλημα είναι όμως ότι ο μικρότερος κύκλος έχει αυτιά. Δεν τα έχει βουλώσει όπως έχει κάνει ο μεγαλύτερος εδώ και τόσα χρόνια. Ακούει. Ακούει τα βουητά, τις μουσικές, τις φωνές, τα παρακάλια και τις υποσχέσεις. Ακούει και θέλει να δει, να μυρίσει, να γευτεί αυτά που ακούει. Να βγει έξω, να κάνει τις βόλτες του, να μιλήσει με τα υπόλοιπα σχήματα, τον υπόλοιπο κόσμο.
Να ανακαλύψει γιατί δεν έχει αρχή ούτε τέλος, γιατί είναι τόσο ιδιαίτερος, γιατί ο πατέρας του έχει αποκοπεί από τους πάντες.

Ο μικρότερος κύκλος θα καταφέρει να ξεφύγει από τις στοργικές αλυσίδες του μεγαλύτερου. Θα βγει έξω στον κόσμο, θα κάνει τα ταξίδια του, θα αποκτήσει τις εμπειρίες του. Κι ο μεγαλύτερος, θα στέκεται μόνος του στην άκρη, θα κοιτάει, θα μελαγχολεί και δε θα μπορεί να κάνει τίποτα.
Γιατί ένας κύκλος, όσο μικρός ή μεγάλος κι αν είναι, είναι ανεξάρτητος. Ελεύθερος. Χωρίς κάγκελα και χειροπέδες. Χωρίς αλυσίδες ή συμβιβασμούς.
Κι ο μικρότερος κύκλος, όταν πια χορτάτος θα έχει βιώσει στο πετσί του τον κόσμο, θα επιστρέψει κάποια στιγμή στον μεγαλύτερο κύκλο. Θα έχουν περάσει πολλά χρόνια, θα έχουν αλλάξει κι οι δύο, θα έχουν αποκτήσει το δικό τους βίωμα γύρω από τη ζωή που τους περιβάλλει.

Κι όταν κάτσουν κι οι δύο να τα πουν, ο ένας θα ανοίξει την καρδιά του άλλου.
Κι οι κύκλοι θα αποκτήσουν αρχή και τέλος. Θα τετραγωνιστούν. Θα αφήσουν στην άκρη ανασφάλειες, ενοχές, τύψεις, αμφιβολίες, θυμούς, οργή, πόνο.
Ο ένας θα είναι η αρχή του άλλου.
Και το τέλος τους, μακρινό, θαμπό, απλησίαστο.
Σαν την αγάπη που πάντα είχαν αλλά ποτέ δε μπόρεσαν να δείξουν.

Και, όπως είπαμε και στην αρχή, τι είναι στην τελική ο κύκλος;
Ένα ηλίθιο, αναποφάσιστο, εγωιστικό σχήμα.
Όχι;