Στο μυαλό μου κατοικεί το πιο όμορφο χάος. Παλιότερα, το απέφευγα. Ένας φόβος με κυνηγούσε για όσα δεν μπορούσα να δω ξεκάθαρα με την πρώτη ματιά.

Ένα συνονθύλευμα από όνειρα, σκέψεις, συναισθήματα, ιδέες, ανησυχίες, σκιές και χρώματα. Μια μίξη ικανή να με ταξιδέψει στα πιο απίθανα μέρη. Ένας συνδυασμός σχεδόν επικίνδυνος.

Μου έλεγαν ότι τα πράγματα είναι απλά, ότι ένα κι ένα κάνουν δύο κι εγώ επαναστατούσα. Καμιά απλούστευση δε χωρούσε στον δικό μου λαβύρινθο. Κι ας τους θαύμαζα γι’ αυτή τη φαινομενική τους ηρεμία, κι ας ζήλευα τα πρακτικά τους μυαλά που δεν τους οδηγούσαν σε βραχυκυκλώματα κάθε τρεις και λίγο. Δεν μπορούσα να υπάρξω ως κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που ήμουν φτιαγμένη να είμαι, όσο κι αν το προσπαθούσα. Ίσως πάλι να μην το προσπάθησα αρκετά. Μπορεί και να μην το θέλησα όσο πιστεύω.

Με βάφτισαν «υπεραναλυτική». Δίκιο είχαν, το δέχτηκα. Μου είπαν ότι χάνομαι στον κόσμο μου, ότι μερικές φορές δεν ακούω τους άλλους γύρω μου. Και σ’ αυτό συμφώνησα, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω;

Υπερβολική σε όλα μου, σ’ έναν διαρκή αγώνα να τιθασεύσω τα θηρία μέσα μου. Δεν τιθασεύονται τα ρημάδια, δεν ημερεύουν. Πάνω που νομίζεις ότι τα πήρε λίγο ο ύπνος και κάνεις να γείρεις κι εσύ αποκαμωμένος, πετάγονται πάλι και ξαναρχίζεις τις μάχες σου. Βλέπεις, στον κόσμο αυτόν που ζούμε είναι βάσανο να είσαι αλλιώτικος. Κάποιοι θα σου πουν ότι αν δεν φαίνεται, δεν έχεις πρόβλημα, όλα καλά. Μην τους πιστέψεις.

Αν νιώθεις ένα ζιζάνιο μέσα σου που πουθενά δεν βολεύεται και ποτέ δε βρίσκει ησυχία, τότε ξέρεις. Θα χαμογελάσεις όταν θα σε αποκαλέσουν «δημιουργικό». Θα λυπηθείς όταν θα σε πουν «ουτοπιστή». Θα ψάχνεις μια λέξη που ν’ αποδίδει πλήρως όσα θα ήθελες να τους πεις για σένα, όλα αυτά που θεωρείς σημαντικά για να σε καταλάβουν και δεν θα τη βρίσκεις. Θα φτιάχνεις «κολάζ» λέξεων, προσπαθώντας να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια σειρά.

Αν τα «κολάζ» σου δείχνουν όμορφα, θα σου πουν ότι έχεις ταλέντο στη γραφή. Θα σ’ ενθαρρύνουν να συνεχίσεις, θα σε στηρίξουν. Το ίδιο θα συμβεί κι αν το χάος σου προσπαθήσεις να το μετουσιώσεις σε σχέδια, σε χρώματα ή ακόμα και σε μελωδίες. Μπορεί να το αγαπήσεις το ταλέντο σου, να το κάνεις με πάθος, ν’ αναζητάς λίγο χρόνο για να εκφράσεις μέσα απ’ αυτό όσα κουβαλάς στο μυαλό και στην ψυχή σου. Μπορεί να γίνεις συγγραφέας, ζωγράφος, μουσικός, συνθέτης ή ό,τι άλλο βάζει ο νους σου
.
Θα πιστέψεις για λίγο ότι τη βρήκες τη λύση, ότι αυτό ήταν που έψαχνες. Θα ανακουφιστείς με την ψευδαίσθηση ότι το ζιζάνιο μέσα σου έχει πια αποκοιμηθεί ικανοποιημένο.Εκείνο, πάλι, θα κάθεται σε μια γωνιά και θα σε παρατηρεί. Θα περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία, για να σου υπενθυμίσει την παρουσία του. Για να σου πει πως ό,τι και να κάνεις, όσο κι αν γεμίσεις το πρόγραμμά σου, όσα ταλέντα και κλίσεις κι αν ανακαλύψεις, δεν μπορείς να το ξεγελάσεις. Ούτε να το ξεφορτωθείς.

Θα σου χαμογελάσει και θα σου ψιθυρίσει στο αυτί πως είσαι ένας απ’ αυτούς τους ευλογημένους – καταραμένους που στα μυαλά τους κατοικούν ολόκληροι κόσμοι ανεξερεύνητοι, μπερδεμένοι, τρελοί και μαγεμένοι.

Στο δικό μου μυαλό κατοικεί το πιο όμορφο χάος.
Στο δικό σου;

 

Ζωή Ναούμ