Πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου και μαζευτήκαμε η νεολαία για περατζάδες και shopping therapy. Μυρωδιές από ποπ κορν και μαλλιά της γριάς, καλαμπόκια και καραμελωμένα μήλα.
Και πάνω που αρχίσαμε το ψηστήρι στους γονείς για έξτρα χαρτζηλικάκι, τσουππππ σου φορτώνουν τα μικρότερα (ανίψια, ξαδέρφια κ.τ.λ.).
Ώπα ρε! Μια βόλτα ήθελα να πάω το ρημάδι και κατέληξα baby sitter στα μικρά.
Κάμω τη καρδιά μου πέτρα, ξεκινάω με ηθικόν ακμαίο, ύφος αυστηρής δυσκοίλιας δασκάλας (hell yeah) και γιαμπανταμπαντού. Πάγκοι με φορέματα, κοσμήματα, κάθε είδος gadgets για όλα τα γούστα, ενυδρεία με ψαράκια, χελωνάκια ,κουνέλια και πουλερικά. Πιο κάτω ένα mini λούνα παρκ με βαρκάκια, τοξοβολία, γάιδαρο για αναμνηστικές φωτογραφίες και……
Κάπου εδώ ξεκινά ο εφιάλτης στον δρόμο του Αι- Γιωργιού.
Τα πιτσιρίκια παίζανε ανέμελα και εγώ άγρυπνος φρουρός, που το ‘να μάτι ήταν πάνω τους και το άλλο χαλβάδιαζε τους ασημένιους κρίκους για τ’ αυτιά μου. Και να τα ποπ κορν και τα κουσέλια με την παρέα και να τα γέλια ώσπου κάτι κρύο νιώθω στο πόδι μου.
Σκύβω να δω τι ακούμπησα η χριστιανή και βγάζοντας μια στριγκλιά μην με είδατε μην μ ‘ απαντήσατε!
Ποιός Κεντέρης και πράσινα άλογα (αντικειμενικά έσπασα μέχρι και το φράγμα του ήχου παίδες μου), ποια παιδιά….. Ωχ! Τα παιδιά!
Πώς γυρνάμε πίσω μάγκες μου; Με τι κάκαλα που λέει και η θεία μου;
Ήταν εκεί, σερνόταν παγωμένο και ύπουλο, πράσινο με κίτρινες πιτσίλες, έρπει ενδιάμεσα στο πλήθος και ο ιδιοκτήτης του το ψάχνει σιωπηλά, για να μη δημιουργηθεί χαμός. Πύθωνας ενάμισι μέτρο με το συμπάθιο, που αλώνιζε κοντά στα παιδιά. ΘΕΕ ΜΟΥ!!! ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!
Έχω παραλύσει από την τρομάρα μου, η παρέα έχει σκορπίσει και με ψάχνει, η κολλητή μου κάθεται με τα παιδιά και εγώ σαν στρουθοκάμηλος έχω χώσει την κεφαλή μου ανάμεσα στα σκέλια μου και τρέμω στην ιδέα της θέας αυτού του πλάσματος, που σαγηνεύει πλήθη και προκαλεί δέος με την όψη του.
Τα μάτια του σαν κεχριμπάρι, μπορεί να βλέπει θολά όμως η θερμική ενέργεια που πιάνει με τους αισθητήρες του, δίνει μορφή στο θήραμα ή τον θηρευτή του. Τι μου ‘ρθε στο μυαλό το national geographic τώρα; Συγκεντρώσου, έλεγα και πάνε να πάρεις τα μικρά. Που να πάω; Είχα σκαρφαλώσει στην κολώνα της πλατείας και πού να κατέβω. Έπρεπε όμως. Κατέβηκα. Αγοράζω έναν φακό από το πάγκο δίπλα στην εκκλησία και σαν τη παλαβή κίνησα να πάρω τα βλαστάρια μου. Ooo yes! Ήμουν η παλαβή του πανηγυριού. Περπατούσα και φώτιζα τα πάντα. Να τρομάξει το άτιμο το ανακόντα μπας και γλιτώσουμε από δαύτο. Χαμπάρι δεν πήραν τα μπουμπούκια μου! Ευτυχώς Παναγία μου. Εγώ ακόμα τρέχω με τον φακό στο χέρι παίδες μου και σέρνω και τα κουτσούβελα. Η παρέα βρέθηκε στην πόρτα της εκκλησίας. Καληνύχτισα βιαστικά. Έφτασα σπίτι, μεγάλη η χάρη Του. Κάθε χρόνο ανάβω κερί που γλύτωσα από αυτό το πλάσμα, που τόσο μα τόσο πολύ τρέμω.
Το ξέρετε ότι παράγουν στατικό ηλεκτρισμό καθώς έρπουν ; 100volt έως 1000volt ανάλογα το είδος. Υπάρχουν και δηλητηριώδη που μετράμε το δηλητήριο τους με βάση τη θνησιμότητα που προκαλούν. Ουάου!!
Πόση ανατριχίλα; Στη φάση της αναπαραγωγής το ένα τρώει το άλλο. Γι αυτό τα μισώ. Ύπουλα ακόμα και στη δική τους τη φάρα. Α πα πα! Τραγικό.
Η παρέα με δούλευε κάνα χρόνο για τον φακό και για το speed που έριξα. Είμαι καλή στον στίβο αρκεί να ‘ χω το σωστό κίνητρο, υποθέτω. Βέβαια ελπίζω να μην ξαναχρειαστεί και να ζήσω ήσυχα το υπόλοιπο της ζωής μου.
Πφφφφφφ τα ‘ πα, ξεθύμανα, γελάστε με τη καρδιά σας, γιατί ο μεγαλύτερος φόβος μου από τα ερπετά είναι η ζωή χωρίς γέλιο μάγκες μου. #serpents_terror.

 

Μαύρη Χήρα