Πρωτομαγιά 2012
Ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου οι σκέψεις στο μυαλό δίνουν μάχη θύμηση των λόγων του άντρα μου.. πανικός!»Αγάπη μου πρέπει να φύγουμε! Αν θέλεις τα παιδιά μας να έχουν μια φυσιολογική ζωή και ένα κάλο μέλλον, πρέπει να φύγουμε να πάμε Αυστραλία». Τα δάκρυα τρέχουν σαν ποτάμι, ενα ποτάμι πικρό και θολό που σε παρασέρνει με ορμή, ο πόνος απο το κεφάλι κατεβαίνει στην καρδιά, τόσο σουβλερός που δεν μπορώ να πάρω ανάσα! Στιγμές αργότερα το νιώθω, ο πανικός και η απελπισία με έχουν καταλάβει και χάνομαι. Έχοντας ξυπνήσει τον καλό μου, τώρα πλέον βρίσκομαι καθ’ οδόν για το νοσοκομείο και σβήνω, χάνομαι – μια φράση να πω και φεύγω.»Αγάπη μου σ’ ευχαριστώ για όσα περάσαμε, σε αγαπώ, να προσεχείς τα παιδιά, να πεις σε όλους ότι τους αγαπ…»

Μισή ώρα αργότερα τα μάτια ανοίγουν και βρίσκομαι στα έκτακτα με σωληνάκια στα χέρια, έναν γιατρό και δυο νοσοκόμες από πάνω μου και τον άντρα μου να με κοιτάει με απόγνωση.»Καλώς το κορίτσι μου! Καλώς το πίσω!!»
«Πως αισθάνεστε κ. Ευαγγελία; καλύτερα ;Μας δώσατε μια καλή τρομάρα! Τι έγινε;»Ανάσα βαθιά λοιπόν και εξήγηση…»Γιατρέ προβλήματα! σκέψεις, πανικός, ποσά να αντέξω;»
Ένα γλυκό χαμόγελο από τον γιατρό και μια μάτια αγάπης από τον άντρα μου συνόδευσαν την φράση «όλα καλά θα πάνε…θα δεις όλα καλά…»

Γύρισα σπίτι κενή, χωρίς σκέψεις, χωρίς ανησυχίες, χωρίς πανικό, τα φάρμακα είχαν κάνει την δουλειά τους. Αποκαμωμένη και άδεια κοιμήθηκα. Λίγο αργότερα ένιωσα την απουσία του συζύγου μου από το κρεβάτι και σηκώθηκα να τον βρω. Τον βρήκα στο παιδικό δωμάτιο, γονατισμένο μπροστά στην κούνια του μωρού μας να κλαίει με λυγμούς λέγοντας «Θεέ μου μην μου την πάρεις, καν’ το γι’ αυτά τα 4 πλάσματα που μας χάρισες». Εκείνη η στιγμή ήταν καταλυτική, η απόφαση πάρθηκε με μια μάτια…Φεύγουμε για Αυστραλία.

20 Σεπτεμβρίου 2012
Έχοντας αποχαιρετήσει τους πάντες και έχοντας μαζέψει μια ζωή ολόκληρη σε 12 βαλίτσες κάθομαι στο αεροπλάνο κρατώντας τα χεράκια των παιδιών μου με μια έκφραση βεβαιότητας στα ματιά ότι όλα θα μας πάνε καλά αλλά με πόνο μέσα στα σωθικά. Το βλέμμα του άντρα μου μου μιλάει χωρίς να χρειάζεται να κουνιούνται τα χείλη του»Έλα κοριτσάκι μου λίγο ακόμα, κρατήσου λίγο ακόμα». Στρέφομαι με μιας στα μωρά μου που περιμένουν έναν λόγο παρηγοριάς και καθησύχασης και τους λέω»όλα καλά θα πάνε αγάπες μου! όσο έχουμε ο ένας τον άλλο όλα καλά θα πάνε όπου και να βρισκόμαστε, όλα καλά!» και το σφίξιμο από τα χεράκια τους χαλαρώνει και σκάνε 4 χαμογελάκια και αρχίζουν 8 ματάκια να ξεθολώνουν από τα δάκρυα και η καρδιά μου γλυκαίνεται σιγά σιγά και η σκέψη μου στρέφεται σε αυτόν τον ήρωα που κάθεται 4 θέσεις πιο κει, στον ατρόμητο ήρωα μας που μας κρατά στα χέρια του χωρίς γογγυσμό, που παλεύει τα θηρία για όλους εμάς – στρέφω το βλέμμα μου στον άντρα μου που μέσα σε τρεις μήνες άσπρισαν τα μαλλιά του και λέω «Σ’ αγαπώ»

Φτάσαμε επιτέλους στον προορισμό μας, ένα ταξίδι μακρινό είχε τελειώσει και τώρα άρχιζε η καινούργια μας ζωή. Ευτυχώς είχαμε περιορίσει τα όνειρα και τις προσδοκίες μας σε ένα μικρό σπιτάκι με 5 στρώματα, 6 πιάτα, 6 ποτήρια, 6 πιρούνια αλλά με την αγάπη μας δυνατή για το νέο ξεκίνημα…Οι πρώτες μέρες δύσκολες, οι πρώτοι μήνες το ίδιο…
Πρώτος χρόνος γεμάτος νοσταλγία για ανθρώπους που αφήσαμε πίσω. Δόξα τον Θεό όμως η ζωή μας τα έφερε καλά εδώ στον ξένο τόπο και σπίτι βρήκαμε και δουλειά και τα προς το ζην.

Νοέμβριος 2013
Δώδεκα το μεσημέρι μιας καθημερινής χτυπάει το τηλέφωνο. Κοιτάω, είναι από σχολείο των παιδιών. Πρώτη σκέψη, κάτι πάθανε! «Hello»με τρεμάμενη φωνή. «Hi Eva…είμαι η διευθύντρια του σχολείου και πήρα να σε ενημερώσω ότι σήμερα μας ήρθαν δυο καινούργιοι μαθητές από την Ελλάδα. Σκέφτηκα μήπως θα ήθελες να γνωριστείς με την μητέρα τους. Ξέρω πόσο δύσκολος ήταν αυτός ο χρόνος για σένα και σκέφτηκα θα σας έκανε καλό να γνωριστείτε για να βοηθήσετε η μια την άλλη»
«Ευχαριστώ για την σκέψη σας», απάντησα με ανακούφιση γιατί δεν έπαθαν κάτι τα παιδιά. «Θα έρθω». Εκείνη την ημέρα γνώρισα την «αδελφή» μου!

Ιούλιος 2017
Πέντε χρόνια σχεδόν από τη ημέρα που είπα αντίο στην πατρίδα μου και η σκέψη μου πολλές φορές γυρνάει σε εκείνη την βραδιά στο νοσοκομείο και στο βλέμμα του άνδρα μου, πέντε χρόνια μακριά από το συνηθισμένο, πέντε χρόνια σε έναν τόπο γεμάτο αγνώστους. Μέσα σε αυτά τα χρόνια πόνεσα, έκλαψα, νοστάλγησα, όμως δεν απελπίστηκα!
Δεν απελπίζομαι γιατί όταν η ζωή σου παίρνει κάτι, δεν πρέπει να τα παρατάς, πρέπει να ψάχνεις να βρεις κάτι άλλο! Μην μένεις με τα χέρια δεμένα! Σήκω! Προχώρα! Εγώ αυτό έκανα σηκώθηκα και προχωράω.

Μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια η αγάπη με τον άντρα μου έγινε ακόμα πιο δυνατή, η σχέση με τα παιδιά μας σφιχτή σαν πέτρα. Απέκτησα μια «αδελφή», γνώρισα κόσμο πονεμένο σαν κι εμένα, γέλασα, χόρεψα, ήπια, μοιράστηκα, έζησα και ζω!
Ναι, η ξενιτιά είναι δύσκολο πράγμα αλλά μέσα σε κάθε δυσκολία υπάρχουν στιγμές «λιακάδας». Αρνούμαι να πιστέψω κάτι διαφορετικό! Αρνούμαι να παραδοθώ!

Το λέω σε σένα που είσαι στη θέση μου ή μπορεί να βρεθείς στο μέλλον : Όλα καλά θα πάνε! Όλα καλά, θα δεις!

Εύα

 

Ελένη Σαββαϊδου-Εσώρουχα