Αν με ρωτούσε κάποιος πως ένιωθα για εσένα πριν σε γνωρίσω από κοντά, δεν θα είχα και τα καλύτερα να πω. Σε ήθελα πολύ, αλλά εσύ είχες αποφασίσει να με δοκιμάσεις πρώτα. Να δεις πόσο αντέχω. Με ζόρισες και με πόνεσες πολύ μέχρι να πάρεις την πρώτη σου ανάσα. Τόσος πόνος, που τώρα πια όλοι οι πόνοι μου μοιάζουν μικροί σε σχέση με αυτό που πέρασα, που περάσαμε μαζί με τον μπαμπά σου τότε. Μου στέρησες για μήνες τα ποδιά μου, την ικανότητα να αυτοεξυπηρετούμαι, μου έριξες την αυτοεκτίμηση μου στο πάτωμα και μου έβγαλες συναισθήματα που με κούρασαν πολύ. Με έκαναν να μην με αναγνωρίζω πια. Φόβο, πικρά, θυμό, πανικό, άγχος. Ζήλια για όσους μπορούν να περπατάνε. Όμως και πείσμα και επιμονή και υπομονή και δύναμη που δεν φανταζόμουν καν ότι είχα.

Και επιτέλους! Έφτασε η ώρα να σε δω από κοντά. Η έκφραση «καλή λευτεριά» είχε το απόλυτο νόημα στο μυαλό μου.
Και μια παρασκευή, παρασκευή και 13, στις 9 το πρωί, σε είδα. Άκουσα το πρώτο σου κλάμα. Ένα μικρό, κόκκινο, φουσκωτό πλασματάκι ήρθε στη ζωή.

Η πρώτη μου κουβέντα; «Τελικά είχα δίκιο! Έχεις τη μύτη μου!» Η πρώτη μου σκέψη; Πως μοιάζεις με μικρό βούδα, αλλά είσαι πανέμορφη. Η δεύτερη; Ότι επιτέλους τελείωσε το μαρτύριο της εγκυμοσύνης! Ότι τώρα ίσως μπορέσω να γίνω και πάλι αυτή που ήμουν πριν. Την επομένη μέρα, στάθηκα ξανά, για πρώτη φόρα μετά από τόσους μήνες στα πόδια μου. Έκλαψα σαν μικρό παιδί. Όλη η πίεση και το άγχος μου βγήκαν εκείνη τη στιγμή. Ένιωσα ανακούφιση. Χρειαστήκαν πάνω από 2 μήνες για να γίνω σχεδόν όπως πριν, αλλά τώρα ήξερα ότι θα τα καταφέρω!

Οι πρώτες μέρες της γνωριμίας μας ήταν λίγο δύσκολες. Με τις ορμόνες μου να παρτάρουν όλη μέρα και εσένα να συνεχίζεις να απαιτείς όσο κουράγιο και δύναμη μου είχαν μείνει. Σου ήμουν ακόμα λίγο θυμωμένη για το πόσο είχα πονέσει. Σε φρόντιζα μηχανικά, γιατί έτσι έπρεπε. Γιατί με είχες ανάγκη. Ώσπου, λίγες μέρες μετά, με κοίταξες μέσα στα μάτια για πρώτη φόρα. Ένιωσα ένα κάψιμο σε όλο μου το κορμί. Μια γλυκιά ζεστασιά γέμισε την ψυχή μου. Ήσουν το μωρό μου! Το μωρό που τόσο ήθελα. Και έτσι απλά, σε αγάπησα. Με ένα βλέμμα. Σε μια στιγμή. ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ…

Οι μήνες κυλούσαν γρήγορα. Μεγάλωνες. Γινόσουν ένα υπέροχο μωρό που δεν μας «κούραζε» πουθενά. Κάθε μέρα, γινόσουν και πιο όμορφη, πιο γλυκιά. Γινόσουν ανθρωπάκι. Με γνώριζες. Άρχισες να με καταλαβαίνεις, άρχισες να δείχνεις με τον τρόπο σου τι θες, τι νιώθεις στην ψυχούλα σου.

Περπάτησες γρήγορα και μίλησες αργά. Πολύ αργά. Πέρασαν 2,5 χρόνια για να ακούσω επιτέλους τη λέξη μαμά από τα χείλη σου. Το νέο μου όνομα. Το πιο όμορφο όνομα!

Και κάπως έτσι, πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Μου φαίνεται σα να ήταν χθες που σε κράτησα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου. Έχεις γίνει ένα υπέροχο πλασματάκι. Με την δική του άποψη, τον δικό του χαρακτήρα, με την πιο καλή και αγνή ψυχούλα που χωράει τόση αγάπη μέσα της! Έχεις πείσμα και μια δική σου όμορφη μαγκιά. Δεν τα παρατάς εύκολα και θες να προσπαθείς μέχρι να πετύχεις αυτό που έχεις βάλει στο μυαλό σου. Σου αρέσει να χορεύεις και να τραγουδάς. Το γέλιο σου είναι ο πιο γλυκός ήχος στα δικά μου αυτιά. Το κλάμα σου, με σκοτώνει. Δεν είσαι το φρουφρουδένιο κοριτσάκι που φανταζόμουν ότι θα είσαι. Είσαι πολύ καλύτερη από αυτό. Είσαι εσύ και είσαι μοναδική. Με ξαφνιάζεις συνέχεια. Με κάνεις να γελάω ακόμα και στα δύσκολα. Με καταλαβαίνεις ακόμα και όταν δεν μιλάω.

Έχουμε βέβαια από τώρα τις μικρές μας κόντρες. Μαμά και κόρη βλέπεις. Κρατάμε και μουτράκια η μία στην άλλη. Ώρες ώρες μπορεί να μην σε συμπαθώ πολύ και στο λέω, αλλά σε αγαπάω πάντα! Ακόμα και όταν θυμώνω. Ακόμα και όταν πάνω στα νεύρα μου, μπορεί να υψώσω λίγο τη φωνή μου. Τις πιο πολλές φορές από φόβο, μην πάθεις κακό.

Φόβος. Ένα νέο συναίσθημα που γεννήθηκε μαζί σου. Φόβος μην κάνω κάτι λάθος για εσένα. μην σε απογοητεύσω. Μην πληγωθείς. Μη σταματήσεις να γελάς. Δεν είμαι τέλεια μαμά. Ούτε καν πλησιάζω το τέλειο. Όμως προσπαθώ για εσένα. Και το μεγαλύτερο δώρο μου, είναι όταν τρέχεις στην αγκαλιά μου και μου λες πως με αγαπάς πολύ! Εκεί ξεχνάω και νεύρα, και κούραση και προβλήματα και τα πάντα. Η δική σου αγκαλιά, είναι το καλύτερο φάρμακο! Το δικό σου χάδι και το δικό σου σ’ αγαπώ, η πιο μεγάλη δύναμη για να συνεχίζω να προσπαθώ για εσένα. Για να είσαι ευτυχισμένη. Για να μην χάσουν ποτέ το φως τους τα δυο σου ματάκια. Γιατί για εμένα και τον μπαμπά, είσαι ότι πιο σημαντικό υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο!

Αν με ρωτήσει κάποιος τώρα, αν άξιζε ο τότε πόνος, θα πω με χίλια ναι! Τώρα που σε ξέρω, θα το πέρναγα 100 φορές για εσένα. Αν με ρωτήσει τώρα κάποιος τι νιώθω για εσένα, ξέρω τι θα πω. Πως είσαι ότι πιο όμορφο μου έχει συμβεί. Ότι γεννήθηκα για να γίνω μαμά σου. Είσαι ότι πιο σωστό έχω κάνει στη ζωή μου και θα είμαι πάντα δίπλα σου για να γίνεις αυτό που ονειρεύεσαι. Για να πετύχεις κάθε μικρό και μεγάλο στόχο σου. Και θα νιώθω ευτυχία και ολοκλήρωση, σε κάθε σου χαμόγελο.

Κάθε μέρα που περνά, σε αγαπάω ένα αστεράκι περισσότερο. Και κάθε μέρα αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν, αφού πάντα νομίζω, πως δεν γίνεται να σε αγαπήσω πιο πολύ. Πως έχω φτάσει στο τέρμα. Όμως τελικά δεν υπάρχει όριο για την αγάπη. Δεν υπάρχει ποτέ τέρμα. Πάντα θα υπάρχει ένα αστεράκι ακόμα να φωτίζει λίγο παραπάνω το απέραντο της αγάπης μου για εσένα.

Ta Bizoudakia tis Attartis