Μεγάλη υπόθεση το timing και πολύ μεγάλο @ρχίδι. Χρόνος και άνθρωποι καμιά φορά δεν κάνουν σετ, γιατί έτσι θέλουμε ή έτσι μας βολεύει. Το timing άλλωστε, είναι καλή δικαιολογία όταν δεν θες να βγεις κακός μα η κατάληξη επώδυνη. Ιδίως για εκείνον που άλλα του μαγείρευαν κι αλλιώς του τα σέρβιραν.

Μπορεί κάποιος να είναι για σένα ο μεγάλος έρωτας, αλλά για εκείνον να είσαι μόνο ένα πήδημα (άντε δύο).
Μπορεί κάποιος να είναι για σένα η μεγάλη στροφή που ήθελες να κάνεις στη ζωή σου, αλλά για εκείνον να είσαι μια επιβεβαιωσούλα στις ανασφάλειές του.

Μπορεί κάποιος να είναι για σένα το άλλο σου μισό, αλλά για εκείνον να είσαι μισής βραδιάς υπόθεση.
Δεν είναι όλα αμοιβαία στη ζωή και δεν κατηγορώ κανέναν. Υπάρχουν κι αυτοί που δεν αντέχουν το καλύτερο. Χρόνια ολάκερα ακούς να «κλαίνε» για τη σχέση που δεν έρχεται, μα είναι άνθρωποι-κροκόδειλοι κι έχουν τα δάκρυα στο τσεπάκι, αφού στο τέλος φεύγουν αγκαζέ με αυτή που βρίζουν. Τη καλύτερή τους γκόμενα, τη μόνιμη. Το όνομά της, Μοναξιά.

Οι ανθρώπινες σχέσεις περνάνε κρίση γιατί οι άνθρωποι έχουν μάθει να δείχνουν πράγματα και όχι να τα λένε. Έχουν μάθει να περνούν μηνύματα και όχι να τα επικοινωνούν. Έχουν μάθει να κλείνουν τη πόρτα και να αφήνουν το παράθυρο μισάνοιχτο επειδή «δεν ξέρεις ποτέ…». Τα μισάνοιχτα παράθυρα όμως, μπάζουν.  Κι ό,τι μπάζει, δεν είναι χρυσός!
Βρίσκεσαι που λες σ’ ένα λιμάνι, ήσυχη και κυρία. Κι έρχεται κάποιος, σου φέρνει 20 μποφόρ και βγάζεις απαγορευτικό σε οποιονδήποτε δεν είναι αυτός. Παρ’ όλο που ορκίστηκες πως θα ‘μενες χρόνια μόνη, βλέπεις πως αυτός που μέχρι χθες απέρριπτες, ήταν αυτό που πάντα ήθελες και παίρνεις πίσω κάθε όρκο, κάθε «πάντα» και «ποτέ». Δεν ξέρεις όμως πως, όπως ξαφνικά έρχεται μια φουρτούνα, το ίδιο ξαφνικά μπορεί να φύγει. Πως εσύ μπορεί να την ήθελες, αλλά εκείνη να ήθελε μόνο και μόνο να σε ξεσηκώσει για να πάει παρακάτω και να ξεσηκώσει άλλον. Γιατί αυτή είναι η δουλειά της. Το ξεσήκωμα. Λαϊκιστί, η καύλα.

Όσο μεγάλα λόγια κι αν ακούσεις, ποτέ δεν ξέρεις ποιοι ήρθαν για να μείνουν και ποιοι είναι τελικά περαστικοί. Ίσως ούτε οι ίδιοι να μην ξέρουν καλά-καλά τον εαυτό τους. Ίσως να ακούνε τη φωνή τους να υπόσχεται και από μέσα τους να λένε «Τι λέω πάλι ο μ@λακας;!». Όταν αποφασίζεις χρόνια μετά να πεις το «Ναι», η αγάπη σου, κάνει απινίδωση στη μπέσα του. Και ποια είσαι εσύ που τόλμησες ν’ αγγίξεις τη ψυχή του;

Κάθε γνωριμία είναι μια ευκαιρία. Ευκαιρία να διαλέγεις τηγανίτα αντί για μέλι. Ευκαιρία να αρχίσεις να βλέπεις, πίσω απ’ τους ανθρώπους. Πίσω απ’ τα λόγια της στιγμής, τον οργασμό, τα «θα’ θελα». Ευκαιρία για πισινές.
Μα ο πισινός μου είναι μεγάλος και η πισινή μου μια σταλιά. Από παιδί, έπεφτα πάντα με τα μούτρα. Κι έτσι γι’ άλλη μια φορά, τα έσπασα.
Με τις υγείες μας!

https://www.youtube.com/watch?v=55fOoDMoBbQ

Υ.γ. Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε πριν πολλούς μήνες, με αλκοόλ, ξενύχτι και ανάθεμα. Να είστε επιεικείς και να μην οδηγείτε μεθυσμένοι. Το Τζόνυ όλα τα σκοτώνει.

 

Κυριακή Χαριτάκη