Έχουν οι νεράιδες μανούλες;

Μα βέβαια έχουν! Νεραιδομανούλες! Και τις αγαπούν πολύ! Σήμερα λοιπόν, η νεράιδα Μελένια ετοιμάζει το δώρο της μαμάς της! Της φτιάχνει μια μαγική νεραιδοκαρτούλα με ευχές και όμορφες ζωγραφιές και διαλέγει από τον νεραιδόκηπο της τα πιο όμορφα λουλούδια!

Ω, είναι πολύ σπουδαία μέρα η γιορτή της μητέρας, όλοι εύχονται στη μαμά τους χρόνια πολλά! Και χαρίζουν ζωγραφιές και λουλουδάκια!

Τι κάνειφ εκεί, Μελένια; ρωτάει ο περίεργος Προυπρής, το άτακτο ξωτικάκι την νεράιδα
Ετοιμάζω το δώρο της μαμάς μου, μικρούλι μου – απαντάει εκείνη
Τι είναι “μαμά”;
Προυπρή μου, μαμά είναι ο άνθρωπος που φέρνει στον κόσμο ένα παιδάκι, το φροντίζει, το προστατεύει και το αγαπάει πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο! Μαμά είναι η πιο μαγική νεράιδα, η πιο καλή!

Ο Προυπρής κατέβασε το κεφαλάκι του και απομακρύνθηκε λυπημένος. Τα αυτάκια του χαμήλωσαν και τα ματάκια του βούρκωσαν. Αναρωτήθηκε από μέσα του “εγώ, γιατί δεν έχω μαμά;”

Βγήκε έξω στην αυλή και είδε μια γατούλα να γλείφει και να καθαρίζει 3 μικρά γατάκια. Τα γατάκια της! Μιάου Μίάάάάόυ φώναζαν εκείνα, όταν απομακρυνόταν λίγο η μαμά γάτα, σαν να της έλεγαν “που πας μαμά; φοβόμαστε μη φεύγεις μακριά!” και εκείνη πάντα απαντούσε μιάου μιάου μιάου καθησυχαστικά, σαν να τους έλεγε “μην ανησυχείτε, δεν θα σας εγκαταλείψω ποτέ όσο με χρειάζεστε, θα είμαι δίπλα σας ότι κι αν γίνει”.

Πιο πέρα, ο Προύπρης είδε ένα παρτέρι με γαριφαλάκια, όμορφα ροζ μυρωδάτα λουλουδάκια. Η μαμά γαριφαλιά, στεκόταν περήφανη στον ήλιο και έδειχνε σε όλους μέσα στον κήπο, τα μικρούλια μπουμπουκάκια της, τα νεογέννητα γαριφαλάκια της, αν μιλούσες τη γλώσσα των λουλουδιών θα καταλάβαινες πως έλεγε “Τα μωρά μου είναι αυτά, δείτε τα τι όμορφα που είναι!”.

Ο Προύπρης κατσούφιασε ακόμα περισσότερο. Όλος ο κόσμος ήταν γεμάτος μαμάδες. Σκεφτόταν τα λόγια της Μελένιας, που ετοίμαζε την καρτούλα με ευχές για τη δική της μαμά. “Μαμά είναι ο άνθρωπος που φέρνει στον κόσμο ένα παιδάκι, το φροντίζει, το προστατεύει και το αγαπάει πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο!”.

Έκατσε σ’ένα σκαλοπατάκι κι άρχισε να κλαίει γοερά. “Φέλω και γω μανούλαααααα, μπου χου χου χουχου! Εγώ γιατί βεν έχω μαμά; Ω πόσο φα ήφελα να έχω και γω μια μαμά να με αγαπάει και να με προστατεύει και να μ’ αγκαλιάζει και να με φιλάει!” έλεγε και έτρεχαν δάκρυα από τα ξωτικένια του ματάκια, πλουφ πλουφ πάνω στα ροζ του πατουσάκια.

Μωρό μου, Προυπράκο μου, τι έχεις; ρώτησε με αγωνία η Μελένια που τον έψαχνε από ώρα και είχε ανησυχήσει.
Βεν έχω μανούλα εγώ, όλοι έχουν και εγώ είμαι μοναχούληφ μου! Βεν έχω μανούλα που να με γέννησε!
Προυπρή μου, κάνεις λάθος! Δεν είναι μανούλα μόνο εκείνη που γεννάει μωρό που ήταν στην κοιλίτσα της! Υπάρχουν και άλλες μανούλες, εξίσου νεραιδένιες!
Βηλαβή; ρώτησε ο Προυπρής, ρουφώντας τις μύξες του.
Υπάρχουν και μαμάδες που γεννάνε από την καρδιά τους! Μανούλες που πονάει η καρδούλα τους πολύ καιρό για να αποκτήσουν ένα παιδάκι. Και όταν τελικά έρχεται, δεν έρχεται από την κοιλίτσα τους, μα μέσα από το στήθος τους, εκεί που χτυπάει η καρδιά! Τα παιδάκια της καρδιάς τους τα λατρεύουν, τα προστατεύουν, είναι πάντα δίπλα τους και γιορτάζουν και αυτές οι μανούλες σήμερα!
Μελένια, εσύ με προστατεύειφ πάντα, με αγαπάς και όλο με φιλάς και με φκεπάβειφ το βράδυ όταν κοιμάμαι – Είπε έκπληκτος ο Προύπρης! Και που βίνεις φαρμακάκι όταν έχω πυρετούλι και μου καφαριζεις τα αυτάκια και μου αλλάβεις μπλουζάκι όταν ιδρώνω και μου αγοράζεις παγωτάκι φοκολάτα και με κφυπνάς με φιλάκια το πρωί για να πάω στο σκολείο μου!!
Ναι Προυπρή μου, εγώ! Επειδή είσαι το ξωτικάκι της καρδιάς μου, πονούσε πολύ η καρδούλα μου για να σε αποκτήσω και δεν θα σε εγκαταλείψω ποτέ! Είπε η Μελένια και του φίλησε το ξωτικομαγουλάκι.
Ο Προυπρής χώθηκε στην αγκαλιά της και έβαλε το αυτάκι του κοντά στο στήθος της, έκανε ντουπ ντουπ η καρδιά της Μελένιας. Και αν μιλούσες τη γλώσσα της καρδιάς, θα καταλάβαινες πως έλεγε “οι μανούλες της καρδιάς λατρεύουν τα παιδάκια τους και θα είναι για πάντα κοντά τους”.