Είναι απίστευτο, αλλά υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που γουστάρουν να υποφέρουν. Και δεν εννοώ τίποτα πονηρό με αυτό, οπότε σταματήστε να σκέφτεστε δερμάτινα και χειροπέδες. Αναφέρομαι στους ανθρώπους που ζουν και αναπνέουν μέσω του εσωτερικού δράματός του. Στους ανθρώπους που τρώνε τις συναισθηματικές σάρκες του και παίρνουν δύναμη από αυτό για να δημιουργήσουν.

Είναι οι καλλιτέχνες, που μετατρέπουν την οδύνη σε ηδονή. Το κλάμα σε ποίημα. Που μπήγουν τα νύχια τους στα σπλάχνα τους και βγάζουν αριστουργήματα. Η μέση κατάσταση δεν είναι ποτέ αρκετή. Η αίσθηση της ασφάλειας της ρουτίνας, απλά δεν τους αφορά. Θέλουν, χρειάζονται, το δράμα, τον έρωτα, τον χωρισμό. Τίποτα δεν είναι απλό μέσα στο μυαλό τους. Υπεραναλύουν και διογκώνουν τα πάντα. Ένα βλέμμα, μία λέξη, μία παύση είναι ικανά να τους βασανίζουν για μέρες. Κι αφού βασανιστούν, αυτομαστιγωθούν, θρηνήσουν, τότε είναι έτοιμοι. Ρίχνουν το έντονο φως του προβολέα μέσα τους και ξερνάνε λέξεις. Ή εικόνες. Ή ακόμα και νότες. Και όλος ο κόσμος υποκλίνεται στην μεγαλοφυία τους.

Ένα τέτοιο πλάσμα είχα την τύχη να γνωρίσω. Καλλιτέχνης ως το κόκκαλο. Ακούς να μιλάει, και νομίζεις ότι ακούς αηδόνια να τραγουδούν. Διαβάζεις τα κείμενα της και νιώθεις συναισθήματα που πίστευες για πεθαμένα να ανασταίνονται μέσα σου. Βλέπεις το πρόσωπό της και είσαι πια σίγουρος ότι είναι έκπτωτος άγγελος, που μας κάνει την τιμή να αιωρείται ανάμεσά μας. Είναι αερικό, αλλά και μαινάδα. Άγγελος και Διάολος μαζί. Ταυτόχρονα. Με έναν τρόπο μαγικό, μοναδικό. Είναι ο ορισμός του καλλιτέχνη, για αυτό οφείλει να βασανίζεται. Το θεωρεί χρέος προς τον εαυτό της.
Την βλέπω πως ταλαιπωρεί το Είναι της, και νιώθω ότι κανένα λογικό συμπέρασμα δεν μπορεί να κατευνάσει τη φλόγα μέσα της. Γιατί μόνο έτσι αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Σφαλίζει τα μάτια της και μεταφέρετε στο δικό της σύμπαν, όπου όλα είναι τέλεια και αρμονικά. Και τις λίγες στιγμές που τα ανοίγει, και αντικρίζει την πραγματικότητα, τρομοκρατείται από την κακία του κόσμου γύρω της. Για εκείνη όλα θα έπρεπε να είναι τέλεια, όπως είναι μέσα στη ψυχή και στο μυαλό της. Και όλα θα έπρεπε να είναι απόλυτα. Για εκείνη δεν υπάρχει γκρι. Υπάρχει μόνο άσπρο ή μαύρο. Σωστό ή λάθος. Τα ημίμετρα δεν την καλύπτουν. Οι συμβιβασμοί της σημαδεύουν με ανεξίτηλα σημάδια την ψυχή της.

Μα το αποκορύφωμα είναι όταν ερωτεύεται. Εκεί απογειώνεται. Ανοίγει τις φτερούγες της και πετάει ψηλά. Και τραγουδάει ακόμα πιο μελωδικά. Γράφει ακόμα πιο απολαυστικά. Είναι μια γυναίκα που ολοκληρώνεται με τον έρωτα. Παθιάζεται. Δίνεται ολοκληρωτικά. Ακόμα κι αν ξέρει ότι στο τέλος θα πονέσει. Ότι με τον χωρισμό θα έρθει ο όλεθρος. Δεν την ενδιαφέρει. Ξέρει ότι όπως ο έρωτας της δίνει ζωή, έτσι και η μοναξιά είναι κομμάτι της ζωής της. Παίρνει μικρές ανάσες ηρεμίας και γαλήνης και ξαναβουτά ως έμπειρος κολυμβητής στα βαθιά τα νερά της μελαγχολίας. Γιατί εκεί μόνο βρίσκει διαμάντια και ρουμπίνια. Στη μαύρη άβυσσο του μυαλού της.