Προκλήσεις.
Καθημερινά αντιμετωπίζεις προκλήσεις.
Ξυπνάς το πρωί και αντιμετωπίζεις προκλήσεις. Το ξυπνητήρι κόλλησε και δεν χτύπησε στην ώρα του, το μαλλί δεν θέλει να στρώσει, προλαβαίνεις να πιείς καφέ πριν φύγεις ή πάλι θα αργήσεις; Δεν έχεις χρόνο, νιώθεις ότι τελευταία δεν έχεις ποτέ αρκετό χρόνο για τον εαυτό σου.
Οδηγείς και αντιμετωπίζεις προκλήσεις. Ο μπροστινός οδηγός προφανώς θεωρεί ότι πηγαίνει περίπατο και οδηγεί σαν χελώνα, ο δίπλα ξαφνικά μπαίνει στη λωρίδα σου χωρίς καμία προειδοποίηση, στο τσακ πρόλαβες και δεν τον τράκαρες. Ο από πίσω κορνάρει ασταμάτητα ενώ είστε μπλοκαρισμένοι στην κίνηση. Ετοιμάζεσαι να παρκάρεις και ο τύπος από πίσω σου παίρνει τη θέση, έτσι απλά, χωρίς καν να δικαιολογήσει αυτό που μόλις έκανε.
Πηγαίνεις στο γραφείο και αντιμετωπίζεις προκλήσεις με τους συναδέλφους σου, γνωστούς και αγνώστους. Ο Προϊστάμενος ξεσπάει πάνω σου τα νεύρα του, ο συνάδελφος στο γραφείο κρύβεται πίσω από τον υπολογιστή με το πρόσχημα ότι δουλεύει σκληρά για να αναγκαστείς να κάνεις εσύ τη δουλειά του, αυτό το πρότζεκτ πρέπει να γίνει χθες, δεν μας απασχολεί αν πνίγεσαι αυτή τη στιγμή. Ακούς, εξηγείς, θυμώνεις, απογοητεύεσαι. Πέρασε άλλη μία μέρα σαν όλες τις υπόλοιπες.
Γυρίζεις στο σπίτι και αντιμετωπίζεις προκλήσεις. Το ψυγείο πάλι πλημμύρισε, η στοίβα με τα ασιδέρωτα έχει φτάσει στο ταβάνι, το μπάνιο θέλει καθάρισμα, ο ηλεκτρολόγος ακόμα να απαντήσει στην κλήση σου για τη χαλασμένη πρίζα. Η γειτόνισσα βαράει τα ντουλάπια στην κουζίνα της που είναι μεσοτοιχία με την κρεβατοκάμαρα σου στις 12 τα μεσάνυχτα ενώ την έχεις παρακαλέσει πολλές φορές να κάνει ησυχία γιατί προσπαθείς να ξεκουραστείς.
Μπαίνεις στο φατσοβιβλίο και αντιμετωπίζεις προκλήσεις. Ένα ποστ που σε εκνεύρισε, ένα σχόλιο που ξύπνησε μέσα σου το άγριο θηρίο που αγωνίζεσαι να το κρατήσεις κλεισμένο στο κλουβί του, μία φωτογραφία κακοποιημένου παιδιού ή ζώου που σε έκανε να θέλεις να δολοφονήσεις αυτόν που το διέπραξε, διάλογοι μεταξύ αγνώστων που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν είναι υπαρκτά πρόσωπα ή απλά τρολλάρουν γιατί δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν στη μίζερη ζωή τους. Εύχεσαι να είναι το δεύτερο, δεν μπορεί να υπάρχει τόση σκατοψυχιά στον κόσμο.
Σε παίρνουν γνωστοί τηλέφωνο και αντιμετωπίζεις προκλήσεις. Θα σου μιλήσει για την γκόμενα που τον παράτησε εδώ και δύο μήνες και ακόμα δεν εννοεί να την ξεπεράσει αλλά ψάχνει να βρει τρόπους να τη φέρει κοντά του. Θα σου πει για το σύντροφο της που ναι, καλός είναι και την αγαπάει αλλά αυτή θέλει να ζήσει την περιπέτεια, κρίμα που δεν υπάρχουν πολλές επιλογές στην ηλικία της και θα συμβιβαστεί, εννοείται πως θα συμβιβαστεί αλλά να πάτε για ένα ποτό, μπορεί να γνωρίσετε κανα καλό γκομενάκι εκεί που θα πάτε. Μιλάνε ακατάπαυστα και ποτέ δεν σε ρωτάνε «Εσύ τι κάνεις; Πως είναι η ζωή σου; Περνάς καλά;»
Βγαίνεις για ένα ποτό και αντιμετωπίζεις προκλήσεις. Ακούς συζητήσεις ανούσιες, άνθρωποι που το ποτό έχει χαλαρώσει τις άμυνες τους και αφήνουν ελεύθερο τον καταπιεσμένο εαυτό τους να συναναστραφεί με τις υπόλοιπες παγωμένες ψυχές. Βλέμματα κενά που στέκονται στην επιφάνεια αφού μέχρι εκεί είναι εκπαιδευμένα να φτάσουν, το πιο βαθύ θα τους προκαλέσει αναστάτωση και δεν είναι για τέτοια τώρα, μία ήρεμη ζωή χωρίς περιττά βάσανα, αυτή είναι η επιθυμία. Γέλια δυνατά γεμάτα υποκρισία, μάτια κοιτούν γύρω γύρω για να δουν αν έχουν κερδίσει τις εντυπώσεις, ψάχνουν το επόμενο θύμα.
Θέλεις να κάνεις σχέση και αντιμετωπίζεις προκλήσεις. Επίδοξοι σύντροφοι που κάνουν τα πάντα για να σε εντυπωσιάσουν, λένε του κόσμου τις αηδίες για να σε πείσουν ότι αυτοί είναι οι μοναδικοί μέχρι να διαπιστώσεις ότι το περιεχόμενο της ψυχής τους είναι κούφιο όπως το περίβλημα τους. Μπαίνουν στη ζωή σου με ενθουσιασμό για να εξαφανιστούν αμέσως μετά χωρίς καμία προειδοποίηση αφήνοντας πίσω τους απορία, απογοήτευση, θυμό. Σου τάζουν τον ουρανό με τα άστρα και σου προσφέρουν το απόλυτο κενό. Αυτό μπορούν, εσύ πίστευες το αντίθετο. Ψάχνεις ανθρώπους που το βάθος της ψυχής τους να είναι απύθμενο και να θέλουν να γίνονται κάθε μέρα όλο και καλύτεροι και βρίσκεις «ψαγμένα» άτομα που αρνιούνται να δουν τι συμβαίνει μέσα τους αλλά μπορούν άνετα να ασκήσουν κριτική σε οτιδήποτε πάνω σου δεν ταιριάζει στα στάνταρντ τους.
Προκλήσεις….
Και ξυπνάς κάθε πρωί και αναρωτιέσαι τι θα συναντήσεις και σήμερα. Πως θα το αντιμετωπίσεις. Θα το αφήσεις να σε επηρεάσει ή θα το προσπεράσεις επιδεικτικά για να μην αφήσεις το θυμό να ξυπνήσει μέσα σου και να καταστρέψει τα πάντα. Να μαυρίσει την ψυχή σου και να φέρει στην επιφάνεια όλα όσα έχεις κρυμμένα μέσα σου, εκείνη τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου που ξέρεις ότι υπάρχει, ξέρεις ότι μπορεί να κάνει τους άλλους ένα με το πάτωμα λέγοντας τους ακριβώς πως νιώθει γι αυτούς και χτυπώντας τους στο πιο ευαίσθητο σημείο τους, ω, είσαι πολύ καλή στο να το εντοπίζεις και το ξέρεις αυτό. Αναρωτιέσαι αν η επιλογή σου να βλέπεις το καλό γύρω σου γιατί υπάρχει, απλά επιλέγεις να επικεντρώνεσαι σε αυτό, είναι σωστή ή χρειάζεται αλλαγή πλεύσης. Να γίνεις κι εσύ σαν τους άλλους για να ταιριάξεις μέσα σ’ αυτό το συνοθύλευμα τραυματισμένων ψυχών.
Και μετά παίρνεις μία βαθιά ανάσα. Τόσο βαθιά που νιώθεις τα τοιχώματα της κοιλιάς σου να τεντώνουν σαν να υπάρχει ένα πελώριο μπαλόνι μέσα της. Αφήνεις το μυαλό σου να ηρεμήσει, να σταματήσουν οι σκέψεις που τριγυρνούν μέσα του και να απελευθερωθούν με κάθε εξίσου βαθιά εκπνοή. Και τεντώνεις το σώμα σου νιώθοντας την ενέργεια να διαπερνάει κάθε κύτταρο της ύπαρξης σου. Και ανοίγεις τα μάτια σου, λες στον εαυτό σου ότι είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τα πάντα, εξάλλου μόνη σου έχεις επιλέξει να δίνεις μόνο τις μάχες που αξίζουν και βγαίνεις από την πόρτα.

Χαμογελώντας.

Μία ακόμα μέρα ξεκινάει. Γεμάτη προκλήσεις.