Για ακόμα μια φορά στέκομαι αμήχανα ανάμεσα σε πολύ κόσμο , και για ακόμα μια φορά ψάχνω μια γωνιά για να απομακρυνθώ . Αν και λογικά θα έπρεπε να μου είναι εύκολο να πιάσω κουβέντα σε κάποιο πηγαδάκι μιας και υπάρχει κοινό σημείο αναφοράς . Για ακόμα μια φορά δεν μ ‘ ενδιαφέρει .

Ανάβω τσιγάρο και ανακουφισμένη βρίσκω ένα σημείο που φαίνεται να αποφεύγουν όλοι . Στην δεύτερη ματιά και τζούρα ανακαλύπτω τον λόγο που η γωνιά μου ήταν τόσο μοναχική . Καθώς ο ταπεινός πωλητής του δρόμου εμφανίστηκε από το πουθενά , δεν μπόρεσα παρά να χαμογελάσω μέσα μου με την εικόνα του . Με έφερε πολλά χρόνια πίσω , όταν πιτσιρίκα πήγαινα στα καράβια που ήταν καπετάνιος ο πατέρας μου . Το σοκολατένιο χρώμα , τα σπινθηροβόλα μάτια και τα ολόλευκα δόντια πίσω από τα σαρκώδη χείλη , πρόδιδαν την καταγωγή του πωλητή , όμοια με αυτή των ανθρώπων που μου φερόντουσαν σαν μικρή πριγκίπισσα στην πιο τρυφερή μου ηλικία . Δεν το έκαναν γιατί έπρεπε , το έκαναν γιατί το ήθελαν .

Αν και η προσπάθεια του να μου πουλήσει κάτι έπεσε στο κενό , μέσα σε ελάχιστα λεπτά , είχαμε συστηθεί και είχαμε πιάσει κουβέντα . Ο John δεν ήταν κάτι λιγότερο από αυτό που περίμενα . Θρησκείες , πολιτική , οικονομικά , περίθαλψη και παιδεία έγιναν ένα υπέροχο κουβάρι ανταλλαγής πληροφοριών . Η βαρετή υποχρέωση , έγινε το καλύτερο κομμάτι της ημέρας μου , και από ένα σημείο και μετά άκουγα μαγεμένη σχεδόν όσα είχε να πει ένας άνθρωπος που είχε ταξιδέψει και ζήσει σχεδόν σε όλο τον κόσμο . Μιας και μου φανέρωσε ποια χώρα θεωρούσε πως θα ήταν η καλύτερη επιλογή για να μεταναστεύσει κάποιος , δεν άντεξα και ρώτησα αν σκόπευε να ζήσει εκεί , όπως θα έκανε ο οποιοσδήποτε στην προσπάθεια του να βελτιώσει το επίπεδο ζωής του . Χαμογέλασε πλατιά και τα μάτια του έλαμψαν ακόμα περισσότερο όταν μου αποκάλυψε πως το όνειρο του είναι οχι ένα καλύτερο μέλλον για εκείνον , αλλά να επιστρέψει στην Αφρική και να μπορέσει να φτιάξει κάτι που να προσφέρει στα παιδιά του χωριού του , τα στοιχειώδη και κυρίως εκπαίδευση . Μου εξήγησε πως μόνο η μόρφωση θα μπορούσε να εξασφαλίσει το μέλλον της χώρας του ,της ηπείρου του.

Ο John και ο κάθε John είναι η αγαπημένη μου κατηγορία ανθρώπων . Είναι οι Αόρατοι , αυτοί , που η πολιτισμένη κοινωνία μας θεωρεί ενοχλητικούς , βρωμιάρηδες , κλέφτες , και πως μεταφέρουν φοβερές και τρομερές αρρώστιες που ούτε το όνομα τους δεν ξέρουμε . Στην ίδια κατηγορία ανήκουν οι μετανάστες , οι πρόσφυγες , οι άστεγοι , τα παιδιά που ζητιανεύουν , ακόμα και απλοί ηλικιωμένοι συμπολίτες μας .

Δεν χρειάζεται να σταθείς για πάνω από πέντε λεπτά κάπου κοντά για να καταλάβεις γιατί τους λέω Αόρατους . Είναι βολικό και ανώδυνο αν επιλέξεις να μην τους δεις . Γιατί αν τους δεις και θέλεις να λέγεσαι ακόμα άνθρωπος , κάτι θα πρέπει να κάνεις και δεν είναι αυτό που νομίζεις . Η μεγαλύτερη ανάγκη των Αόρατων δεν είναι η σίγουρη έλλειψη χρημάτων . Η μοναξιά είναι η μεγαλύτερη πληγή τους και η ανθρώπινη επαφή , αυτή που εμείς έχουμε ως δεδομένη , η μεγαλύτερη ευχή τους . Αν τους δώσεις την ευκαιρία να επιλέξουν ανάμεσα σε οτιδήποτε μπορείς να τους προσφέρεις , θα διαλέξουν την συντροφιά σου . Αυτό που επίσης δεν γνωρίζεις είναι πως από αυτή την συναναστροφή πιότερο κερδισμένος θα βγεις εσύ . Τα ομορφότερα ταξίδια τα έχω κάνει μέσα από τις περιγραφές μεταναστών και προσφύγων , τα καλύτερα μαθήματα ιστορίας τα έχω ακούσει από μοναχικούς παππούδες ,τις πιο ανθρώπινες και συγκλονιστικές ιστορίες από αστέγους και το πιο γάργαρο γέλιο , ικανό να σε βγάλει από οποιαδήποτε μιζέρια από τα ζητιανάκια .

Οχι ,δεν τα γράφω αυτά για να με πεις καλό άνθρωπο , δεν με αφορά . Γράφω για τους Αόρατους γιατί αυτοί κρατούν την σοφία του κόσμου στα χέρια τους , γιατί είναι πρόθυμοι να την μοιραστούν και η κοινωνία καίει εθελοντικά τα εγκεφαλικά της κύτταρα μπροστά σε ατελείωτα talent shows , βιτρίνες και οτιδήποτε μπορεί να κατεβάσει τον δείκτη νοημοσύνης μας αρκετά , ώστε να μας μετατρέψει σε άβουλα όντα . Είναι παράξενο και συνάμα τραγικό πως το κλειδί της ανθρωπότητας το κρατάνε οι τελευταίοι άνθρωποι που θα περίμενε κανείς .

Αγαπώ τους Αόρατους , άργησα να τους ανακαλύψω και έχασα πολύτιμο χρόνο με άσχετες παρέες στην προσπάθεια μου να ταιριάξω κάπου . Τώρα όμως ξέρω , και είναι τιμή μου να τους συναντώ . Θαυμάζω την αξιοπρέπεια που κρύβεται κάτω από τα λερωμένα ρούχα τους και ποτέ δεν θα αποκτήσει κάποιος μόνο και μόνο επειδή φοράει πανάκριβες μάρκες . Θα μπορούσα άνετα να τους ακούω για ώρες ατελείωτες , να γίνουν το παρεάκι μου . Γιατρεύουν την ψυχή μου , γαληνεύουν την καρδιά μου . Ονειρεύομαι έναν κόσμο που ηγέτες θα είχε τους Αόρατους . Τους το χρωστάει η ζωή μα όλοι ξέρουμε πως τελικά σπάνια αποκτά κανείς την θέση που του αξίζει στην κοινωνία τούτη . Ο βόθρος στην κορυφή και τ ‘ αστέρια στον πάτο , αυτό ισχύει .

θα συνεχίσω όμως ακόμα κι έτσι να ονειρεύομαι . Αυτό θα με κρατήσει ζωντανή . Το απίθανο , το αδύνατο , το όνειρο που κρατάει ζωντανούς και τους Αόρατους .

Εξάλλου κατά βάθος, πάντα ήξερα πως ανήκω μαζί τους .

Αφιερωμένο στον John .