Οι σχέσεις μοιάζουν με τις πληγές στο σώμα μας. Δεν είναι όλες οι σχέσεις ίδιες θα μου πεις, μα ούτε όλες οι πληγές. Όμως η διαδικασία επούλωσης τους είναι ακριβώς η ίδια, είτε πρόκειται για μια απλή εκδορά είτε ένα βαθύ τραύμα.

Στην αρχή μόλις χτυπάς σε πιάνει πανικός. Βλέπεις το αίμα να ρέει και δεν ξέρεις πώς να το σταματήσεις. Δοκιμάζεις ένα κάρο πράγματα και μαντζούνια μέχρι να την κλείσεις. Κοιτάς την σχισμή που έχει δημιουργηθεί εκεί που κάποτε το δέρμα σου ήταν λείο και απαλό και φοβάσαι ότι θα σου μείνει το σημάδι για μια ζωή. Κάποια στιγμή και αφού έχεις δοκιμάσει ένα κάρο γιατροσόφια, το αίμα σταματάει μα η πληγή είναι ακόμα εκεί. Μπορεί να μην πονάς όπως στην αρχή,(βλέπεις τότε ακόμα ένιωθες και το σοκ από το χτύπημα ) όμως κάποιες στιγμές ο πόνος επανέρχεται για να σου θυμίσει ότι η πληγή είναι ακόμα νωπή. Την πλένεις, την φροντίζεις, της αλλάζεις γάζες τακτικά για να μην μολυνθεί και εκείνη σιγά σιγά επουλώνεται. Δεν φτάνει να αφήσεις τον χρόνο να την γιατρέψει γιατί τότε θα σου αφήσει σημάδι ανεξίτηλο για όλη σου την ζωή. Θέλει και την δική σου φροντίδα για να φύγει εντελώς.

Κάποια στιγμή την ξεχνάς εντελώς, σαν να μην χτύπησες ποτέ. Την κουβαλάς όμως ακόμα πάνω στο κορμί σου σαν το καινούργιο τατουάζ σου. Δεν σε πονάει πια όπως στην αρχή. Μόνο κάποιες φορές σε τσιγκλίζει και σε φαγουρίζει προκαλώντας σε να ξύσεις το κακαδάκι που έχει δημιουργηθεί πάνω στο νέο δέρμα σου. Πολλές φορές κρατιέσαι και αντιστέκεσαι στην φαγούρα. Το χαϊδεύεις ίσα ίσα να την ξεγελάς και πολλές φορές το καταφέρνεις, μα υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές που σε τρώει τόσο πολύ που δεν έχεις άλλη επιλογή από το να την ξύσεις. Και τότε το κακάδι σπάει και το αίμα αρχίζει πάλι να τρέχει σαν να μην πέρασε μια μέρα από το χτύπημα. Πλέον έχεις μάθει πώς να σταματάς την αιμορραγία όμως ο πόνος έχει έρθει και πάλι οξύς φέρνοντας σου εικόνες από το παρελθόν.

Το μυστικό είναι να την αφήσεις να κλείσει χωρίς να την εκβιάζεις.
Θα μου πεις ‘’αφού με τρώει. Τι να κάνω;’’
Προσπάθησε να αντισταθείς. Σκέψου κάτι άλλο. Ξέρω, θα σε φαγουρίσει την στιγμή που δεν το περιμένεις. Που είσαι αφηρημένος και το μυαλό σου τρέχει αλλού. Έτσι ύπουλη είναι. Όμως αυτή είναι η διαδικασία. Όσο πιο γρήγορα την αφήσεις τόσο πιο γρήγορα θα κλείσει. Πόσες φορές δεν πέσαμε και δεν χτυπήσαμε σαν παιδιά όμως όλες οι πληγές έκλεισαν αργά η γρήγορα. Μονάχα κάποιες άφησαν μικρά σημάδια πάνω μας. Κάποιες ουλές για να σου θυμίζουν ότι κάποτε εκεί υπήρχε μία πληγή. Μη σε νοιάζει όμως. Έχουν κι αυτές την γοητεία τους. Μεταφέρουν κάτι από το παρελθόν σου στο παρόν και είναι έτοιμες να σου διηγηθούν μεγάλες ιστορίες, με πολύ γέλιο και δίχως πόνο και κλάμα αυτή την φορά.

Σαν τους παλιούς πολεμιστές που κουβαλούν ακόμα τα θραύσματα στο κορμί τους, και που τώρα απαλλαγμένοι από τον φόβο και τον πόνο του πολέμου, απολαμβάνουν την θαλπωρή και την ζεστασιά της ειρήνης μεταφέροντας στα εγγόνια τους ,τις εμπειρίες τους μέσα από την κλειδαρότρυπα του χρόνου.