Λέμε συχνά σε αυτή τη χώρα ότι, ό,τι δηλώσεις είσαι. Σε κάποιες περιπτώσεις όμως, δεν είσαι ό,τι δηλώσεις αλλά ό,τι σε δηλώσουν. Και με αυτό κατά νου, γράφω αυτό το κείμενο. Απευθύνομαι κυρίως σε ιθύνοντες. Όποιοι και να είναι αυτοί. Σε όλους όσους είναι ιθύνοντες, σε όλους όσους παίζουν με ψυχές, παίζουν με ζωές, παίζουν με αθωότητα και χρόνο που χάνεται σε αίθουσες δικαστηρίων.

Βλέπετε, εμένα με δήλωσαν ψυχασθενή. Έναν Νοέμβρη, ο πρώην σύζυγος μου και πατέρας του παιδιού μου, στάθηκε ενώπιον δικαστή, και με δήλωσε ψυχασθενή.

Και έτσι, τόσο απλά, σε ένα μικρό γραφειάκι που είχε μέσα δύο γραφεία από καφέ φορμάικα και καθόλου θέρμανση, μία γυναίκα έχασε το παιδί της.

Γιατί έτσι με δήλωσαν. Γιατί, στην διαδικασία της προσωρινής διαταγής, ό,τι δηλώσεις είσαι. Αλλά είπαμε… στην περίπτωση μου είσαι ό,τι σε δηλώσουν. Γιατί ο συγκεκριμένος δικαστής επέλεξε να αγνοήσει ιατρική γνωμάτευση. Απαξίωσε έστω και να μου απευθύνει μία ερώτηση. Εδώ δεν μου έριξε έστω και μία ματιά. Το μόνο που έκανε ήταν να κρίνει βάσει των δικών του εμπειριών και αφοριστικά, μέσα σε πέντε λεπτά να στερήσει από ένα παιδί τη μητέρα του. Να στερήσει ουσιαστικά ένα παιδί από τη μητέρα του, καθώς δεν της έδωσε ούτε καν δικαίωμα επικοινωνίας. Βασισμένος σε μία δήλωση και σε μία εκτύπωση από τη Wikipedia.

Βλέπετε αγαπητοί ιθύνοντες, κάποια στιγμή και εγώ πήρα την διάγνωση της ημέρας. Διπολική Διαταραχή λέγεται η διάγνωση du jour. Είναι η νέα κατάθλιψη. Πήρα που λέτε και εγώ την διαγνωσούλα μου, έκανα (και κάνω) τις θεραπείες μου και συνέχισα τη ζωή μου. Συνέχισα να είμαι ΜΗΤΕΡΑ. Να είμαι ΚΑΛΗ ΜΗΤΕΡΑ. Να μην έχει στο διάστημα των ετών που είμαι ΜΗΤΕΡΑ κανένας και πουθενά να μου προσάψει το ο,τιδήποτε άπτεται της ικανότητας μου να είμαι ΜΗΤΕΡΑ. Ο εν λόγω δικαστής δεν είχε στη διάθεσή του ούτε ψήγμα πειστηρίου σχετικά με την ανικανότητα μου ως ΜΗΤΕΡΑ. Και δεν είχε, γιατί ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ τίποτα να μου προσαφθεί. Το μόνο που είχε ήταν η δήλωση αυτού που μου προκάλεσε την ασθένεια. Που ήταν ουσιαστικά η γενεσιουργός αιτία αυτής.

Ακούω ήδη τους νομικούς που με διαβάζουν να λένε περί προσωρινής διαταγής. Το πως είναι δαμόκλειος σπάθη. Το πως οι δικαστές κρίνουν βάσει πιθανολόγησης καθώς πρόκειται για απόφαση που αφορά σύντομο χρονικό διάστημα μέχρι την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων. Τα οποία όμως αγαπητοί μου φίλοι νομικοί, ΕΠΙΣΗΣ βασίζονται στην πιθανολόγηση.
Ας μην ξεφεύγω όμως. Όπως προείπα, ο δικαστής της προσωρινής διαταγής διέταξε βάσει της δήλωσης την απομάκρυνση μου από το παιδί μου. Από το οποίο δεν είχα απομακρυνθεί ποτέ, στα δέκα χρόνια της ζωής του. Το οποίο φρόντιζα κατ’ αποκλειστικότητα μιας και ο πατέρας του επέστρεφε στο σπίτι μας στις 11 το βράδυ. Μιας και ο ίδιος πατέρας ήταν απών και τα Σαββατοκύριακα λόγω «δουλειάς». Μιας και ο ίδιος πατέρας δεν είχε ποτέ παραστεί σε έναν αγώνα μπάσκετ, δεν είχε ποτέ συνοδεύσει το παιδί σε ένα πάρτι, δεν το είχε πάει ποτέ στην παιδική χαρά, δεν τον είχε διαβάσει, δεν τον είχε ταίσει, δεν είχε πάει σε μάθημα κιθάρας, δεν είχε γνωρίσει τους φίλους του, δεν είχε ξενυχτήσει στις αρρώστιες του, δεν είχε ξαπλώσει μαζί του διαβάζοντας παραμύθια, δεν τον είχε συνοδεύσει στο νοσοκομείο, δεν, δεν, δεν, δεν, δεν……

Την ημέρα εκείνη του Νοεμβρίου, πήρα μια βαλίτσα, πήρα μία σκοτωμένη ψυχή και έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Δεν ξαναείδα το παιδί μου για ενάμιση μήνα. Δεν τον άκουγα καν στο τηλέφωνο καθώς ο «πατέρας» του, του απαγόρευε την επικοινωνία μαζί μου. Για ενάμιση μήνα, το παιδί μου άκουγε ότι η μητέρα του τον παράτησε για να τρέχει με γκόμενους. Το παιδί μου άκουγε ότι η μητέρα του έφυγε γιατί ήθελε να ζήσει τη ζωή της. Ναι, έφυγα γιατί ήθελα να ζήσω. Όχι να ζήσω τη ζωή μου. Να ζήσω. Έχει διαφορά. Για τους μήνες που ακολούθησαν το παιδί μου ήταν με την πατρική γιαγιά. Την ίδια που παράτησε τον «πατέρα» στα δώδεκά του χρόνια και η οποία εμφανιζόταν μόνο στην ζωή μας για να εισπράξει. Χρήματα φυσικά. Να εισπράξει χρήματα.

Και έρχεται τρεις μήνες μετά το δικαστήριο των ασφαλιστικών μέτρων. Τρεις μήνες… Τρεις μήνες όπου καταστρεφόταν συστηματικά η ψυχή ενός παιδιού. Τρεις μήνες όπου, ανήμπορη να κάνω το οτιδήποτε, παρατηρούσα το παιδί μου να χάνει φίλους, δραστηριότητες, να σβήνει η χαρά από τη φωνή του. Και να πεθαίνουμε και οι δύο κάθε μέρα και από λίγο.
Για τα δικαστικά δρώμενα, οι τρεις μήνες θεωρούνται δευτερόλεπτα. Για την ψυχή ενός παιδιού όμως, αγαπητοί ιθύνοντες, οι τρεις μήνες είναι ικανοί να καταστρέψουν.

Έρχεται λοιπόν, το δικαστήριο των ασφαλιστικών. Πιθανολόγηση βέβαια και εκεί. Όπου καλείται η δικαστής να βγάλει ένα συμπέρασμα για την ψυχή ενός παιδιού το οποίο αποδεδειγμένα έχει υποστεί γονική αποξένωση. ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ. Και δίνει λοιπόν η δικαστής την σολομώντεια λύση. Μισές μέρες με την μητέρα, μισές με τον πατέρα. Αγνοεί το γεγονός ότι το παιδί δεν ΜΕΝΕΙ με τον πατέρα ποτέ. Μένει με την ΓΙΑΓΙΑ. Βασίζεται στην δήλωση και αγνοεί τρεις ιατρικές γνωματεύσεις που καταρρίπτουν τη δήλωση. Βασίζεται σε μία δεκαπεντάλεπτη συνέντευξη με το παιδί. ΑΓΝΟΕΙ όμως ότι αυτό το παιδί είχε να δει τη μητέρα του τόσους μήνες. ΔΙΕΞΑΓΕΙ την εν λόγω συνέντευξη, χωρίς την παρουσία παιδοψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών. ΑΓΝΟΕΙ ακόμη και το ίδιο το παιδί που της λέει ότι με τη μητέρα του ένιωθε ασφάλεια, αγάπη και στοργή όταν έμενα μαζί. Και κάπως έτσι, με το να αγνοεί και με το πιθανολογεί, ένα μήνα μετά βγάζει απόφαση που στην ουσία καταδικάζει το παιδί μου σε μία ζωή στους δρόμους, ανάμεσα σε ΤΡΙΑ (μην ξεχνάμε και το σπίτι της γιαγιάς ) σπίτια.

Από τότε έχει περάσει ενάμισης χρόνος. Το τακτικό δικαστήριο έγινε πριν δύο μήνες. Από τότε έχουν συμβεί τόσα πράγματα εις βάρος αυτού του παιδιού που χρειάζομαι χρόνια για να τα γράψω. Όσα χρόνια θα χρειαστούν για να γιατρέψουν την ψυχούλα του μόλις γυρίσει εκεί που ανήκει. Στην αγκαλιά μου.

Δύο μήνες μετά, περιμένω την απόφαση. Οκτώ μήνες (λέμε τώρα) δίνει περιθώριο ο νόμος. Ελαφρά τη καρδία, οκτώ μήνες. Για να αποφασίσουν για την ψυχή ενός παιδιού Λες και αποφασίζουν για μία ακάλυπτη επιταγή. Στον ίδιο κορβανά όλα.

Αγαπητοί ιθύνοντες, είναι 26/6/2018 . Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, το παιδί μου δεν έχει σχολείο. Έχει εκδιωχθεί από το σχολείο που φοιτούσε καθώς ο «πατέρας» δεν πλήρωνε τα δίδακτρα. Δεν έχει εγγραφεί σε άλλο σχολείο. Διακινδυνεύει να μείνει εκτός υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα λόγω εκκρεμοδικίας. Νομικός δεν είμαι, ό,τι μου λένε λέω….

Αγαπητοί ιθύνοντες, είναι 26/6/2018. Η δικαστής έχει έναν φάκελο που αφορά ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ στα χέρια της εδώ και δύο μήνες. Στις 30/6/2018 θα τελειώσει το δικαστικό έτος. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο δεν βγαίνουν αποφάσεις. Στις 10/9 ξεκινάνε το σχολείο. Αγαπητοί ιθύνοντες, το παιδί μου που θα πάει σχολείο; Αγαπητοί ιθύνοντες, το παιδί μου θα πάει σχολείο;

Αγαπητοί ιθύνοντες, τα παιδιά δεν είναι ακάλυπτες επιταγές. Δεν είναι σπασμένα αυτοκίνητα. Οι ψυχές τους δεν μπορούν να περιμένουν δύο χρόνια για να ηρεμήσουν.

Αγαπητοί ιθύνοντες, το παιδί μου από τις 15/6 που έχει κλείσει το σχολείο, τις ημέρες που δεν είναι μαζί μου, έχει καταγράψει έως και 16 ώρες σε υπολογιστή και παιχνιδομηχανή.

Αγαπητοί ιθύνοντες, καταστρέφετε. Είστε υπόλογοι και υπεύθυνοι για τις χιλιάδες ψυχές παιδιών που έχουν πέσει στις δαγκάνες του τέρατος που λέγεται ελληνική δικαιοσύνη.

Αγαπητοί ιθύνοντες, ΠΡΑΞΤΕ. Κάντε οικογενειακά δικαστήρια στελεχωμένα με ειδικούς δικαστές, με παιδοψυχολόγους, με κοινωνικούς λειτουργούς. Αλλά σχεδιάστε τα σωστά. Δύο χρόνια – που θεωρείται και γρήγορο – είναι τραγικό χρονικό διάστημα όταν μιλάμε για τα παιδιά αυτού του τόπου.

Αγαπητοί ιθύνοντες, ΣΚΥΨΤΕ. Σκύψτε πάνω από αυτά τα παιδιά και καλύψτε τα κενά που τους δημιουργούμε εμείς οι γονείς με τον εγωισμό και την ανωριμότητα μας.

Αγαπητοί ιθύνοντες, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΡΥΒΕΣΤΕ, πίσω από χρονοβόρες και πανάκριβες διαδικασίες.

Αγαπητοί ιθύνοντες, ΑΠΟΤΥΧΑΤΕ. Παταγωδώς έχετε αποτύχει.

Αγαπητοί ιθύνοντες, τουλάχιστον ΑΓΑΠΗΣΤΕ. Αγαπήστε αυτά τα παιδιά. Και σώστε τα.

(όπως είναι φυσικό, το παρόν κείμενο δεν περιέχει το σύνολο της δικογραφίας η οποία είναι ογκωδέστατη από πειστήρια και μαρτυρικές καταθέσεις. Βλέπετε είχα να αποτινάξω και μία δήλωση. Εάν όμως κάποιος ιθύνων θελήσει ποτέ να λάβει γνώση ώστε να αποκτήσουμε επιτέλους και στην Ελλάδα οικογενειακά δικαστήρια ταχύτητας και ευελιξίας, είναι όλα στη διάθεσή του)

 

Ε.ΓΑ