Βρίσκομαι στο “Μονοπάτι της Ζωής”. Ένα απίστευτο μονοπάτι στην Ξάνθη, μέσα στην καρδιά της πόλης, το οποίο βαδίζει παράλληλα με τον ποταμό Κόσσυνθο. Όσοι βρεθείτε στην Ξάνθη, ακολουθείστε το. Θα γνωρίσετε ένα τελείως διαφορετικό σύνορο αυτής της πόλης.

Στο θέμα μας, όμως. Είχα λοιπόν να γράψω για ένα θέμα. Πήρα το τετραδιάκι μου, το φρεντάκι μου και ήρθα στο μονοπάτι αποφασισμένη να συναντηθώ με τις λέξεις. Όμως τα σκηνικά, όσο και να τα “στήνεις”, καμιά φορά καταφέρνουν και σε στήνουν εκείνα στον τοίχο. Το θέμα ήταν “ο καθένας με την διαταραχούλα του”. Το θέμα έγινε “εμείς, με τις διαταραχούλες μας”. Πόσοι από εμάς δε χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας φράσεις όπως “με έπιασε κατάθλιψη”, “με πνίγει το άγχος”, “θα τρελαθώ”; Και πόσοι πραγματικά γνωρίζουν το βάρος της κυριολεξίας αυτών των φράσεων;

Υπάρχετε εσείς, που απλά τα ξεστομίζετε ελαφρά τη καρδία. Υπάρχουμε κι εμείς, που τα νιώθουμε να σέρνονται κάτω από το πετσί μας, να τρέφονται με το “είναι” μας. Που παλεύουμε μαζί τους με γενναιότητα, χρόνια ολόκληρα που μοιάζουν αιωνιότητα. Που τα κοιμίζουμε με χάπια, να μας αφήσουν το λαιμό, λίγο να αναπνεύσουμε.

Θα μας δείτε να κυκλοφορούμε ανάμεσά σας, χωρίς να ξεχωρίζουμε σε τίποτα. Δεν θα μας υποψιαστείτε καν. Στις καλές μας μέρες, θα μας δείτε στις παρέες μας να μιλάμε ασταμάτητα, να γελάμε πολύ, ίσως περισσότερο απ’ το κανονικό, προσπαθώντας να ξεγελάσουμε τους δαίμονές μας. Και το καταφέρνουμε. Για λίγο.

Θα μας δείτε στο δρόμο να βαδίζουμε γρήγορα, στην προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από τον ίδιο τον εαυτό μας. Όμως ποτέ δε θα μπορέσετε να δείτε τα σιδερένια παπούτσια μας. Είμαστε αυτοί που δε μπορούμε πια να κρατήσουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας και τα ξεστομίζουμε με όποιο κόστος. Γιατί όσα κρατούσαμε μέσα μας χρόνια, κάποια στιγμή έφτασαν ως το λαιμό και μας έφραξαν το οξυγόνο.

Είμαστε αυτοί που αγαπάμε σπάνια, αλλά δυνατά και για πάντα. Που δινόμαστε, χωρίς να κρατάμε πισινή, γιατί η μαγκιά μας έχει φύγει προ πολλού. Που μυρίζουμε την ανάγκη σας σαν λαγωνικά και τρέχουμε να σηκώσουμε λίγο από το βάρος σας, γιατί γνωρίζουμε πόσο αβάσταχτο είναι όταν το σηκώνεις μόνος. Όμως, όσο και να προσπαθήσετε, όσο ειλικρινής και αν είναι η πρόθεσή σας, ποτέ δεν θα μπορέσετε να σηκώσετε το δικό μας.

Είμαστε αυτοί που δεν αντέχουμε τη μοναξιά, όμως αγαπάμε τη μοναχικότητά μας, γιατί έχουμε αποδεχτεί, καλύτερα από τον καθένα, πως βαδίζουμε μόνοι.

Όμως, δεν θα μας δείτε ποτέ εκείνες τις στιγμές, που η πόρτα κλείνει πίσω μας και ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον δαίμονά μας. Γιατί η εικόνα του είναι πολύ τρομακτική, για να τη μοιραστούμε με οποιονδήποτε. Γιατί είναι ένα σαρκοφάγο θηρίο και το αίμα που χύνεται σε κάθε μάχη είναι πολύ.

Είμαστε οι ψυχές που θα στηρίζονται για πάντα σε πατερίτσες.