Παράξενη μέρα…
Πάνε εννιά χρόνια από εκείνο το Σαββατόβραδο που ένα παιδί, 15 μόλις χρονών, έχασε ακαριαία τη ζωή του από μια σφαίρα στα Εξάρχεια, στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου. Μια πολλή μικρή σφαίρα που καρφώθηκε άδικα στο κορμί του κι έπεσε σαν βόμβα στο κέντρο της Αθήνας, κονιορτοποιώντας όλα τα χαμόγελα σε κάθε γωνιά της χώρας.

6 Δεκεμβρίου 2008. Ένας θάνατος, χιλιάδες «γιατί», πορείες διαμαρτυρίας, κύματα αντιδράσεων, πλήθος αναταραχών. Το κέντρο της Αθήνας μετατρέπεται σε πεδίο μάχης επί σειρά ημερών. Βανδαλισμοί, εμπρησμοί, σκόνη και θρύψαλα παντού. Πέτρες, ξύλα, τσεκούρια, μολότοφ, έγιναν κερί στη μνήμη του αδικοχαμένου παιδιού. Δεν θα εξετάσω αν η παράνοια που ζήσαμε τότε ήταν δικαιολογημένη ή όχι, δεν θα εξετάσω αν όλοι εμείς, που εκείνο το βράδυ και αυτά που ακολούθησαν, καθόμασταν δίπλα στο στολισμένο μας δέντρο, μουδιασμένοι από όσα βλέπαμε στην τηλεόραση και διαβάζαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ταρακουνηθήκαμε πάνω στο συννεφάκι που ζούσαμε ως τότε, θα αναφερθώ μόνο στο πως ΕΓΩ ένιωθα για μέρες και πως νιώθω ακόμα και σήμερα, καλώς ή κακώς, σωστά ή λάθος, ύστερα από τόσα χρόνια.

Οι τυφλές και βίαιες εξεγέρσεις, που εμπνέονται από περισσευούμενο μίσος, που δεν έχουν αιτήματα και που σταματούν επειδή απλά η δίψα για καταστροφή κορέστηκε, με φοβίζουν. Με τρομοκρατούν. Ναι, έτσι θυμάμαι τον Δεκέμβρη του 2008. Ως τον μήνα που ένιωσα για πρώτη φορά πως είναι να χτυπά η καρδιά μου από φόβο. Εκείνος ο Δεκέμβρης θα έπρεπε να είναι η ερώτηση, ένα μεγάλο «ΓΙΑΤΙ» και όχι μια θυμωμένη και παράλογη απάντηση.

«Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς» λέει ένα τραγούδι, κι έτσι θα έπρεπε να νιώθουμε όλοι μας. Μα όταν κάποιοι βρίσκουν αφορμή να στήσουν ένα πανηγύρι καταστροφής, να σπάσουνε το σύμπαν με έμβλημα ένα μαύρο περιβραχιόνιο, όχι δεν θέλω να γκρεμίσω κανέναν ουρανό. Δεν θέλω να δω άλλους νεκρούς, άλλα απελπισμένα πρόσωπα. Δεν θέλω να περπατώ σε καμένα και ρημαγμένα τοπία… Το Μάιο του 2010 ένα αγέννητο παιδί πέθανε από ασφυξία στην κοιλιά της μάνας του, όταν κατά τη διάρκειά διαδήλωσης κατά του Μνημονίου στο κέντρο της Αθήνας, οι «κουκούλες» έριξαν μία μολότοφ κι ένα μπουκάλι με βενζίνη σε κατάστημα της Marfin Bank προκαλώντας φωτιά και οδηγώντας σε τραγικό θάνατο από τις αναθυμιάσεις τρεις εργαζόμενους κι ένα αγέννητο μωρό …. Πόσο μα πόσο άδικο…

Κάθε φορά σε κάθε διαδήλωση, σε κάθε συλλαλητήριο συμπαράστασης, ο ίδιος φόβος. Ο φόβος της ασυδοσίας, ο φόβος της «κουκούλας» που εισβάλει κρατώντας λοστούς. Φοβάμαι μη και τα δικά μου παιδιά σαν μεγαλώσουν και θελήσουν να συμμετάσχουν σε μια μαθητική πορεία αφιερωμένη στη μνήμη εκείνου του 15χρονου εφήβου, σε μια πορεία στη μνήμη των θυμάτων της Μarfin, φοβάμαι μη τελικά βρεθούν σε λάθος μέρος τη λάθος ώρα. Δεν θέλω ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε αύριο τα παιδιά μας να διαδηλώνουμε ενάντια σε κάθε αδικία, σε κάθε καταπίεση, υπό το φόβο της μαύρης κουκούλας που πυρπολεί, καταστρέφει, εγκληματεί… Ο φόβος δεν είναι καλός οδηγός, χειραγωγεί, οδηγεί σε καταστολή… Και όχι δεν είμαι δειλή, απλά κουράστηκα να βλέπω δίπλα στη συνετή διεκδίκηση δικαιωμάτων τον χορό που στήνουν μαυροφορεμένες «σκιές» που σέρνουν μαζί τους το χάος, αμαυρώνοντας και διαλύοντας ειρηνικές διαμαρτυρίες, επικαλύπτοντας τον σκοπό και το μήνυμα των διαδηλώσεων. Μην μπερδεύουμε το θάρρος με το θράσος. Ένα θράσος dark, καλυμμένο με «κουκούλες», made από την ηδονή της καταστροφής.

Στην ταινία V for Vendetta ο μασκοφόρος V με πάθος δήλωνε ότι «Κάτω απ’ αυτή τη μάσκα υπάρχει κάτι παραπάνω από σάρκα. Κάτω από αυτή τη μάσκα υπάρχει μια ιδέα. Και οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες…». Κι όταν οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες το ανώνυμο πλήθος που οδηγείται από όραμα δεν διστάζει να κατεβάσει τις μάσκες. Και δεν διστάζει, δεν ντρέπεται να τις κατεβάσει γιατί πολύ απλά όταν μείνει χωρίς μάσκα, η «ιδέα» είναι εκεί. Και η ιδέα χτίζει, δεν σπείρει τον φόβο, δεν βανδαλίζει, δεν λεηλατεί, δεν τρομοκρατεί. Οι αγωνιστές, οι επαναστάτες δεν φορούν κουκούλες!

Remember remember! The sixth of December! Η δυσαρέσκεια μετατράπηκε σε ασυδοσία, και η ασυδοσία σπείρει το φόβο… Στα μνημόσυνα ο κόσμος συρρέει με λουλούδια, όχι με κουκούλες, πέτρες και μολότοφ. Στις επετείους μνήμης ο κόσμος δακρύζει από συγκίνηση, όχι από δακρυγόνα… Οι αγώνες έχουν πρόσωπο…