Γεια σας και πάλι. Μια που νομίζω πλέον γνωριζόμαστε ας αφήσουμε τις συστάσεις κι ας περάσουμε λίγο στο κυρίως θέμα. Θα ήθελα να σας μιλήσω για μας , για την παρέα του Thebluez.

Για μένα ξεκίνησε λίγο σαν παιχνίδι. Πάντα έγραφα αλλά τα διάβαζα μόνο εγώ. Ένα βράδυ λοιπόν έλαβα ένα μήνυμα από το σερίφη της ομάδας , ρωτώντας με αν ψήνομαι να δοκιμάσω. Δεν το σκέφτηκα ομολογώ καθόλου. Άλλωστε με διακρίνει τέτοια ωριμότητα που αποφασίζω στο δευτερόλεπτο. Είπα λοιπόν “γιατί όχι ” και ξεκινήσαμε.

Μετά άρχισε η ανασφάλεια κι οι δεύτερες σκέψεις. Είμαι και σταθερή στις αποφάσεις μου πανάθεμά με. Τι θα γίνει αν δεν μπορέσω να γράψω κατά παραγγελία, αν δεν αρέσουν τα κείμενά μου, αν στερέψω από ιδέες. Είπαμε λοιπόν να το πάμε χαλαρά. Και το ένα κείμενο έγιναν δύο, ώσπου χωρίς να καταλάβω πως κατέληξα στους σταθερούς συντάκτες.

Άλλο άγχος αυτό. Μήπως δεν προλάβω την προθεσμία, μήπως το θέμα που διάλεξα δεν ενδιαφέρει κανέναν. Και μετά ξαφνικά κατάλαβα. Και δεν μ’ ενδιαφέρει πια. Χωρίς φυσικά να θέλω να σνομπάρω όλους εσάς που μας διαβάζετε. Άρχισα να γράφω για μένα. Για όλα αυτά που με έκαναν να μην κοιμάμαι το βράδυ. Για όλα αυτά που ήταν πέτρες στις τσέπες μου και με τραβούσαν πίσω.

Κι εκεί που ήμουν εγώ κι ο εαυτός μου ξαφνικά γνώρισα ανθρώπους σαν κι εμένα. Ανθρώπους που έγραφαν για να ξορκίσουν το κακό. Ανθρώπους που ήθελαν να μοιραστούν τον πόνο και τη χαρά τους. Και καταλήξαμε μια παρέα αγαπημένων αγνώστων. Αγνώστων που πιθανόν να μην συναντηθούν ποτέ. Ακόμη όμως κι αν είναι έτσι, είναι άνθρωποι που έχουμε κλάψει παρέα. Έχουμε γελάσει μέχρι δακρύων όταν απλά μας έπιανε η χαζομάρα. Άνθρωποι που μπορούν να διακρίνουν και να διαβάσουν ανάμεσα στις γραμμές.

Από μια ομάδα δεν γίνεται να λείπει ο αρχηγός. Εμείς έχουμε σερίφη. Που προσπαθεί σκληρά να μας πείσει ότι είναι αμείλικτη. Κι εμείς κάποιες φορές την αφήνουμε να το πιστεύει. Κι έχει ένα ταλέντο ρε φίλε, μοναδικό. Να προκαλεί συναισθήματα. Να μπορεί μέσα από τις λέξεις της να σε κάνει να νιώθεις. Κι εκεί που γράφει την απόλυτη καφρίλα και κάνεις καινούριο συκώτι από το γέλιο, σου γράφει άλλο κείμενο και θες να κόψεις φλέβα.

Μεγάλη η παρέα μας και διαφορετική. Άνθρωποι καθημερινοί σαν εμένα κι εσένα. Άνθρωποι που μέσα σε λίγες σειρές καταθέτουν την ψυχή τους. Μοιράζονται τις ανησυχίες τους. Γεμάτοι ταλέντο κι όρεξη. Μεγάλη υπόθεση κάποιος να μπορεί να σε ταξιδεύει με τις λέξεις. Να διαβάζεις και να κάνεις εικόνες στο μυαλό σου. Να διαβάζεις και μα ταυτίζεσαι. Να γελάς, να κλαις, να χαίρεσαι και να θυμώνεις.

Αχ και να μπορούσατε να μας διαβάσετε όταν μιλάμε όλοι μαζί. Πόσο εύκολα μια απλή ερώτηση μπορεί να πυροδοτήσει τρελό γέλιο. Κι όταν πάλι στεναχωριόμαστε, το κάνουμε όλοι μαζί. Κι η λύπη μοιράζεται και γίνεται πιο ελαφριά. Κι είμαστε εκεί, άνθρωποι διαφορετικοί και τόσο ίδιοι.

Χαίρομαι τόσο πολύ που εντελώς τυχαία βρέθηκε η σερίφης μας στο δρόμο μου. Χαίρομαι τόσο πολύ που δεν δίστασα. Και σιγά σιγά ελάφρυναν οι τσέπες μου. Κάθε κείμενο και ένα βάρος που άφηνα πίσω μου. Κάθε κείμενο και περισσότερος ύπνος το βράδυ. Κι όσο περνάει ο καιρός κλείνουν οι πληγές. Τα σημάδια μπορεί και να μην φύγουν ποτέ. Πλέον όμως δεν πονάνε. Έμειναν ουλές απλά για να μην μ’ αφήνουν να ξεχνώ. Πόσο λυτρωτικό ήταν εκείνο το βραδινό μήνυμα.

Και που ‘σαι αφεντικό…

…ψήνομαι.

 

photo credits: Αντωνία Κατσαρού