Αν έχεις περάσει το ψυχολογικό όριο των πρώτων –άντα και πορεύεσαι επιφυλακτικά αλλά αναπόφευκτα για τα δεύτερα, θα έχεις βρεθεί στην σουρεαλιστική θέση να νομίζεις ότι η δεκαετία του 90 είναι 10 ή άντε, 17 χρόνια πριν. Προσωπικά είμαι ένα βήμα μπροστά. Been there, done that.

Περπατώντας ανάμεσα στον κόσμο στο σταθμό του μετρό και μπαίνοντας στο βαγόνι, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται για τις ηλικίες των ανθρώπων γύρω μου. Πόσα χρόνια χωράνε σε ένα βαγόνι; Δεν ήμουν ποτέ καλή στις εκτιμήσεις κιλών και χρόνων. Εδώ που τα λέμε ούτε με τις εκτιμήσεις χαρακτήρων διαπρέπω.

Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν στρατόπεδα. Εμείς και οι άλλοι. Τα όρια πιστεύω γίνονται πιο θολά κάπου εκεί στα late 20s. Για καμιά δεκαετία μια 35άρα μπορεί να περάσει για 28, και μια… δεσποινίς ετών 39 και 30άρα. Έξω από αυτή τη ζώνη τα στρατόπεδα υψώνουν συρματοπλέγματα και η κόντρα καλά κρατεί. Ήξερα πάντα για τα στρατόπεδα. Από παιδί είχα οχυρωθεί στο αντίστοιχο. «Αμάν, αυτοί οι μεγάλοι! Καταπίεση και κριτική ξέρουν μόνο να κάνουν». Ποιος το περίμενε ότι κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβω καν, είχα περάσει σε κάποιο άλλο στρατόπεδο.

Η πρώτη ένδειξη ήρθε όταν πρωτομπήκα σε τάξη, στα 25 μου, και οι μαθητές μου με προσφωνούσαν “κυρία”. ‘Ελάτε, βρε παιδιά’! Είπα γελώντας. ‘Με το όνομά μου να με φωνάζετε. Αϊ στο καλό σας! Λες και είμαι καμιά κυριούλα’. Δεν είχα πιάσει το υπονοούμενο.

Πήρα το χρόνο μου και σιγά – σιγά και επώδυνα το χώνεψα. Είχα περάσει στην απέναντι όχθη. Δεν ήμουν στο δικό τους στρατόπεδο πια. Ήταν αυτοί απ’ τη μια και απέναντι εμείς, οι μεγάλοι. Τι κι αν προσπαθούσα να είμαι συναφής, μιλώντας για PC games που έπαιζα και ταινίες τρόμου που έβλεπα, επειδή, ναι, είμαι τόσο cool. Μάταια.

Όταν δε άρχισα να παρατηρώ συμπεριφορές που μου θύμιζαν εμένα παλιά, τότε ξεκίνησε η εκστρατεία μεταλαμπάδευσης της ‘σοφίας’ που είχα συγκεντρώσει με τόσο κόπο. Τι κι αν δεν είχα η ίδια εμπεδώσει τα παθήματα-μαθήματα; Πλέον είχα στόχο. Είχα δει το έργο και ήθελα σώνει και καλά να κάνω spoil σε αυτούς που μόλις ξεκινούσαν. Αλλά βέβαια, όπως γίνεται πάντα ανάμεσα σε διαφορετικές γενιές που αλληλοεπιδρούν, τα γεμάτα διδάγματα λόγια μου έμεναν να χτυπούν
στου κουφού την πόρτα. ‘Αμάν, αυτοί οι νέοι! Να μην ακούνε! Αμ’ θα το φάνε το κεφάλι τους και τότε θα μάθουν’.

Πέρασαν τα χρόνια και έγινε εύκολο να ακούω την προσφώνηση ‘κυρία’. Συνήθισα την ιδέα ότι άλλαξα στρατόπεδο. Τώρα πια εκπλήσσομαι αν κανένας ταξιτζής μου πει: ‘Κοπελιά, σε πειράζει να πάρουμε και τον κύριο αν βολεύει;’ Έχω να αλλάξω ένα-δυό στρατόπεδα ακόμα. Επόμενη στάση το πέρασμα από τον αγαπημένο για τους διαφημιστές πληθυσμό των 15-44 στην προ-εμμηνόπαυσης, πικρόχολη και κυνική έκδοση του εαυτού μου που χρόνια επεξεργάζομαι και τελειοποιώ. Στην κλισέ ερώτηση ‘Τι θα έλεγες στον νεότερο εαυτό σου αν μπορούσες να τον συμβουλέψεις’ η απάντηση που θα έδινα σήμερα είναι πρώτον, τρώγε λιγότερο ( άσχετο, αλλά μεγάλο και πονεμένο κεφάλαιο) και δεύτερον, να είσαι έτοιμη για. Μajor spoilers ahead και σαν κάθε σωστός αυτοδίδακτος ενήλικας, να τα αγνοήσεις όλα.