Φτάσαμε αισίως μέσα Μαρτίου. Άνοιξη! Χαρά Θεού! Ανοίγει ο καιρός, ανεβαίνει η θερμοκρασία, ετοιμάζεσαι για μπανάκια, καφεδάκια, γκομεν… εχμ συγγνώμη, ανθίζουν τα λουλουδάκια, τιτιβίζουν τα πουλάκια, αλλαζ… ωπ! Τα πουλάκια! Κι σ αυτό το σημείο αγαπημένε μου αναγνώστη έγκειται το πρόβλημα μου. Φοβάμαι τα πουλιά. Ναι, ναι, σωστά διάβασες! Όπου πουλί, εγώ στο τρέξιμο.

Δεν κάνω διακρίσεις, τα φοβάμαι όλα. Πάσης φύσεως! Χηνόμορφα, ορνιθόμορφα, πελεκανόμορφα, στρουθιόμορφα, αετόμορφα, κολιόμορφα, ακόμα και πτεροκλιδόμορφα. (Ευχαριστώ επί της ευκαιρίας το google για τη σχετική ενημέρωση επί του θέματος). Σε κάθε τους μορφή. Ζωντανά, νεκρά, βαλσαμωμένα, πλαστικά, λούτρινα, πασχαλινά. Δε θέλω να τα βλέπω, δε μπορώ να τα νιώθω κοντά μου, δε μπορώ να τα’ ακούω, δε μπορώ να συνυπάρχω στον ίδιο χώρο μαζί τους βρε αδερφέ! Τα βλέπω και νιώθω το μίσος και την πονηριά στο βλέμμα τους, διαβάζω τη σκέψη τους: Αυτή, να να αυτή που μας αποφεύγει, αυτή που ωρύεται, αυτή με το τσουλούφι ντε! ΑΥΤΗ! ΕΠΙΘΕΣΗΗΗΗΗΗ! ΧΟ ΧΟ ΧΟΟΟΟΟ! Κι εγώ στο ΦΕΥΓΙΟΟΟΟΟ Ο Ο ο ο ο ο…

Ανακοπή.

Το χειρότερο είναι πως έχουν κατακλύσει το σύμπαν τα σιχαμένα. Πας καφετέρια, τσουπ πετάγονται σαν ζητιανάκια στα πόδια σου και τσιμπάνε ψιχουλάκια. Πας περίπατο, τσουπ πάλι μπροστά σου, ίσα να βάλεις τις φωνές και να σε κοιτάνε όλοι και ν’ αναρωτιούνται: Τι έχει το ζαβό; Πας στη θεία του κουμπάρου του μπατζανάκη ενός απ’ το χωριό – δεν τον ξέρεις- και σε καλωσορίζει όλο το πτηνολόι (απ’ το σκυλολόι, το πιασες εεε;). Όχι μία κότα, ξέρω γω. Όλο το κοτέτσι. Μην πω όλα τα κοτέτσια του χωριού. Δε ξέρεις από που να φύγεις. Φρίκη.

Για πλατεία Συντάγματος ούτε λόγος. Επιχείρησα κάποτε να βγάλω φωτογραφία, όπως όλα τα παιδάκια της ηλικίας μου, δίπλα στον περήφανο τσολιά και απλά,…κάντο εικόνα: Προσπαθώ να επικεντρωθώ στην κάμερα, ώσπου βλέπω ένα περιστέρι να κατευθύνεται με φόρα κατά πάνω μου. Χωρίς να το σκεφτώ, θέτω τα χέρια μου σε στάση άμυνας και αρχίζω να τσιρίζω και να τρέχω. Ε κάπου εκεί στην έναρξη της τσιρίδας έγινε το πολυπόθητο κλικ. Στιγμή απλά επική. Ας μη σχολιάσω τι ακολούθησε βεβαίως βεβαίως.

Σαν παιδάκι είχα κι άλλες ανάλογες εμπειρίες όσο το σκέφτομαι. Ήμουν δεν ήμουν 5 χρονών και πήγαινα βόλτα με την αδερφή μου. Δεν είχα ανακαλύψει ακόμα τη φοβία αυτή. Εκεί λοιπόν που περπατούσαμε ανέμελες και οι δύο, ξαφνικά ακούμε ένα βρόγχο. Γυρίζουμε έντρομες και βλέπουμε μια χήνα να ‘χει ανοίξει διάπλατα τα φτερά της, να μουγκρίζει (or whatever..) και να παίρνει φόρα να μας ορμήξει. Εντάξει, τι να σχολιάσω τώρα αγαπημένε αναγνώστη. Κατεβάσαμε ότι προσευχή ξέραμε και δεν ξέραμε, ενώ παράλληλα τσιρίζαμε με όλη μας τη δύναμη. Για καλή μας τύχη οι τσιρίδες μας ακούστηκαν σε ακτίνα τουλάχιστον ενός χιλιομέτρου και βρέθηκε μες τις ερημιές, σαν από μηχανής θεός, ένας καλός χριστιανός και απομάκρυνε το πτερόμορφο τέρας. Έκτοτε κομμένες οι βόλτες σε ερημιές. Τουλάχιστον όχι χωρίς προφυλάξεις. Όπου προφυλάξεις, βάλε ξύλα, ξίφη, περίστροφα και χειροβομβίδες μη σου πω.

Αυτά είχα να εξιστορηθώ και νιώθω πολύ καλύτερα που μοιράστηκα μαζί σας το φόβο μου αυτό. Ααα και να θυμάστε, αν ποτέ δείτε σε καμιά πλατεία, καφετέρια, δημόσιο χώρο ή δεξέρωπουαλλούναπω μια τρελή να τρέχει, ενώ παράλληλα τσιρίζει και κλαίει, θυμηθείτε το κείμενο αυτό και μην εκπλαγείτε. Πιθανόν να’ μαι κι εγώ!

 

ΓΚ