Όσοι από μας μεγάλωσαν την δεκαετία του ’80 σίγουρα θα θυμούνται δύο αθλήματα που ήταν πολύ της μόδας στις περιβόητες βιντεοκασέτες. Το μποξ, με τον Ρόκυ, και το καράτε, με τον Μπρους Λι. Όλοι μα όλοι έχουμε δει ξανά και ξανά αυτές τις ταινίες, χωρίς απαραίτητα να έχουμε το παραμικρό ενδιαφέρον για κάποιο από αυτά τα αθλήματα. Το μποξ, για κάποιο λόγο δεν μου άρεσε ποτέ, οπότε σταμάτησα στο Ροκυ Νο3, αλλά το καράτε μου φαινόταν πιο εντυπωσιακό, τόσο που όταν ολοκλήρωσα την φιλμογραφία του Μπρους Λι, ξεκίνησα φανατικά να βλέπω τα Νιντζάκια Νο1- Νο7. Το μόνο παράπονο που είχα, ήταν πως στον ελληνικό κινηματογράφο δεν υπήρχε κανένας καρατέκα, εκτός από τον Λεζέ.

Στην πραγματικότητα βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ο Μπρους Λι ήταν δάσκαλος πολεμικών τεχνών και ουσιαστικά η τεχνική του ήταν συνδυασμός πέντε διαφορετικών ειδών. Και τα Νιντζάκια ήξεραν Κουν φου, κι όχι καράτε, αλλά για όλους εμάς, αυτά ήταν λεπτομέρειες που δεν έπαιζαν κανένα απολύτως ρόλο. Οποιαδήποτε πολεμική τέχνη χαρακτηριζόταν ως Καράτε, ειδικά αν συνοδευόταν από επιφωνήματα και στο τέλος υπήρχαν καμιά δεκαριά ξαπλωμένοι γύρω από τον πρωταγωνιστή.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Και αποφασίζεις να γράψεις το παιδί σου σε μια σχολή πολεμικών τεχνών. Αρχικά θα πρέπει να διαλέξεις μία πολεμική τέχνη – και ναι, υπάρχουν πολλές. Καράτε, Τζούντο, Ζίου Ζίτσου, Αϊκίντο, Τάε κβο ντο, Κραβ Μαγκά, Κικ Μποξινγκ, και πολλές άλλες, που αυτή τη στιγμή δεν τις θυμάμαι, αλλά σίγουρα θα υπάρχει ένα σωματείο στην περιοχή σας. Έστω λοιπόν ότι επιλέγεις το Καράτε, ίσως επηρεασμένος από τα νιάτα σου, ή ίσως επειδή θεωρείς ότι το καράτε είναι η βάση όλων των πολεμικών τεχνών και το παιδί μπορεί αργότερα να ακολουθήσει οποιοδήποτε άλλο είδος. Τώρα πρέπει να επιλέξεις ποιο είδος καράτε θα επιλέξετε. Γιατί αν νομίζετε ότι το καράτε είναι ένα, ομοούσιο και αδιαίρετο, πλανάσθε πλάνη οικτρά.

Και αρχίζεις να μαθαίνεις γιαπωνέζικα, προσπαθώντας να προφέρεις λέξεις όπως Shotokan, Goju-ryu, Wado-ryu, Shito-ryu. Εννοείται πως δεν έχεις ιδέα τι διαφορές έχουν μεταξύ τους, το ένα είναι πιο δυναμικό, το άλλο πιο αναπνευστικό, το δείνα με μικρές κοφτές κινήσεις. Όλα αυτά σου φαντάζουν κινέζικα, αλλά θυμάσαι ότι μιλάμε για γιαπωνέζικο άθλημα και δεν απογοητεύεσαι. Καταλήγεις λοιπόν στο Shotokan Karate, για δύο πολύ σημαντικούς λόγους. Πρώτον γιατί είναι το πιο δυναμικό, με πιο μεγάλες στάσεις, και δεύτερον γιατί είναι το πιο διαδεδομένο, οπότε σίγουρα θα βρεις μια σχολή στην περιοχή σου.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν το παιδί ξεκινήσει να μαθαίνει καράτε σε μικρή ηλικία, με ιδανική αυτή των 6 ετών, τότε σίγουρα θα δείτε μεγάλες διαφορές. Σίγουρα θα αποκτήσει μια σωστή στάση σώματος, σαφώς θα γίνει πιο ευλύγιστο, και οπωσδήποτε θα βοηθήσει στην ισορροπία του. Οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις θα το βοηθήσουν στην εξάσκηση της μνήμης του, και σταδιακά θα μάθει να ελέγχει το σώμα του. Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά για το σώμα ενός παιδιού, ειδικά ενός παιδιού που μεγαλώνει μέσα σε ένα διαμέρισμα, με περιορισμένα εξωτερικά ερεθίσματα.

Όμως, και αυτό είναι καθαρά προσωπική μου άποψη, το σημαντικότερο όλων δεν είναι τι προσφέρει το καράτε σωματικά σε ένα παιδί, αλλά κυρίως πνευματικά. Το παιδί μαθαίνει να έχει αυτοέλεγχο, σέβεται τον Σεν-σέι και τους συναθλητές του, και συνειδητοποιεί ότι η βία δεν είναι λύση. Άλλωστε το καράτε έχει κυρίως αμυντικό χαρακτήρα. Και όσο το παιδί παίρνει ζώνες και ανεβαίνει στα Kyu, αυξάνει η αυτοπεποίθησή και η αυτοεκτίμησή του.

Τελειώνοντας θα μου επιτρέψετε να κλείσω με μια λέξη που περικλείει όλη τη φιλοσοφία του Καράτε, αφού χρησιμοποιείται ως χαιρετισμός, ως ένδειξη σεβασμού, ως απάντηση, και γενικά είναι μία λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί παντού ΟSS!