Το “όλα για κάποιο λόγο γίνονται” , ήταν η μεγαλύτερη ανοησία που επινοήθηκε και ειπώθηκε ποτέ.
Ποιος είναι αυτός ο λόγος; Ποιος τον ορίζει και γιατί; Πολλά τα ερωτηματικά, μα απάντηση δεν δόθηκε ποτέ και σε κανέναν. Όταν λοιπόν αδυνατείς να διαχειριστείς καταστάσεις τις οποίες έχεις δημιουργήσει ο ίδιος στο κεφάλι σου, αυτόματα το μυαλό έχει την ανάγκη να επικαλείται και να ρίχνει ευθύνες σε κάποια ανώτερη δύναμη, όπως αυτή του σύμπαντος, ας πούμε.

Όχι, δεν φταίει το σύμπαν, ούτε ο θεός, ούτε καν ο διπλανός σου ή εκείνος για τον οποίο δεν κοιμάσαι τα βράδια και ξυπνάς το πρωί μισός. Όχι, δεν σου βάζει κανείς δοκιμασίες για να τεστάρει τις αντοχές και τις δυνάμεις σου. Την απάντηση για κάθε τι συμβαίνει στη ζωή μας, δεν μπορεί να τη δώσει κανείς άλλος πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Αν λοιπόν καθίσεις και κουβεντιάσεις λίγο με τον εαυτό σου ( ακούγεται κάπως τρελό, ε;), θα δεις ότι τις απαντήσεις που ψάχνεις τις έχεις όλες μπροστά σου.

Κάποιοι άνθρωποι (βάζω και εμένα μέσα σ΄αυτή την κατηγορία) έχουμε την τάση να είμαστε περισσότερο δοτικοί κ συναισθηματικοί από κάποιους άλλους ανθρώπους. Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι οι οποίοι ξέρουν και μπορούν να μετριάζουν το καθετί που δίνουν ή αισθάνονται. Αυτή την κατηγορία, δεν μπόρεσα ποτέ να την καταλάβω, όσο και αν προσπάθησα. Καλώς η κακώς, δεν είμαστε όλοι ίδιοι και ούτε μπορούμε να γίνουμε.

Ας αναλύσουμε λίγο την πρώτη κατηγορία.
Υπάρχει στο σώμα μας ένα όργανο, ζωτικό, το οποίο ονομάζεται καρδιά. Αν και είναι μικρή συγκριτικά με το μέγεθος του σώματός μας, θα την έχεις ακούσει να χτυπάει πολλές φορές, τόσο πολύ μάλιστα που καμιά φορά νομίζεις ότι θα εκραγεί. Είναι εκείνη η οποία όταν μπαίνει σε λειτουργία δεν υπολογίζει τίποτα και κανέναν. Θέλει να αισθάνεται, να φωνάζει και να μοιράζει απλόχερα αγάπη. Το κακό είναι ότι δεν μπορεί να υπολογίσει το που και πόσο θα δώσει με αποτέλεσμα να μην βρίσκει πάντα συμβατό δότη. Βλέπεις, εκεί μέσα δε χωράνε συγκρίσεις κ εγωισμοί. Όταν αποφασίσει να βάλει κάποιον μέσα, δύσκολα θα τον αφήσει να φύγει. Θα κάνει τα πάντα για να ευχαριστήσει τον άνθρωπό της. Θα ραγίσει προκειμένου να κάνει εκείνον ευτυχισμένο. Με αποτέλεσμα να ξεχνάει τον λόγο ύπαρξής της και να χτυπάει μόνο για εκείνον.

Τι γίνεται όμως όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση? Χμμμμ… Δύσκολα τα πράγματα… Εκεί αρχίζει ξαφνικά και πονάει. Πόνος ο οποίος δεν είναι ίδιος με εκείνον τον γνωστό πόνο που είχες όταν καταλάθος έκοψες το δάχτυλό σου με το μαχαίρι. Είναι διαφορετικός, επίμονος, αδυνατείς να τον περιγράψεις με λόγια. Εκφράζεται μόνο στα μάτια με τη μορφή των δακρύων, τις αμέτρητες νύχτες που έμεινες ξάγρυπνη με ποτό και αμέτρητα τσιγάρα ακούγοντας μελαγχολικά τραγούδια. Εκεί λοιπόν έρχεται η απογοήτευση. Νιώθεις ότι έχεις αδειάσει από συναισθήματα. Έδωσες ότι είχες και δεν είχες και δεν πήρες πίσω τίποτα. Ούτε καν το εκτίμησαν. Έτσι για το γαμώτο. Καταριέσαι ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα και ό,τι έχει να κάνει με εκείνον. Προσπαθείς να τον βγάλεις από την καρδιά και από το μυαλό με διάφορους τρόπους. Κατηγορείς εκείνον για τον τρόπο του, κατηγορείς εσένα για την αφέλειά σου κ στο τέλος τα βάζεις με το σύμπαν. Νομίζεις ότι εκείνο ευθύνεται για όλα τα στραβά και τα ανάποδα που συμβαίνουν γύρω σου. Αναρωτιέσαι γιατί πρέπει να συμβαίνουν όλα αυτά και γιατί να πέφτεις πάντα στους λάθος ανθρώπους.

Εδώ ξαναγυρίζουμε στο αρχικό μας θέμα. ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ! Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Κάποιος θα δώσει περισσότερα, κάποιος λιγότερα κ άλλος καθόλου. Το ίδιο ισχύει και για την εκτίμηση τόσο των συναισθημάτων όσο και των υλικών αγαθών. Εσύ ένιωσες και ήθελες να δώσεις όσα περισσότερα μπορούσες. Αν κάτσεις και το σκεφτείς, δε στο ζήτησαν ίσως ποτέ. Ήθελες και το έκανες. Έδωσες πολλά βέβαια, με την ελπίδα ότι κάτι θα πάρεις πίσω, έστω και τα ψίχουλα. Σκέψου όμως. Μέσα σου το ήξερες, ένιωθες ότι δεν είναι αμοιβαίο και απλά ήλπιζες ότι θα καταφέρεις να τον κάνεις να αισθανθεί το ίδιο. Μα δεν είναι όλα τα έντ χαπι! Υπάρχουν και κάτι εντ, μη σου τύχουν.! Εκεί, η λογική από την τρέλα χωρίζονται από μια τρίχα γάτας, τόσο λεπτή.

Όρκο έδωσες μεγάλο σε φίλους , αγίους και κυρίως στον εαυτό σου, μπροστά στον καθρέφτη, ότι δεν πρόκειται να ξανανιώσεις τίποτα και για κανέναν. Ότι θα αλλάξεις και δεν θα την πατήσεις ποτέ ξανά. ΧΑΧΑΧΑ.! Εδώ γελάμε! Όπως λέει κι ο λαός, ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, μάτια μου!!! Θα ερωτευτείς ξανά, θα γελάσεις, θα αγαπήσεις και έχεις πολλά ακόμα να δώσεις.. Όπως είπαμε κ νωρίτερα, η καρδιά δεν ρωτάει, ούτε υπολογίζει.
Η επόμενη φορά όμως, να είναι η καλύτερη όλων! Να είναι εκείνος που θα μπει στην καρδιά σου κ απλά θα θέλει να μείνει εκεί, να την ακούει να χτυπάει δυνατά κάθε βράδυ στην αγκαλιά του. Και ναί, θα υπάρξει! Γιατί όλοι αξίζουν την ευτυχία και κάποτε θα τη βρουν. Ακόμα και ο “ΜΑΛΑΚΑΣ” που σκεφτόσουν όση ώρα το διάβαζες..!! 🙂

 

Sylvie