Ο Ακιχίτο είχε όνειρο ζωής ένα ταξίδι στην Γαλλία και συγκεκριμένα στο Παρίσι, τη πόλη του φωτός. Μπορεί η πόλη του, η Γιοκοχάμα, να αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ιαπωνίας, με τρομερά και συγκλονιστικά αξιοθέατα, αλλά σαν το ρομαντικό Παρίσι δεν είναι. Από μικρός διάβαζε ό,τι είχε σχέση με την Γαλλία. Η ιστορία της χώρας αυτής τον μάγευε. Η τέχνη της χώρας αυτής τον ταξίδευε. Εκεί ήθελε να βρεθεί και να περιπλανηθεί στις λεωφόρους όπου τοποθετήθηκαν οι πρώτοι φανοί γκαζιού το 1828 (εξ ου και το όνομα «Πόλη του Φωτός»), να θαυμάσει την Αψίδα του Θριάμβου, το Τροκαντερό, τον πύργο του Άιφελ, το Μουσείο του Λούβρου, το Μουσείο Πικάσο, να περπατήσει στη λεωφόρο Σαν – Έλιαζε, να χειροκροτήσει τις χορεύτριες του Μουλέν Ρουζ και να απολαύσει τα εξαίσια φαγητά, τα καταπληκτικά γλυκά και τα μοναδικά κρασιά,

Όλα αυτά σκεφτόταν την ώρα της αναμονής στο αεροδρόμιο του Μπανγκόγκ. Δεκατέσσερις ώρες ταξίδι, σκεφτόταν ο Ακιχίτο, για τον παράδεισο, αλλά άξιζε. Δευτέρα απόγευμα, 5.25 μ.μ., ξεκίνησαν από το αεροδρόμιο της Ναρίτα, και στις 22.25 ήταν στην Μπανγκόγκ. Μετά από αναμονή δύο ωρών, στις 00:05 μμ., θα αναχωρούσαν για Παρίσι και ξημερώματα Τρίτης, μετά από 7 ώρες, θα βρισκόντουσαν στον προορισμό τους. Βυθισμένος στις σκέψεις του και στις μέρες διακοπών που ερχόντουσαν, ο Ακιχίτο δεν κατάλαβε πότε έφτασαν στο Παρίσι. Η πόρτα του αεροπλάνου άνοιξε και το ερωτευμένο ζευγάρι αντίκρισε τον ήλιο που έριχνε τις πρώτες του αχτίνες στο όμορφο Παρίσι.

Με τις βαλίτσες στα χέρια βγήκαν έξω και περίμεναν υπομονετικά στη σειρά για ένα ταξί, αλλά έβλεπαν ότι οι περισσότεροι έμπαιναν μπροστά τους, τους έσπρωχναν και τους έπαιρναν τη σειρά. Γεμάτος απορία κοίταζε σαστισμένος το κομφούζιο που εξελισσόταν μπροστά του. Μετά κόπων και βασάνων βρήκαν ένα ταξί και έδωσαν τη διεύθυνση του ξενοδοχείου. Ένας αγενέστατος ταξιτζής, ο οποίος δεν μπήκε καν στον κόπο να τους μιλήσει αγγλικά, αφού συμβιβάστηκε με ένα χαρτάκι όπου έγραφε τη διεύθυνση του ξενοδοχείου, τους μετέφερε στον τόπο προορισμού τους. Εκεί πλέον ο Ακιχίτο ήρθε αντιμέτωπος με τον απόλυτο εφιάλτη.

Το ξενοδοχείο όχι μόνο δεν είχε θέα στον Πύργο του Άιφελ, όχι μόνο δεν ήταν σε ένα ρομαντικό στενό γεμάτο λουλούδια και παρτέρια, όπως είχε δει στο site, αλλά απ’ έξω ήταν γεμάτο με άστεγους! Ταμπέλες με μηνύματα «Πεινάω», «Είμαι άνεργος, δώστε μου κάτι να φάω» τους περικύκλωναν και τους καθυστερούσαν την είσοδό τους στο ξενοδοχείο. Αλλά ακόμα και εκεί η κατάσταση δεν βελτιώθηκε. Μπορεί να μην υπήρχε βρώμα και απαίσια μυρωδιά ούρων, όπως απέξω, αλλά υπήρξε αγένεια. Ο υπάλληλος στη Ρεσεψιόν ήταν ένας αναιδής νέος, ο οποίος μίλαγε συνέχεια γαλλικά και με απότομο ύφος απαίτησε να του απευθύνεται μόνο στα γαλλικά.

Τα νεύρα του άρχισαν να ταράζονται. Ο μύθος που είχε μέσα στο μυαλό του για την πόλη του Φωτός είχε αρχίσει και καταρριπτόταν. Άρχισε να φωνάζει και να ουρλιάζει. Κατευθύνθηκε απειλητικά προς τον υπάλληλο και αρπάζοντάς τον από τον γιακά, έβγαλε έναν σουγιά από το τσαντάκι του και απείλησε ότι αν δεν του έδινε αμέσως το δωμάτιό του και αν δεν μιλούσε αγγλικά, για να μπορέσουν να συνεννοηθούν, θα τον σκότωνε. Η κρίση πανικού τον είχε κυριεύσει. Ανέβηκε με την Γιούνα στο δωμάτιο και αφού πέταξε τις βαλίτσες στο κρεβάτι, της είπε να ετοιμαστεί να βγουν βόλτα στο Παρίσι. «Πάμε να δούμε, τουλάχιστον, αν έχει τίποτα αυτή η πόλη, από όλα όσα βλέπαμε στο ίντερνετ», της είπε νευριασμένος και ξεκίνησαν για την περιήγησή τους.

Ο Ακιχίτο κοίταζε συνέχεια γύρω του. Έριχνε ύποπτες ματιές σε όλους. «Μας παρακολουθούν», ψιθύρισε σε κάποια στιγμή στη Γιούνα, η οποία προσπαθούσε όλη αυτή την ώρα μάταια να τον ηρεμήσει. Η αλλαγή της ψυχολογίας του της είχε τρομάξει. Δεν ήταν ο Ακιχίτο που ήξερε. Από την κρίση πανικού το πρωί, τώρα παρατηρούσε ότι είχε πάθει μανία καταδίωξης. Στο τσακ πρόλαβε τον καυγά ανάμεσα στον Ακιχίτο και έναν Γάλλο, ο οποίος στεκόταν δίπλα τους στην ουρά για τον Πύργο του Άιφελ. Ο Ακιχίτο γύρισε απότομα και του έριξε μια μπουνιά, καθώς όπως ισχυριζόταν ο Γάλλος τον ακολουθούσε από το ξενοδοχείο και ήθελε να τον ληστέψει.

Κακήν κακώς έφυγαν από εκεί και επέστρεψαν στο ξενοδοχείο τους, όπου κατευθύνθηκαν στο εστιατόριο. Εκεί συνειδητοποίησε ότι του είχαν κλέψει το κινητό. Ο Ακιχίτο είχε πλέον παραδοθεί στην τρέλα, η οποία ξεπέρασε τα όριά της όταν αντιμετώπισαν την ψυχρότητα, την υπεροψία και την ειρωνεία του σερβιτόρου. Το ειρωνικό του βλέμμα όταν τον ρωτούσαν για τα φαγητά στον κατάλογο, ο οποίος ήταν αποκλειστικά και μόνο στα γαλλικά, έκαναν τον Ακιχίτο να σαλτάρει. Άρχισε να βρίζει και να απειλεί θεούς και δαίμονες. Και καθώς η Γιούνα προσπαθούσε να τον ηρεμήσει, εκείνος άρπαξε το μαχαίρι και άρχισε να κατακρεουργεί όλους όσους βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο εστιατόριο.
Έπιασε από το λαιμό τον σερβιτόρο και του έμπηξε το μαχαίρι στην καρωτίδα. Το αίμα άρχισε να πετάγεται σαν σιντριβάνι και όλοι οι θαμώνες έβαλαν τις φωνές. Τότε ο Ακιχίτο μανιασμένος και με μάτια που γυάλιζαν από την τρέλα συνέχισε το φρικιαστικό του έργο. Έσφαζε όποιον βρισκόταν μπροστά του, με το μαχαίρι να μπαινοβγαίνει στις σάρκες των άτυχων τουριστών και των σερβιτόρων, που προσπάθησαν να τον σταματήσουν. Η αίθουσα έγινε μία απέραντη θάλασσα αίματος και κορμιών ξεσκισμένων. Η Γιούλα ωρυόμενη είχε κρυφτεί κάτω από ένα τραπέζι και τον παρακαλούσε να σταματήσει. Όμως, ο Ακιχίτο δεν είχε σταματημό… Ήθελε να εκδικηθεί τους πάντες για την κατάρρευση του ονείρου του.

«Τον τρόμο σκόρπισε χθες το βράδυ σε εστιατόριο ξενοδοχείου Ιάπωνας τουρίστας, ο οποίος επιτέθηκε με μαχαίρι στους θαμώνες του. Κατειλημμένος από το «Σύνδρομο του Παρισιού», όπως ανέφερε ο ψυχίατρος που τον εξέτασε, ο Ακιχίτο Μαγιατόμι έσφαξε 7 άτομα και τραυμάτισε σοβαρά άλλα 10, φωνάζοντας ‘’Είστε Τέρατα! Που είναι το Παρίσι που γνώρισα από τις ταινίες, τις φωτογραφίες, τις εκπομπές;’’. Η αστυνομία κατάφερε και τον αφόπλισε μετά από 1 ώρα διαπραγματεύσεων και τον οδήγησε σε νευρολογική κλινική».

(Το «Paris Syndrom» είναι μία σπάνια ψυχική ασθένεια, η οποία στηρίζεται στην κατάρριψη της εικόνας που έχουν οι τουρίστες για το Παρίσι. Εμφανίζεται κυρίως στους Ιάπωνες. Παρόλα αυτά το κείμενο είναι καθαρά μυθοπλασία, καθώς οι εκδηλώσεις του συνδρόμου δεν είναι τόσο ακραίες.)

https://en.wikipedia.org/wiki/Paris_syndrome