Φίλη, φτιάξε έναν καφέ και κάτσε να τα πούμε. Σήμερα θέλω να σου μιλήσω για την πεθερά. Την δική σου, την δική μου, της φίλης μου από το σχολείο. Σήμερα θα σου δώσω μια άλλη οπτική της πεθεράς που αν εγώ την είχα όταν την χρειαζόμουν στα πρώτα χρόνια της συμβίωσης με τον άνθρωπό μου θα είχα περάσει πολύ καλύτερα. Δεν θέλω να σου δώσω συμβουλές, και να ήθελα δεν θα τις άκουγες όπως δεν άκουγα κι εγώ, και να ήθελες δεν θα μπορούσα. Απλώς θα σου προσπαθήσω να κάνω εικόνα και την δική σου πεθερά. Κι ίσως αν οπτικοποιήσεις την «ιδέα” να μην την κρατάς πια σε απόσταση. Ν’ αποζητήσεις ακόμα και την μεγάλη της αγκαλιά που σίγουρα θα έχει και για σένα.

Έχω κάνει δυο γάμους σε οικογένειες που είχαν πολλά παιδιά κι όλα αγόρια. Συνεπώς δεν υπήρξα ποτέ Η νύφη αλλά μία από αυτές. Αυτό που σου λέω δεν είναι λεπτομέρεια είναι βασικό στοιχείο.

Στον πρώτο μου γάμο είχα μια πεθερά πρόβατο θα την πω. Χωρίς πρωτοβουλίες, χωρίς ισχυρή θέση και λόγο στην οικογένεια, άβουλη και χαμηλών τόνων. Όλα περνούσαν από τα χέρια του μπαμπά της οικογένειας. Μου άνοιξε το σπίτι της και λίγο αργότερα την καρδιά της. Με αγκάλιασε, με φρόντισε, με πίστεψε σαν άνθρωπο και μου εμπιστεύθηκε πολλά και κυρίως τον γιο της. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό για μια μάνα έτσι; Δύσκολο. Στην πράξη κι όχι στην θεωρία, στα μαθηματικά κι όχι στην φιλοσοφία. Σημαίνει πως κατάφερε να κλείσει τα αυτιά της όταν ο τόνος της φωνής μου ανέβαινε και προς τον γιο της κι έκλεισε τα μάτια της όταν το βλέμμα μου είχε θυμό αλλά άνοιγε την αγκαλιά της για να μας βάλει και τους δυο όταν χρειαζόταν. Πολύ θαρραλέα δηλαδή και κράτα το αυτό που σου λέω γιατί έρχεται κι η έτερη διαφορετική περίπτωση.

Στην δεύτερη μου συμβίωση λοιπόν είχα να κάνω με μια πιο περίπλοκη κατάσταση όπως αρχικά νόμιζα. Η πεθερά πιο δύσπιστη, πιο αμυντική, πιο καχύποπτη. Μου πήρε περίπου 3 χρόνια για να σταματήσω να τα βλέπω αυτά γιατί υπήρχαν όντως λόγοι που τα ένιωθε έτσι και μέσα μου βαθιά το ήξερα κι εγώ κι ας μην μπορούσα να το δεχτώ. Σ’ αυτά τα 3 χρόνια μπορούσα να νιώσω οτιδήποτε, μα ποτέ άνετα, οποιονδήποτε, μα όχι εκείνη. Δεν μπήκα στον κόπο εν ολίγοις να ερμηνεύσω τον άνθρωπο που έφερε στον κόσμο τον σύντροφο μου και πατέρα του παιδιού μου. Κι ήταν άδικο εκ μέρους μου, άδικο και μικρόψυχο. Άδικο γιατί σε όλους αξίζει μια ευκαιρία να τους γνωρίσουμε και μικρόψυχο γιατί ούσα μάνα πλέον όφειλα να καταλάβω γιατί αντιδρούσε έτσι.

Αν έχεις πιει κάνα δυο γουλιές καφέ κι έχει ξυπνήσει ο εγκέφαλος σου τότε σίγουρα αν σε ρωτήσω αυτά που θέλω θα μου απαντήσεις πολύ ειλικρινά. Ποιο πλάσμα αμύνεται χωρίς να του επιτεθείς; Ποιος άνθρωπος αντιδρά δίχως δράση; Και κυρίως ποια ζωή βιάζεται να να βγάλει συμπεράσματα ζωής στηριζόμενη σε φήμες και λόγια κι όχι σε εικόνες των δικών του ματιών; Μα φυσικά μια φοβισμένη ψυχή που έχει προσπαθήσει και πονέσει πολύ. Δεν έχει μεγάλη σημασία γιατί η γυναίκα αυτή ήταν φοβισμένη γενικά μα είχε τεράστια έννοια για μένα και το τι θα μπορούσα να κάνω εγώ στο κομμάτι που με αφορούσε. Αν για κάποιον λόγο δεν της ενέπνεα αρκετή εμπιστοσύνη και δεν μπόρεσα να την κάνω να νιώσει ήρεμη κάπου θα ευθυνόμουν κι εγώ. Κι αν όχι ακόμα και τότε θα άξιζε οπωσδήποτε μια προσπάθεια μου. Γιατί ήταν η μαμά του ανθρώπου μου, η γιαγιά του παιδιού μου, γιατί έτσι ήμουν εγώ και το’ χα ξεχάσει και γιατί δεν θα προσπαθούσα ποτέ αν κάτι ήταν πραγματικά χαμένο που δεν ήταν. Ή αν φοβόμουν κι εγώ που δεν φοβόμουν.

Αν τώρα κοντεύει να τελειώσει ο καφές σου άσε με να σου πω τι θέλει ενα φοβισμένο ον. Θέλει υπομονή, θέλει μια αγκαλιά ζεστή κι αληθινή με χέρια που δεν τρέμουν, μια ματιά σίγουρη χωρίς βλέμμα που τρεμοπαίζει. Ένα «είμαι εδώ για σένα αν με χρειαστείς” και εμπιστοσύνη. Αυτή που δεν άφησε εκείνη για τους δικούς τους λόγους. Γιατί εκτός από μάνα και πεθερά είναι κι άνθρωπος. Με το δικό της παρελθόν, με τα δικά της βιώματα, τις δικές της ανασφάλειες και δυσκολίες. Κι ίσως με την μεγαλύτερη έννοια στον κόσμο. Να περάσει το παιδί της καλά. Να μην πονέσει όπως ίσως πόνεσε αυτή, να μην κακοπεράσει όπως ίσως κακοπέρασε εκείνη. Κι αν τελικά για πολλούς λόγους δεν σ’ αφήσει ακόμα και μετά απ’ όλα αυτά να την πλησιάσεις άφησε την στην ησυχία της καλύτερα. Και φτιάξε την ζωή σου την κοινή με το παιδάκι τους που τώρα πια μεγάλωσε, όσο μπορείς πιο όμορφη. Και να είσαι σίγουρη πως θα το δει ή θα το νιώσει. Και θα μαλακώσει. Όχι μαζί σου, με τον εαυτό της. Γιατί όποιος φυτεύει αμφιβολίες στο κεφάλι του πονάει περισσότερο να ξέρεις. Και μπορεί να μην ευθύνεσαι εσύ γι’αυτό αλλά αν μπορείς βοήθησε. Αν όχι άσε τον χρόνο να το κάνει για σένα.