Καιρό έχουμε να τα πούμε. Η αλήθεια είναι ότι το απέφευγα. Προσπαθούσα να αποφύγω να γράψω. Να δώσω χρόνο στον εαυτό μου να ξεθυμώσει με όλα αυτά που συμβαίνουν κι αντιλαμβάνομαι. Τ’αφεντικό όμως θέλει κείμενο. Κι εγώ εξακολουθώ να είμαι θυμωμένη. Τα παράπονα σας λοιπόν στη διεύθυνση.

Περνάω αρκετό από τον ελεύθερο μου χρόνο στο facebook και στο Ίντερνετ. Κάτι που δεν ξέρετε για μένα είναι ότι είμαι knowledge junky. Διαβάζω κι ενημερώνομαι πολύ. Για τα πάντα. Από τα πιο χαζά κι ασήμαντα μέχρι τα πιο σημαντικά και σοβαρά θέματα. Κι είμαι περίεργη πολύ. Θέλω να ξέρω το πως, το γιατί κι οτιδήποτε έχει λογική εξήγηση. Συχνά σχολιάζω σε ποστ, σε ομάδες, σε σελίδες. Πάντα με επιχειρήματα και λογικές εξηγήσεις. Κι είναι αυτό που για πρώτη φορά με έκανε να θυμώσω τόσο πολύ. Η ασφάλεια που κάποιοι θεωρούν ότι τους προσφέρει ένα πληκτρολόγιο. Νομίζοντας ότι πίσω από μια οθόνη μπορούν να χλευάζουν, να βρίζουν και να προσβάλλουν αγνώστους που απλά έτυχε να μην συμφωνούν.

Πάντα θα βρεθούν κάποιοι να ξεκινήσουν σαματά. Γίνεται ποστ για την ομοφυλοφιλία κι αρχίζουν οι προσβολές και οι βρισιές. Και μόλις τολμήσεις να πει ότι είναι ανήθικο αυτό που κάνουν ξεχνάνε το ποστ κι ασχολούνται μαζί σου. Και βγάζουν το συμπέρασμα ότι τα λες όλα αυτά επειδή είσαι ο ίδιος ομοφυλόφιλος. Ή το παιδί σου. Και μπαίνουν στο προφίλ σου και βρίσκουν μια φωτογραφία προφίλ με το γιο σου. Κι αρχίζουν τα γελάκια για σένα την καημένη που έχεις τον πούστη στο σπίτι σου και κρίμα βρε το παλληκάρι,αυτό καλέ στη φωτογραφία της με τα βγαλμένα φρύδια.

Γίνεται ποστ για τους πρόσφυγες και ξεκινάει ρατσιστικό παραλήρημα. Και όταν εκφέρεις αντίθετη άποψη σου λένε να τους πάρεις σπίτι σου τους βρωμιάρηδες αλλά αν σε βιάσουν κι εσένα και τις κόρες σου μην τυχόν βγεις και κλαίγεσαι. Και σου λένε ότι είσαι φασίστρια που δεν δέχεσαι την ρατσιστική τους άποψη. Γιατί σύμφωνα με τη λογική ο ρατσισμός είναι άποψη και πρέπει ν’ακούγεται. Και μάταια εσύ προσπαθείς να μιλήσεις λογικά. Σε έχουν ήδη στήσει στον τοίχο και σε πυροβολούν.

Καθημερινά δυστυχώς πέφτω πάνω σε τέτοια ποστ. Και θυμώνω. Θυμώνω πολύ γιατί αυτοί οι άνθρωποι γαλουχούν την νέα γενιά. Θυμώνω επειδή τα παιδιά μου θα έχουν να αντιμετωπίσουν τα δικά τους παιδιά. Που θα τα έχουν ποτίσει μίσος και χολή για οτιδήποτε διαφορετικό. Άνθρωποι που δεν διστάζουν να βρίσουν αισχρά όποιον απλά δεν συμφωνεί μαζί τους. Ειλικρινά προσπαθώ να βρω μια λογική εξήγηση. Προσπαθώ να βρω έστω και μια δικαιολογία, ένα ελαφρυντικό. Και θλίβομαι πραγματικά. Γιατί νομίζω ότι ο λόγος που συμβαίνει όλο αυτό είναι πιο απλός από όσο ήθελα να πιστεύω.

Δυστυχισμένα ασήμαντα ανθρωπάρια. Που στην πραγματική τους ζωή είναι του κλώτσου και του μπάτσου. Και προσπαθούν στην ανωνυμία που τους προσφέρει το διαδίκτυο να αισθανθούν σπουδαίοι. Να ξεχάσουν για λίγο την μίζερη ύπαρξη τους. Νομίζοντας πως έτσι αποκτούν δύναμη. Κι αισθάνονται κάποιοι. Άνθρωποι μικροί κι ανόητοι. Που νομίζουν ότι προσβάλλοντας έναν άγνωστο άνθρωπο αποκτούν αξία. Θλιβερές υπάρξεις χωρίς κανένα νόημα στη ζωή τους. Δεν έχουν καταλάβει την ασημαντότητα τους. Δεν έχουν καταλάβει ότι τη στιγμή που κλείνουν τον υπολογιστή επιστρέφουν στην πραγματική τους υπόσταση. Στο απόλυτο μηδέν. Μέχρι την στιγμή που θα βρουν άλλο εξιλαστήριο θύμα. Και θα τρίψουν χαιρέκακα τα χέρια νοιώθοντας μέχρι κι ηδονή όταν πληγώσουν έναν άγνωστο. Γιατί στην πραγματική τους ζωή έχουν μάθει να σκύβουν το κεφάλι. Να σέρνονται και να μεμψιμοιρούν. Να μην έχουν γνώμη, ιδέες, άποψη. Μα καταβάθος ξέρουν. Ξέρουν βαθιά μέσα τους ότι ποτέ δεν θα καταφέρουν να γίνουν κάτι περισσότερο από αυτό που είναι. Το απόλυτο μηδέν. Κι αυτό τους κάνει μέχρι και να μισούν όσους το έχουν καταφέρει. Αυτούς που υποστηρίζουν με πάθος τα ιδανικά τους και δεν κάνουν εκπτώσεις στις απόψεις τους για κανέναν.

Ουαί υμίν λοιπόν μαχητές του πληκτρολογίου. Ασήμαντα θλιβερά πλάσματα.