– Πάχυνες Σοφάκι;
– Όχι καλέ, πως σου ήρθε; Κατακράτηση είναι, γιατί αυτές τις μέρες άλλαξα περιβάλλον και είχα φάει και κάτι αλμυρά. Άντε να πήρα 2-3 κιλά. Ναι καλά. Όλα τα παντελόνια έχουν γίνει κολάν, το πουκάμισο δεν κλείνει και κρατάω τη φούστα με παραμάνα γιατί δεν πάει άλλο να μετακινήσω το κουμπί.

ΤΕΛΟΣ, ΑΡΧΙΖΩ ΔΙΑΙΤΑ! ΘΑ ΓΙΝΩ ΚΟΡΜΑΡΑ, ΘΑ ΜΟΥ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΡΟΥΧΑ, ΘΑ ΓΙΝΩ ΚΟΥΚΛΑΡΑ, ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΩ ΚΑΙ ΤΟ ΤΖΟΚΕΡ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΩ ΠΡΙΓΚΙΠΑ!

Είναι να μη με πιάσει το πείσμα μου! Έχω εγωισμό ΕΓΩ! Πάμε λοιπόν!
Καφές με στέβια. (Ποιος το ανακάλυψε αυτό;) Ποιος είπε ότι δεν το ξεχωρίζεις από ζάχαρη; Βάζω τον καφέ για να ξυπνήσω πετάω και στέβια μέσα, 0% γάλα και τραβάω ρουφηξιά. Και αντί να ξυπνήσω και να ανοίξει το μάτι, έχω τη αηδιαστική φάτσα της κάθε πεθεράς που με αντικρύζει όταν με γνωρίζει. Πως σκατά θα το πιω αυτό το μπουγαδόνερο; Θα το πιω, έχω αυτοσυγκράτηση εγώ! Μια ιδέα είναι όλα. Και τρώω για μεσημέρι και βραστή κοτοπουλάρα (χωρίς πέτσα). Πάλι πεινάω, δεν πειράζει, μια ιδέα είναι όλα. Σαλάτα για βράδυ και αυγά και κοτόπουλο. Και βοσκάω το μαρούλι με το αυγό και διαμαρτύρεται ο εσωτερικός μου κόσμος. Δεν πειράζει πρώτη μέρα είναι, μια ιδέα είναι όλα!

Και πάω και γυμναστήριο.
Γυμνάζεστε; Μου λέει ο γυμναστής.
Συνεχώς, μη με βλέπεις έτσι, το παράτησα για λίγο λόγω υποχρεώσεων (άσχετα αν έχω να βάλω φόρμα από την Γ’Λυκείου)
Ωραία, θα ξεκινήσουμε ένα ελαφρύ προγραμματάκι για σήμερα, να μην πιαστείτε.
Το ελαφρύ πρόγραμμα περιλάμβανε έντονο κουπί σε γαλέρα, με συνοδεία μαστιγώματος και τον τυμπανιστή να δίνει ρυθμό, καταναγκαστικά έργα στα Γκουλάγκ σπάζοντας βράχους με την σιδερένια μπάλα στο πόδι και χτίσιμο πυραμίδας προς τιμήν του Όσιρι κουβαλώντας μόνη μου υπέρογκες πέτρες και να τις τοποθετώ συμμετρικά! Ο δε ιδρώτας έχει ποτίσει φανέλα, σουτιέν, βρακί, κάλτσες και έχει αλλάξει χρώμα και το παπούτσι.

Αφού έχω συρθεί στο σπίτι σαν ναυαγός, σαν Ρoβινσώνας και έχω ξαπλώσει στο κρεβάτι μου, ζήτησα πριν κοιμηθώ να εξομολογηθώ και να μεταλάβω γιατί δεν την βγάζω τη νύχτα.
Και όμως την έβγαλα, που να μην την έβγαζα!

Ξυπνάω την άλλη μέρα πιασμένη μέχρι και τη ρίζα των μαλλιών και δεν λυγίζει μήτε πόδι μήτε χέρι και είμαι σαν τα Playmobil! Και ξανά η στέβια και ξανά τα ανάλατα και δώστου τα αυγά! Δεν πειράζει, μια ιδέα είναι όλα!

Κινητό στη δουλειά:
– Έλα τι κάνεις; Ρε συ, λέγαμε σήμερα να βγούμε για κρασάκι με τα παιδιά, τι λες;
– Μωρέεεεε, ξέρεις, ξεκίνησα διατροφή και δεν θα μπορώ να ακολουθήσω.
– Ε σιγά! Ψητά θα είναι όλα. Θα φας και σαλάτα και λίγο κρασάκι που επιτρέπεται και όλα μια χαρά. Ούτε θα τα καταλάβεις ότι κάνεις «διατροφή»

Και πάω. Και έρχονται οι πατατούλες οι τηγανιτές, τα κολοκυθάκια με τα τζατζίκια και τα ψωμάκια στα κάρβουνα και οι τηγανιές και τα σαγανάκια και όλα τα καλά του Αβραάμ.Και να βοσκάω εγώ το μαρούλι αγέρωχη (σιγά καλέ, δεν μου κάνει καμία αίσθηση αυτά που τρώτε, δεν τα ζηλεύω) και να θέλω να βάλω το χέρι μου στο στόμα της διπλανής μου και να της τραβήξω από τον οισοφάγο της όλα αυτά που έχει καταπιεί και να τα φάω και αυτή μαζί. Και άντε στην υγειά μας, και φέρε μια γύρα ακόμα και μάστορα φέρε το λογαριασμό. Κι έρχεται ο λογαριασμός με συνοδεία ρεβανί με παγωτό και κάτι άλλα σιροπιαστά. Και πάω W.C. να πλύνω χέρια και καλά και κλαίω τη μαύρη μου τη μοίρα για να μη με δει κανείς και έχει κολλήσει και το μαρούλι στον κυνόδοντα. Θα συνηθίσω, δεν πειράζει, μια ιδέα είναι όλα!

Και αρχίζει το μάτι να γυαλίζει. Και είμαι σαν τον Alice Cooper σε έκσταση! Και αρχίζω να έχω φαντασιώσεις που περιλαμβάνουν μπάμιες (και τις σιχαίνομαι τις μπάμιες) και μου μοσχοβολάει ακόμα και ο αρακάς που μαγειρεύει η μαμά και το σάλιο να έχει κάνει όαση στο σαλόνι. Και να μου έρχεται να πάω και να γλύφω την οθόνη της τηλεόρασης με τις συνταγές μαγειρικής που δείχνει το κάθε κανάλι!

Άσε πια αυτό το νερό, που η μόνη μου σχέση με το νερό ήταν η συνοδεία του με το φρέντο και άντε μετά από τα τρία τρίγωνα Πανοράματος που έτρωγα, για να φύγει η γλύκα. Και πίνω τόσο νερό, που άνετα μπορεί να γυρίσει ντοκιμαντέρ στο στομάχι μου ο Κουστώ και να ανακαλύψει και την Ατλαντίδα μέσα μου!

Και αυτή η ζυγαριά κόλλησε; Ψόφησε η μπαταρία της; Γιατί δεν κατεβαίνει; Γιατί έχεις γίνει σαν τον Άη Γιάννη το νηστευτή και αυτή κολλημένη στα ίδια γραμμάρια; Τα νεύρα έχουν τεντώσει και πρέπει να πάω και γυμναστήριο. Και να παριστάνω ότι το πρόγραμμα το βγάζω άνετα και από μέσα μου να ρίχνω όλες τις κατάρες της Αιγύπτου και να έχω και στην ταχεία κλήση το 166 μη με βρούνε με το εγκεφαλικό κάτω από τη μπάρα.

Και περνάνε οι μέρες, με τρικούβερτα γλέντια αυγών, κοτόπουλου, αγγουριού και μαρουλιού. Μην ξεχνάτε το νερό, είναι απαραίτητο!
– Παιδί μου δεν είσαι καλά; Έκοψες, έχασες το χρώμα σου. Που είναι τα μαγουλάκια σου, που είναι η ομορφιά σου;
– Εδώ είναι μπαμπά, αλλά μαζί με τα μαγουλάκια πάνε συνοδεία και οι κοιλίτσες και τα μπουτάκια. Κάνω δίαιτα να στρώσω.
– Παράτα τις δίαιτες παιδάκι μου, μια χαρά είσαι. Να σου γυρίσει σε καμιά ανορεξία να τρέχουμε και να μη φτάνουμε; Να σε χάσουμε από ανορεξία; Εμείς τι φταίμε;

Εεεεεεεεεεεε όχι! Αυτό ήταν. Δεν θα περάσουν τέτοιο Γολγοθά οι δικοί μου. Δεν θα φύγω από το μάταιο τούτο κόσμο και η τελευταία μου ανάμνηση θα είναι το μαρούλι. Άλλο που δεν ήθελα και εγώ. Τα πάχη μου τα κάλλη μου! Όλα μια ιδέα είναι!

– Έλα κυρ Στέφανε; Η Σοφία είμαι. Φέρε μου 2 πιτόγυρα με απ’ όλα, πατάτες, μία σεφ και 1,5 λίτρο Cola. Πάει η δίαιτα! Θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε!!