Έχω αμαρτήσει πολύ στην ζωή μου παίδες. Για να πω την αλήθεια, αν κάποιος μου έλεγε να τις απαριθμήσω, θα το ‘χάνα στο μέτρημα. Βασίζομαι σ’ ένα απ’ τα αγαπημένα μου άσματα όμως και δίνω μια μικρή ελπίδα στον εαυτό μου να αγιάσω. Γεια σου ρε Αρλέτα.

Στο θέμα μας λοιπόν, ακούγοντας κάποιος την λέξη, ο νους του κατευθύνεται σχεδόν αστραπιαία, στον γνωστό θρησκευτικό όρο. Όχι, εγώ δεν θα μιλήσω για παραβατικές συμπεριφορές (εξαιρούνται τα μεθύσια), αλλά για πάθος, πάθη! Αυτό το οποίο σε στέλνει και σε πετάει ταυτόχρονα σε ουρανό και γη. Μερικά βέβαια από δαύτα, μπορούν να σε προσγειώσουν τόσο ανώμαλα και τόσο άτσαλα που θα πρέπει να πάρεις τον χρόνο σου για να συνειδητοποιήσεις τι ακριβώς συνέβη. Είναι όμως και κάποια άλλα, που χαίρεσαι πραγματικά που αφήνεσαι και ευχαριστείς την πάρτη σου που για μια φορά, δεν κατέληξε σε μαλακία η επιλογή σου. Έχετε νιώσει πότε να εγκαταλείπετε το εαυτό σας σε ένα σύννεφο; Να κουμαντάρει αυτό που θα πάτε, τι θα κάνετε, ποιον θα συναντήσετε, ποια θα είναι η κατάληξη; Αυτό είναι το πάθος. Να αφήνεσαι. Όχι απαραίτητα να κάνεις την πράξη, αρκεί να ελευθερώνεις την σκέψη σου.
Πάθη, πάθη, πάθη! Φέρτε μου κι άλλα… να τα ζήσω όλα! Να ξεζουμίσω ότι μπορώ από αυτά που θέλησαν να βγουν στον έξω κόσμο. Γιατί υπάρχουν και κάποια που είναι πνιγμένα, βαθιά ριζωμένα που λέγονται απωθημένα.

Σε έναν κόσμο γεμάτο δηθενιές, καλά παιδιά, αγνές ψυχές υπάρχουν κι αυτοί οι τύποι που γουστάρουν την ελεύθερη πτώση. Αυτοί που γουστάρουν να πάρουν ένα άδειο τσουβάλι και να το γεμίσουν. Τώρα, αν το γεμίσουν με σκατά, είναι δικό τους θέμα αλλά και ταυτόχρονα επιλογή τους. Θέλησαν όμως να το ζήσουν και όχι να κρυφτούν από την ίδια την αφεντιά τους και αυτό εμένα με κάνει να υποκλιθώ στα βαρβάτα τους!(καταλάβατε ε;) Ξέρουν ότι πρόκειται να πληγωθούν ή να πληγώσουν αλλά εκεί ρε φίλε, να επιμένουν για ακόμη μια εμπειρία. Δεν είναι μοναδικό να αρνείται κανείς την λογική και να ακολουθεί την καρδιά του; Να το, ξανά το πάθος!

Και πες μου τώρα εσύ που με διαβάζεις, ο υποχθόνιος εαυτός σου, κάπου δεν θα το φχαριστιόταν που τσάκισες το παράθυρο του αυτοκινήτου του πρώην μιας που ο κύριος φυστίκωσε την φίλη σου; Τι; Όχι; Εγώ λέω ΝΑΙ. Το δικαιούται η ψυχή σου. Δικαιούται αυτή την χαρά, να αφεθείς σε αυτό που σε πάθιασε εκείνη τη στιγμή κι ας λέγεται εκδίκηση! Αυτό το πονηρό γελάκι όμως που θα έχεις μετά καρφιτσωμένο για ώρες στο μούτρο σου, το αλλάζεις; Σκέψου το. Σου δίνω τον απαραίτητο χρόνο. Δεν βιάζομαι.
I’m still here babe…

Λοιπόν; Το σκέφτηκες; Για να σε καθησυχάσω θα σου πω ότι κατά βάθος αυτός ο τύπος ανθρώπων είναι καλά παιδιά, που αποζητούν λίγη προσοχή και λίγη παραπάνω καύλα. Ένας φυσιολογικός άνθρωπος θα έλεγε ότι, όχι, δεν θα το βρει από μένα, υπάρχει η θεία δίκη. Αυτοί, όμως όχι. Λένε ότι θα το βρει από μια τυχαία πέτρα στο διάβα μας. Ποιος αλλάζει αυτόν τον γλυκό θόρυβο ενός σπασμένου τζαμιού, που είναι και γαμάτος; Ε ας μην δουλευόμαστε τώρα! Κλάιν οι ανωτερότητες…

Να θυμάσαι πάντα πως αν μετανοήσεις δεν πιάνεται τίποτα! Σαν να μην το έκανες ποτέ ρε αδελφέ! Πάει, σβήστηκε, μην το σκέφτεσαι καν λέμε. Πνίξτο στο ουίσκι αν δεν πιάσει το παραπάνω. Τι να σου πω κ γω; Ένα ταπεινό χαμομηλάκι είμαι με πάθος ένα πακέτο Karelia.

Αμαρτωλούς και παθιασμένους χαιρετισμούς από μια ψυχή, ντεμέκ αμαρτωλή που το φιλοσόφησε εις βάθος όμως και κατέληξε στο “μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε, τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντίσουμε…”!

 

Joan Lilia