Έχεις μία εικόνα. Την προσλαμβάνεις όμως υποχρεωτικά μέσα από έναν καθρέφτη. Η ποιότητα του ειδώλου εξαρτάται από την κατασκευή του και αυτή με τη σειρά της σχετίζεται με τους κατασκευαστές. Αυτούς δηλαδή που μας τον έδωσαν. Γνωρίζουμε όσο ωριμάζουμε πως το είδωλο δεν είναι πιστή αναπαράσταση της πραγματικότητας. Κι αυτό είναι τόσο έντονο όσο ανοίγουμε το μυαλό μας και αφουγκραζόμαστε τις παρατηρήσεις και τα σχόλια των διπλανών μας που κοιτάζουν την ίδια πραγματικότητα μέσα από τους δικούς τους καθρέφτες, από διαφορετικές οπτικές γωνίες, από διαφορετικά πρίσματα. Καμιά φορά είναι τόσο έντονες οι διαφοροποιήσεις στα σχόλια για την «πραγματικότητα» που αρχίζουμε να αμφιβάλουμε για το κατά πόσο αντικρίζουμε την ίδια εικόνα.

Σε κάποιους ανθρώπους όμως κληρώνει η μοίρα κάτι αναπάντεχο, σκληρό, ίσως απάνθρωπο. Και τότε ο καθρέφτης αυτός ραγίζει. Άλλοτε η φθορά του μοιάζει με μια μικρή τριχούλα πάνω στη συνολική εικόνα, τόσο που κάποιος μπορεί να τη μάθει και να την παρακάμπτει. Μπορεί να αναπτύξει την ικανότητα να την αγνοεί τόσο πολύ που να μην τον ενοχλεί πλέον και να λειτουργεί και πάλι ικανοποιητικά. Άλλες φορές όμως η σύγκρουση είναι τόσο σφοδρή που κατακερματίζει την εικόνα. Χάνεται κάθε συνέχεια, οι γραμμές και τα τμήματά του, φαινομενικά μπορεί να έχουν ευκρίνεια, αλλά η συνολική εικόνα είναι χαμένη μέσα στις διαφορετικές κλίσεις που έχει το κάθε κομμάτι. Δύσκολα να βγάλει κανείς άκρη και να λειτουργήσει.

Η μοίρα του κάθε ανθρώπου μπορεί να του χαριστεί ή και όχι. Κάποιοι άλλοι έχουν το ιδιαίτερο «προνόμιο» του να έχουν τον καθρέφτη τους ανέπαφο ή άλλοι λιγότερο τυχεροί, εκτεθειμένο σε περισσότερες φθορές. Η μία σύγκρουση να διαδέχεται την άλλη, κάποιες φορές πολλαπλές, παράλληλες, σε ίδια, κοντινά ή πιο απομακρυσμένα σημεία. Ο καθρέφτης βρίσκεται ανελέητα εκτεθειμένος και χωρίς προστασία να παραδίδει τα πιο μικρά κομμάτια ενός κατακερματισμένου συνόλου. Πώς να συλλάβει κάποιος την εικόνα; Πώς να λειτουργήσει; Όσο κι αν κοιτάξει, όσο κι αν προσπαθήσει, όσο κι αν μαντέψει εικόνα δε θα μπορέσει να δει. Ανθρωπίνως αδύνατο να συνθέσει ένα τόσο δύσκολο παζλ σε ένα ενιαίο σύνολο.

Αναγκαστικά σταματά τη λειτουργία και αναζητά την εικόνα. Παλινδρομεί σε πιθανά είδωλα που γνωρίζει εκ των προτέρων πόσο πολύ απέχουν από την πραγματικότητα. Κατακερματισμένη εικόνα, ένας καθρέφτης που λαμπιρίζει, δίνοντας μια γυαλάδα αδαμάντινη αλλά και τόσο ψευδή. Εύκολο να πιστέψει κανείς πως αξίζει κάτι περισσότερο επειδή αντανακλά φωτεινές ξεστρατισμένες αχτίδες. Επίσης όμως εύκολο να παγιδευτεί σε μία αίσθηση μόνιμου ψεύδους της πραγματικότητας. Στην μάταιη προσπάθεια σύλληψης της εικόνας, η αδυναμία μεταστρέφει την ιδέα. «Δε φταίει ο καθρέφτης, φταίει η πραγματικότητα». Η παλινδρόμηση μπροστά από το γυαλί του καθρέφτη, περνά σε μια παλινδρόμηση εντός της αλλοιωμένης πραγματικότητας. Τα ακατάλληλα βήματα, οι επιλογές που βασίζονται στην αντανάκλαση διαφορετικών σημείων, προσδίδει αναστάτωση, πόνο, απογοήτευση και ματαίωση. Πόσο μπορεί να κρατήσει αυτό; Για όσο…

Φταίει κάποιος για το είδωλο του καθρέφτη του; Μπορούσε να κάνει κάτι για να τον προστατέψει; Μπορεί να αντικαταστήσει το υλικό του; Ερωτήματα που δε μπορούν να απαντηθούν με σε μια στιγμή. Αυτό που είναι απόλυτα σίγουρο όσο η ζωή και ο θάνατος, είναι πως ο καθρέφτης συντροφεύει το βίο του ανθρώπου από την αρχή ως το τέλος του, ανεξάρτητα από τις πιθανές φθορές που θα υποστεί στο μεσοδιάστημα.

Άμοιροι λοιπόν στη ζωή; Όχι. Υπάρχουν κι άλλοι, δίπλα που έχουν τους δικούς τους καθρέφτες. Ανέπαφους; Άγνωστο. Κοιτώντας, μετρώντας τα βήματά τους, τον τρόπο που αναγνωρίζουν τη δική τους πραγματικότητα, μπορεί κανείς να αναγνωρίσει αρκετά. Ρίσκο το να βασίζεται κανείς σε άλλο, αλλά χρήσιμο. Επίσης άκομψο το να στηρίζεται εξ ολοκλήρου και να επεμβαίνει στη ζωή του άλλου. Δύσκολο να αναπτύσσει εναλλακτικούς τρόπους για να «διαβάζει» την πραγματικότητα. Όχι όμως απίθανο. Σίγουρα όμως εξαιρετικά απαραίτητο και λειτουργικό.

Μοιάζει με μια αναπηρία. Δε μπορεί κανείς να την αναιρέσει. Δε μπορεί να την ξεκολλήσει από πάνω του. Οφείλει όμως, αν θέλει να είναι λειτουργικός σε μια «πραγματικότητα», να μάθει να ζει με αυτή και μέσα από αυτή, εναλλακτικά. Η παραδοξότητα αυτής της κατάστασης αποκλείει τους άλλους από την καταναγκαστική παροχή βοήθειας. Το να δείξει κάποιος τον προσωπικό του καθρέφτη σε έναν άνθρωπο που παλεύει με το σπασμένο είδωλο, δεν ωφελεί. Μόνο ο ίδιος, μέσα από την κατακερματισμένη του ζωγραφιά μπορεί να βρει τρόπους για να αναζητήσει την εναλλακτικότητα.

Αν λοιπόν στο δρόμο σας συναντήσετε κάποιον που πηγαίνει παράδοξα πέρα-δώθε, μη γυρίσετε την πλάτη, μη φύγετε κουνώντας το κεφάλι, αφουγκραστείτε. Αν σας απλώσει το χέρι, ανταποκριθείτε. Αν όχι, μη βιαστείτε. Αν νιώθετε πως ο δικός σας καθρέφτης έχει ραγίσματα, αφεθείτε στους ήχους, στα αρώματα, στις γεύσεις και στα αγγίγματα. Υπάρχουν άλλες αισθήσεις που αφήνουν την πραγματικότητα να περάσει μέσα από αυτές και να χρωματίσει τη ζωή κι ας μην εκφράζεται αποκλειστικά μέσα από εικόνες.