Κάπου κάποτε ένας Σκορπιός ήταν κρυμμένος στα βότσαλα μιας λίμνης.

Και ήταν άγριος, και ήταν τρομερός από τους πιο δυνατούς Σκορπιούς στο βασίλειο του.

Και ήταν στρατιώτης, καλός στρατιώτης, Δυνατός

Του είπε ο βασιλιάς του «φέρε μου τροφή» και ο Σκορπιός κάθε βράδυ έριχνε το δηλητήριο του στα πλάσματα της λίμνης, κάθε ξημέρωμα πήγαινε τροφή στον βασιλιά του

Χτυπούσε πάντα μεγάλα πλάσματα, δυνατά. Όσο πιο μεγάλο το θήραμα, τόσο πιο εύκολα έπεφτε

Και ο βασιλιάς του έλεγε Μπράβο

Ένα ξημέρωμα μόλις είχε χτυπήσει έναν μεγάλο βάτραχο, κ τον έσερνε στη χώρα του, να τον παραδώσει στον βασιλιά του.

Και τότε άκουσε μια φωνή : «παίξε μαζί μου, εσύ!»

Γύρισε απορημένος.

Και ήταν ένα μικρό ψαράκι. Πήδαγε έξω από το νερό, για να του μιλήσει και τα λέπια του άστραφταν στο φως του φεγγαριού και το νερό που έσταζε από πάνω του καθρέφτιζε και τύφλωνε τον Σκορπιό στρατιώτη

«τι θες ρε» ρώτησε τσαντισμένος ο Σκορπιός
«παίξε μαζί μου λίγο»
«ξέρεις ρε, τι είμαι εγώ;»

«παίξε λίγο… είμαι μόνο μου εδώ» είπε το ψαράκι και πήδηξε πάλι ψηλά, πολύ πάνω από την επιφάνεια του νερού, ποιος ξέρει γιατί… Ποιος ξέρει τέτοια πράγματα.

Γέλασε ο Σκορπιός. Δεν άξιζε ούτε τον κόπο του να το κεντρίσει, ήταν μικρό, καμιά αξία δεν είχε για τον βασιλιά του, ήταν τόσο Ασήμαντο

«ξέρεις τι είμαι εγώ;» είπε πάλι ο Σκορπιός που δεν επέτρεπε ποτέ να μην απαντήσουν την ερώτηση του

Το ψάρι τον κοίταξε, με κάτι τεράστια μάτια σχεδόν τόσο μεγάλα όσο το σώμα του , έπεσε ξανά μέσα στο νερό να πάρει μιαν ανάσα και βγήκε πάλι στην επιφάνεια, κουνώντας αρνητικά το κεφάλι του «όχι, μα ότι μου πεις θα το πιστέψω αν μου κάνεις λίγη παρέα»

«είμαι κάβουρας» είπε ο Σκορπιός και έκατσε πάνω στο κεντρί του, καλύπτοντας το.

«Παίξε μαζί μου καβουράκι» είπε το ψαράκι και τίναξε τα μικρά πτερύγια του , κολυμπώντας όσο πιο γρήγορα μπορούσε προς την όχθη της λίμνης.

Και ήταν κουρασμένος ο Σκορπιός. Κυνηγούσε πολύ καιρό και ήταν καλός στρατιώτης.
Και δεν είχε παίξει ποτέ στη ζωή του

«θα παίξω μαζί σου» είπε «μα θα κάνεις ότι σου λέω. Θα υπακούς»

«θα υπακούω» επανέλαβε το ψαράκι κι άστραψαν τα λέπια του στο φως του φεγγαριού. Ή, ήταν τα μάτια του… ποιος ξέρει… Ποιος ξέρει τέτοια πράγματα.

Κι έπαιξαν πολύ ο Σκορπιός και το ψαράκι…

Κι έπαιξαν πολύ, το παιχνίδι του Σκορπιού.
Κι έπαιξαν πολύ, με τους όρους του Σκορπιού.

Μα, κάθε φορά το ψάρι έβγαινε και πιο πολύ στην όχθη. Κάθε φορά, ήταν και πιο δύσκολο να πάρει ανάσα γιατί άφηνε πίσω του το νερό

Κι ήταν πια, σχεδόν πρωί.

Και έπρεπε να γυρίσει πίσω ο Σκορπιός, στον βασιλιά του.

«Μην φύγεις καβουράκι. Παίξε κι άλλο μαζί μου»

«Πρέπει να φύγω. Τέλειωσε!» είπε ο Σκορπιός, και γύρισε την πλάτη του στη λίμνη

Τότε το μικρό ψαράκι έδωσε ένα σάλτο και με όλη τη δύναμη των μικρών πτερύγιων του, πήδηξε στην όχθη, πάνω στα βότσαλα, έξω από τη λίμνη

«μείνε μαζί μου καβουράκι!!’ είπε και σπαρταρούσε έξω από το νερό

Γύρισε ο Σκορπιός τρομαγμένος δεν είχε ξαναδεί ποτέ του κάτι τέτοιο κι είχαν δει πολλά τα μάτια του!

Ξεδίπλωσε το κεντρί του, που το έκρυβε κάτω από την κοιλιά του και με όλη του τη δύναμη έδωσε μία και τίναξε μ αυτό το ψάρι, πετώντας το ξανά πίσω στη λίμνη, μέσα στο νερό, να πάρει ανάσα.

«ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΒΟΥΡΙ, ΕΙΜΑΙ ΣΚΟΡΠΙΟΣ» είπε ο στρατιώτης εξοργισμένος «ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΠΙΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ»

«παίξε μαζί μου ότι κι αν είσαι» είπε το ψάρι εξουθενωμένο, ξέπνοο, θαμπό «ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!! ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!»

Γύρισε την πλάτη στην λίμνη ο Σκορπιός

Και έφυγε γρήγορα, πριν προλάβει το ψάρι να ξαναβγεί στη στεριά

Και περπάτησε πολύ
Και έφτασε στη χώρα του. Και τον περίμεναν οι άλλοι σκορπιοί και τον χτύπαγαν την πλάτη, και του έσφιγγαν τις δαγκάνες και του έλεγαν πόσο χαίρονταν που γύρισε σ αυτούς, νόμιζαν πως είχε χαθεί σε κάποια μάχη.
Και ο βασιλιάς χάρηκε που ο Σκορπιός του έφερε έναν τόσο μεγάλο βάτραχο.
Και όλα ήταν καλά.

Μα ακόμα, έχει στ αυτιά του τον ήχο της φωνής του ψαριού, ο Σκορπιός.

Ακόμα η νύχτα κουβαλάει το παράπονο του…

ΠΑΙΞΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ

Κι όλα έχουν τελειώσει
Και κανένας δεν μιλάει πια. Μα η νύχτα ακόμα κουβαλάει ήχους και λέξεις, γέλια και δάκρυα που αντάλλαξαν θηρευτής και θήραμα

Ποιος ξέρει πως και γιατί
Ποιος ξέρει τέτοια πράγματα…