https://www.youtube.com/watch?v=hlSbSKNk9f0

…Θα ήθελα να είμαστε μαζί για πάντα. Στα καλά και στα άσχημα, στην υγεία και στην αρρώστια, στη ζωή και στο θάνατο. Πίστεψα ότι ήσουν αυτό που μου όφειλε η ζωή, η λιακάδα που έρχεται μετά από την καταιγίδα, το φως που έρχεται μετά από το σκοτάδι. Γιατί βλέπεις, όσα χαστούκια κι αν έφαγα στη ζωή μου, ποτέ μου δεν έπαψα να πιστεύω στην αλήθεια, στην αγάπη και στην καλοσύνη. Μέχρι που ήρθες εσύ και τα διέλυσες όλα. Αργά, σταθερά και πολύ μεθοδικά.


Στην αρχή ήσουν επιφυλακτικός. Είχες πληγωθεί πολύ από τις προηγούμενες σχέσεις σου και χρειαζόσουν χρόνο να ανοιχτείς, μου είχες τονίσει στο πρώτο μας ραντεβού. Διψούσες για αγάπη και ζεστασιά, έψαχνες κάποια που να σε νιώθει και να σε καταλαβαίνει, ήθελες να δημιουργήσεις μια όμορφη οικογένεια, αλλά όσες φορές τα αναζήτησες, προδόθηκες με τον χειρότερο τρόπο. Φαινόσουν τόσο πληγωμένος , τόσο εύθραυστος… Έμοιαζες με Μικρό Πρίγκηπα, που έψαχνε τον πλανήτη του και το τριαντάφυλλό του.

Κι εγώ αποφάσισα να κάνω την υπέρβαση. «Δεν με νοιάζει πώς θα το λέμε αυτό που έχουμε, αρκεί να είμαστε μαζί, αρκεί να ξυπνάω κάθε πρωί και να χάνομαι στο γαλάζιο των ματιών σου, αγάπη μου», σου είχα πει εκείνο το βράδυ, το θυμάσαι άραγε; Γιατί πίστευα ότι ο έρωτάς μου για εσένα θα γιάτρευε τις πληγές που άφησε επάνω σου η κακία του κόσμου. Κι εσύ άρχισες να ανοίγεσαι σιγά σιγά και η σχέση μας, – γιατί ναι, κι εσύ το παραδέχτηκες, είχαμε σχέση – να παίρνει έναν όμορφο δρόμο. Ο τόπος και ο χρόνος έπαψαν να έχουν νόημα: ζούσαμε στη χώρα του Μαζί, σε ένα συνεχόμενο όνειρο.

Σε όλο αυτό το διάστημα ένιωθα ότι πρέπει να σου δίνω τα πάντα: το σώμα μου, την ψυχή μου, τα χρήματά μου, την ύπαρξή μου ολόκληρη. Γιατί βλέπεις ήσουν τόσο ξεχωριστός για εμένα που ένιωθα συνεχώς ότι σου οφείλω έναν κόσμο βελούδινο και προστατευμένο, όπου τίποτα δεν θα σε ξαναπληγώσει. Πάλευα γι’ αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο που ήθελες, όπου θα ζούσαμε μαζί για πάντα και θα μεγαλώναμε τα παιδιά μας σε ένα μεγάλο σπίτι δίπλα στη θάλασσα, με ατέλειωτες ποδηλατάδες τις ηλιόλουστες Κυριακές….

Ένα πρωί ξύπνησα. Οριστικά. Είχες εκμυστηρευθεί πολύ προσωπικές μας καταστάσεις σε μία κοινή μας φίλη. «Είναι πολύ καλός χαρακτήρας, αλλά δεν με ελκύει. Με τις πρώην μου ήταν καλύτερα», της είχες πει χωρίς καμία ντροπή. Φαίνεται όμως ότι η πιστωτική μου κάρτα σε είχε ελκύσει πάρα πολύ, μιας και πολλές φορές είχες υπερβεί το όριό της χωρίς κανέναν ενδιασμό.

Δεν κάθησα να ακούσω τις ψεύτικες δικαιολογίες σου, ότι δήθεν άλλο εννοούσες και άλλο κατάλαβε η φίλη μας. Απέναντί μου είχα εσένα όπως ήσουν στην πραγματικότητα. Κυνικό, αδίστακτο, χυδαίο, κακομαθημένο. Άλλαξα κλειδαριές στο σπίτι, σταθερό και κινητό τηλέφωνο, και έστειλα τα πράγματά σου στο πατρικό σου με μεταφορική εταιρία. Για καλή μου τύχη, δεν επέμεινες. Προχώρησες, όπως έμαθα μετά από καιρό, στο επόμενο θύμα σου.
Νάρκισσος και χειριστικός, αυτό ήσουν τελικά. Η μάσκα του εύθραυστου πρίγκηπα έκρυβε ένα κακομαθημένο παιδί, που είχε μάθει να τα έχει όλα δικά του, έναν άνθρωπο αδίστακτο που έπαιζε με τα συναισθήματα των άλλων. Τελικά είμαστε δύο ξένοι, χαμένοι σε μία ατελείωτη νύχτα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

 

Natasa K.