Φεβρουάριος 2018. Και εκεί που έχεις στρώσει τη ζωή σου στην πόλη σου, αποφασίζει το Υπουργείο Παιδείας ότι σε χρειάζεται ως αναπληρώτρια δασκάλα σε δημοτικό σχολείο άλλου νομού, κάπου 3 ώρες από το σπίτι σου. Εσύ μαζεύεις άρον άρον ό,τι βρίσκεις μπροστά σου και την επόμενη μέρα ξεκινάς για ανάληψη υπηρεσίας.

Το άγχος έχει χτυπήσει κόκκινο. Υπογράφεις τη νέα σου σύμβαση και αρχίζεις την αναζήτηση σπιτιού. Μετά από πολλά χιλιόμετρα ποδαρόδρομου και αφού βολευτείς σε μία γκαρσονιέρα, με χαμηλό ενοίκιο για να τα βγάζεις πέρα, αλλά και επιπλωμένη γιατί δεν μπορείς να μεταφέρεις όλο σου το σπίτι στη νέα σου πόλη, πηγαίνεις στο νέο σου σχολείο. Το άγχος στα ίδια υψηλά επίπεδα. Ποια τάξη θα μου τύχει; Θα είναι ήσυχα και καλά παιδιά; Θα έχω συνεργάσιμους συναδέλφους;

Σου δίνουν την Ε’ Δημοτικού. Έρχεται η ώρα να μπεις στην τάξη. Βλέπεις 12 ζευγάρια μάτια να σε επεξεργάζονται από πάνω μέχρι κάτω. Τα πρώτα σχόλια είναι θετικά. « Κυρία, είστε πολύ όμορφη.», «Κυρία, είστε πολύ νέα.» Τις πρώτες μέρες είναι τόσο ήσυχα που αναρωτιέσαι αν είσαι τόσο τυχερή αυτή τη χρονιά. Μη χαίρεσαι! Είναι ήσυχα μέχρι να ελέγξουν τα όρια σου, να σου πάρουν τον αέρα.

Τελειώνει το δεύτερο τρίμηνο και οι γονείς έρχονται να πάρουν τους βαθμούς. Μόνο υπερηφάνεια μπορείς να νιώσεις όταν σου λένε ότι τα παιδιά τους είναι ευχαριστημένα από τον τρόπο που τους παραδίδεις το μάθημα και τους μεταδίδεις τις γνώσεις σου.

Έφτασαν οι διακοπές του Πάσχα. Ούτε που φανταζόσουν πριν δύο μήνες πως αυτά τα μικρά αστεράκια θα σου λείπουν τόσο κάθε μέρα που θα αναρωτιέσαι πως περνάνε και θα εύχεσαι να περάσουν οι μέρες να τα ξαναδείς. Επιστρέφετε στο σχολείο και τα παιδιά δυσκολεύονται να οργανωθούν ξανά. Πρέπει να τους φωνάξεις. Πρέπει να τα επαναφέρεις στο πλαίσιο της τάξης για να υπακούσουν τους κανόνες του σχολείου. Όσες τύψεις και να νιώθεις, πρέπει να γίνεις κακιά για να μην ξεφύγουν από την πορεία τους. Πρέπει να τους υπενθυμίζεις καθημερινά τα όρια που δεν πρέπει να ξεπεράσουν.

Μόλις έχεις επαναφέρει την ησυχία στην τάξη υψώνοντας τη φωνή σου, μία μαθήτρια σου ζητάει βοήθεια με τις ασκήσεις αποκαλώντας σε «Μαμά» και τότε λιώνεις. Γίνεσαι χαλί να σε πατήσουν. Βέβαια πέρα από τις φωνές, υπάρχουν και στιγμές χαλάρωσης, γέλιου και παιχνιδιού. Παίζεις μαζί τους μήλα στην αυλή και χαμογελάνε μέχρι τα αυτιά. Γι’ αυτά τα χαμόγελα αξίζει να είσαι 250χλμ. μακριά από τους αγαπημένους, μακριά από το σπίτι σου, μακριά από τον τόπο σου. Για να κάνεις αυτά τα παιδιά σωστούς ανθρώπους και χαρούμενα. Γιατί κάθε παιδί αξίζει να είναι χαρούμενο.

Φτάνει το καλοκαίρι και πρέπει να τα αποχωριστείς. Σε ρωτάνε όλο αγωνία αν θα είσαι η δασκάλα τους και την επόμενη χρονιά. Πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Δεν μπορείς να τους πεις ψέματα. Πάντα ήσουν ειλικρινής απέναντι τους. Δεν μπορείς να τα κοροϊδέψεις τώρα που φτάσατε στο τέλος.

-Όχι, του χρόνου δεν θα είμαι στο σχολείο σας.

-Γιατί κυριά; Που θα είστε;

-Όπου με στείλει το Υπουργείο.

-Εγώ κυρία θα αλλάξω σχολείο και θα έρθω εκεί που θα είστε.

-Όχι, αστεράκια μου. Εσείς θα έχετε άλλη κυρία όμως εγώ θα σας θυμάμαι πάντα και η σκέψη μου θα σας ακολουθεί στο πέταγμα σας. Σας ευχαριστώ για το υπέροχο ταξίδι. Θα μου λείψετε… Καλό καλοκαίρι!

 

Ν.Ε