Θυμάσαι με ποιον ήσουν όταν το είδες. Θυμάσαι τι τάξη πήγαινες, πως είχες τα μαλλιά σου. Θυμάσαι τι μουσική σου άρεσε, το στυλ των ρούχων που φορούσες. Θυμάσαι πως ήσουν πριν. Μα πάνω απ’ όλα, θυμάσαι το μετά. Είναι εξαιρετικά πιθανό να είσαι ένας από τους πολλούς για τους οποίους ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών δεν ήταν απλά μια ταινία στο σινεμά. Ίσως είσαι ένας από τους πολλούς για τους οποίους η συγκεκριμένη ταινία υπήρξε ορόσημο… Αν ήσουν 11-17 όταν την είδες, θυμάσαι…

Κάπως έτσι ξεκίνησε για σένα, η δεκαετία του ‘90. Παραδέξου, ήταν η πιο έντονη δεκαετία της ζωής σου. Παράξενη δεκαετία, αλλόκοτη. Συνήθως παραλείπεται από αναφορές, από μνήμες – λες και δεν υπήρξε για κανέναν. Λες και από τις βάτες και τις καμπάνες, από το glam και το ξασμένο μαλλί, περάσαμε σφαίρα στο ευρώ, στις πιστωτικές κάρτες, στο youtube, την κρίση και το FACEBOOK. Λες και η δεκαετία του ‘90 ήταν μια παρένθεση, αποφεύγεις ίσως να ρίχνεις μια ματιά. Η δεκαετία του ‘90 ίσως σε πληγώνει… Ίσως επειδή την πρόδωσες. Και ντρέπεσαι να την κοιτάς στα μάτια.

Ίσως ήσουν ο Neil. Ήθελες να γίνεις ηθοποιός, ήταν το πάθος, το όνειρο σου. Ήθελες να γίνεις ζωγράφος, ίσως ήθελες να χορεύεις ή να τραγουδάς. Είχες περάσει κρυφά από δραματική σχολή, ίσως είχες μπει και μέσα, είχες ρωτήσει. Ίσως είχες προτείνει δειλά στους δικούς σου πως ήθελες να δώσεις για σχολή καλών τεχνών. Θυμάσαι; Ίσως θύμωσαν. Θυμάσαι που κάποιοι γέλασαν; Θυμάσαι που απέφυγες να πεις στους φίλους σου το όνειρο σου;
Τι έγινε μετά; Θυμάσαι;

Ίσως έκανες την επανάσταση σου, όπως ο Neil. Και πλήρωσες το ανάλογο τίμημα. Ελπίζω να επιβίωσες και να διαβάζεις αυτό το κείμενο και να είσαι καλά. Και να μην μετάνιωσες ποτέ. Ίσως απλά, να πήρες το όπλο του πατέρα και της μάνας σου και να πυροβόλησες το όνειρο σου. Και να μπήκες στην ΑΣΟΕ ή στην Πάντειο. Ίσως έγινες γιατρός, ίσως στρατιωτικός ή μια καλή δασκάλα. Η επιτυχία δεν είναι πάντα ευτυχία, αλλά αυτό δεν το σκέφτεσαι πια, δεν ζεις στην δεκαετία του ΄90. Κάπου κάπου ονειρεύεσαι τα όνειρα σου, μα όταν ξυπνάς δεν τα θυμάσαι πια.

 

Ίσως ήσουν ο Todd. Ίσως ξεχείλιζες προοπτικές και επιθυμίες, τόσο καλά σφραγισμένες από τους γονείς και το περιβάλλον σου, ούτε στον εαυτό σου δεν τολμούσες να τις ομολογήσεις. Μα θαύμαζες τον Neil. Είμαι αισιόδοξη για σένα. Τόσος ατμός πιεσμένος στο καλούπι του καλού παιδιού, πόσο ν’ αντέξει κι αυτό το πήλινο δοχείο που με τόση προσπάθεια έπλασαν από ζυμαράκι πηλού οι γονείς και το σχολείο σου. Κάπου εκεί στην 3η λυκείου ράγισε. Και γλίστρησες από τις ρωγμές.

Ο Neil και τα όνειρα του πέθαναν, μα πάνω σ’ εκείνα τα εφηβικά συντρίμμια πάτησε ο Todd. Και κάπου εκεί, εσύ τράβηξες την πορεία σου. Δεν ξέρω που είσαι τώρα και τι κάνεις. Ξέρω όμως πως δεν μετάνιωσες ποτέ. Δεν χαιρέτησες απλά τον καπετάνιο σου. Πήρες το τιμόνι στα χέρια σου. Και έβαλες πλώρη στα ανοιχτά.

 

Ίσως ήσουν ο Charlie. Ίσως γεννήθηκες φωτιά. Λίγο πιο ζόρικος, λίγο λιγότερος πιεσμένος από τους γονείς και το περιβάλλον σου. Ίσως είχες απασφαλίσει ήδη και περίμενες μια μικρούλα αφορμή για να κάνεις τη μεγάλη σου έκρηξη. Θεωρητικά ήσουν ο πιο τυχερός. Τι απέγινες ΕΣΥ, Charlie Dalton;

Θα σου πω εγώ. Τίποτα. Έκαψες όλο το καύσιμο σου στην εκκίνηση. Ίσως επειδή δεν σε σταμάτησε κανείς, ίσως επειδή δεν κατάφερε να σε σταματήσει κανείς, ίσως επειδή δεν επέτρεψες να σε σταματήσει κανείς. Και δεν ήξερες καημένε μου Charlie τότε, πως η κινητήρια δύναμη και η φλόγα σου ήταν τα εμπόδια, οι δυσκολίες, οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες, ο διακαής πόθος, η διαρκής προσπάθεια. Σε χειροκρότησαν νωρίς, καλέ μου. Και “κάηκες” λίγα μετρά μετά το πρώτο σπριντ σου. Και έχουμε 2018, Charlie μα εσύ ούτε εκατοστό δεν έχεις περπατήσει από το 1993. Και ξεγελάς τη δίψα σου με κειμενάκια σαν κι αυτό. Μα διψασμένος θα πεθάνεις, Nuwanda και το ξέρεις.

Ο κύκλος των Χαμένων Ποιητών για πολλούς δεν ήταν μια ταινία. Ήταν η εφηβεία τους. Ότι ήσουν τότε, ήταν η πιο αυθεντική έκδοση του εαυτού σου. Άλλαξες πολλά εξώφυλλα από τότε, το πρωτότυπο δεν είναι καν ορατό πλέον. Έχει καλυφθεί από δεκαετίες που πέρασαν, κονσίλερ, μέηκ απ, ρούχα, μαλλιά, έχασες κιλά, πήρες κιλά, έκανες παιδιά, παντρεύτηκες, χώρισες, δεν χώρισες, δούλεψες, απολύθηκες, λεφτά που κέρδισες ή έχασες, γονείς που έθαψες, γονείς που ξέχασες, ταξίδια που πήγες, που δεν πήγες… Φοράς σα ρούχα τα χρόνια που περνούν και είσαι πλέον με πουλόβερ, δεν θα αργήσεις να βάλεις και παλτό, δεν σου χαρίζονται τα κεριά στη γενέθλια τούρτα, δε σε λυπούνται. Αποφεύγεις να σε δεις γυμνό, σε ντρέπεσαι, με τι μάτια να κοιτάξεις το εφηβάκι; Δε θέλεις να θυμάσαι το παιδί που ανέβηκε στην έδρα της τάξης του σε κάποιο διάλειμμα σε κάποια τάξη, σε κάποιο σχολείο, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 και φώναξε δειλά Oh Captain my captain…

Θυμάσαι;

 

P.S 1

Όταν αυτοκτόνησε ο Robin Williams, θύμωσες. Δεν άξιζε τέτοιο τέλος στον John Keating, έτσι δεν είναι;

P.S2

Τόσα χρόνια μετά, ακόμα δεν αντέχεις να ξαναδείς την τελευταία σκηνή του Neil. Θα σε βασανίσω λίγο. Στην βάζω εδώ. Προσπάθησε. Αν ακόμα δεν μπορείς, χαμογέλα…  Ίσως δεν άλλαξες πια, τόσο πολύ! Υπάρχει ελπίδα 😉