Έλα μωρέ τώρα, μόνη της είναι, τί θα κάνει; Τολμάει να «κουνηθεί»; Δεν έχει άντρα να τον φοβόμαστε, έχει και μικρό παιδί άρα γιούργια. Πάνω της!

Κάτι τέτοιες συμπεριφορές τις βρίσκεις παντού. Στον χώρο εργασίας (γιατί θεωρητικά έχεις τη δουλειά μεγαλύτερη ανάγκη από άλλους γονείς άρα είναι πιο πιθανό να σε «πηδήξουν»), στη πολυκατοικία (γιατί δεν μένει άντρας στο σπίτι σου να κάνει το μαντρόσκυλο στα μάτια τους, άρα θα χύνουν τα μπουγαδόνερα στα ρούχα σου όποτε γουστάρουν και θα σε κράζουν και για ό,τι συμβαίνει στο οίκημα), σε κάποιες συνεργασίες σου που επειδή είσαι μόνη σου θεωρούν πως θα σε εκβιάζουν και θα σε κοροιδεύουν κι εσύ θα το δέχεσαι και δεν θα μιλάς, από φόβο μην πάθει κάτι η δουλειά σου άρα και το παιδί σου.

Στο σχολείο του παιδιού σου, όπου -επειδή είσαι χωρισμένη άρα απειλή για τους άντρες της αυλής-πηγαίνει η κάθε κοκότα μάνα στη κλίκα της και λέει ό,τι βλακεία της κατέβει στο κεφάλι για κάτι που (δεν) είπες/έκανες στη περιπτερού του μπατζανάκη του μανάβη της. Και όλες μαζί σαν κακόφωνη χορωδία Τρικάλων, ψέλνουν στα παιδάκια τους, να μην μιλάνε στο δικό σου κι όταν πηγαίνεις στο σχολείο πικραίνεσαι που δεν σου μιλάει κανείς και δεν ξέρεις και τον λόγο…ή μάλλον ξέρεις…

Είσαι πιο εμφανίσιμη από όσες ατημέλητες, αποφάσισαν να μείνουν στο γάμο τους για χάρη των παιδιών. Είσαι πιο δυνατή από όσες κάθονται και τρώνε προσβολές και ξύλο για να μπορούν να μοστράρουν στο facebook…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

 

Κυριακή Χαριτάκη

 

*Το παρόν άρθρο παραχωρήθηκε από το https://singleparent.gr . Για οποιαδήποτε πληροφορία, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί τους.