Ξέρω πως πολλοί νομίζετε ότι ΙΔΨ (ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή ή Obsessive Compulsive Disorder), είναι απλώς να νομίζεις ότι είσαι τελειομανής. Μακάρι να ήταν έτσι, στην πραγματικότηα όμως κανένας δεν εύχεται να το έχει. Η ΙΔΨ διαταραχή είναι σαν τον νταβατζή, που νομίζεις ότι σου πουλάει προστασία και εσύ κάνεις ότι σου λέει και συνεχίζει να σε γαμάει.

Διαγνώστηκα με ήπια κατάθλιψη στα 16 μου και στην αρχή αρνήθηκα να πάρω αγωγή, ώσπου έφτασα στο σημείο να μην πλένομαι, οπότε με την βοήθεια ψυχιάτρου και ψυχολόγου δέχτηκα τελικά την αγωγή. Μετά από ενάμιση χρόνο θεραπείας και συνεδριών, ο γιατρός απεφάνθη να σταματήσω την αγωγή. Φοβόμουν χωρίς τα φάρμακα μου, αλλά είπα όχι ρε μαλάκα, θα το παλέψω. Οι μήνες περνούσαν και ένιωθα καλά, αλλά το τέρας πάντα παραμόνευε. Όλους αυτούς τους μήνες όμως, είχα αναπτύξει ένα τελετουργικό. Έπλενα τα χέρια μου 10 φορές πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Τα χέρια μου είχαν ανοίξει και ήμουν σαν λεπρή, δεν είχα όμως επιλογή διότι έπρεπε να το κάνω αλλιώς θα πάθαινα κάτι κακό. Έτσι και ακουμπούσα κάποιο πόμολο ή αντικείμενο, κατευθείαν έπλενα τα χέρια μου 10 φορές μετρημένες. Φοβόμουν μην έχω κάποια αρρώστια και την μεταδώσω και σε άλλους και προκαλέσω παγκόσμια επιδημία (ξέρω φαίνεται γελοίο αλλά για μένα ήταν αληθινό).

Στο μυαλό μου ήμουν σίγουρη ότι νοσούσα από όλες τις αρρώστιες. Ηπατίτιδα, HIV, ΣΚΠ, Καρκίνο, λύκο, ALS και όποια άλλη αρρώστια υπήρχε. Δεν έβγαινα από το σπίτι για να μην κολλήσω τίποτα. Το σπίτι μου ήταν και είναι χειρουργείο. Χλωρίνη και οινόπνευμα παντού σε σημείο παράνοιας. Τις ελάχιστες φορές που έβγαινα, γύρναγα να δω αν έκλεισα τις ηλεκτρικές συσκευές, αν κλείδωσα σύνολο 10 φορές και αν έκανα κάποιο λάθος, πάλι από την αρχή. Δεν καταλάβαινα ότι υπήρχε πρόβλημα, διότι πίστευα ότι αυτό ήταν το σωστό. Δεν πλησίαζα νοσοκομείο ούτε για πλάκα, μόνο σε περίπτωση ανάγκης και πήγαινα με μάσκα και γάντια για να μην κολλήσω τίποτα. Όταν γυρνούσα πετούσα τα ρούχα στα σκουπίδια και πλενόμουν ώρες. Μου έτρωγε την ζωή, την ζωτικότητα μου, τα ΠΑΝΤΑ ΜΟΥ, αλλά ο μαλάκας δεν το καταλάβαινα. Κάποια στιγμή, τηλεφώνησα στην ψυχολόγο μου γιατί είχα ανάγκη να μιλήσω, εκείνη την ημέρα συνέβη μια οικογενειακή τραγωδία. Πάνω στην κουβέντα λοιπόν της λέω ότι πλένω τα χέρια μου 10 φορές μετρημένες και την ρωτάω αν είναι φυσιολογικό. Κάτι υποψιάστηκε και μου έκανε ερωτήσεις σχετικά με αυτό το θέμα. Μου είπε να κατέβω Αθήνα γιατί πρέπει να μιλήσουμε. Με έβαλε να κάνω κάποια τεστ και μου είπε ότι έχω ΙΔΨ διαταραχή. Μου πρότεινε δύο λύσεις: να πάρω αγωγή (paroxetine), ή να το παλέψουμε με συνεδρίες αλλά και μόνη μου. Δεν ήθελα να πάρω πάλι αγωγή και το προσπάθησα μόνη μου και με την ψυχολόγο μου. Τρία χρόνια τώρα έχω ηρεμήσει αρκετά, ακόμα με τυραννάει, αλλά δεν το αφήνω να μου γαμήσει την ζωή ξανά όσο και αν προσπαθεί. Για αυτό λοιπόν πριν πεις ότι είσαι ψυχαναγκαστικός, διάβασε αυτό το κείμενο και θα αναθεωρήσεις.

 

Αιώνια φοιτήτρια