Κάθομαι εδώ και ώρα κοιτάζοντας το κινητό. Το μυαλό μου κενό όπως κι η οθόνη μπροστά μου. Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι να γράψω μπας και καταφέρω να στείλω κείμενο. Δεν μου έρχεται τίποτα απολύτως. Ούτε μια ιδέα που θα μπορούσα να πιαστώ. Ούτε ένα τόσο δα ερέθισμα. Κι εκεί που αποφασίζω να τα παρατήσω πετιέται ο σύζυγος και λέει “τέλος κι αυτός ο μήνας. Νοέμβρης αύριο.”
Ώπα ώπα κάτσε. Αύριο πρωτομηνιά, μεθαύριο δύο, που σημαίνει έχει γενέθλια το νούμερο τρία. Το μικρό μου κοριτσάκι κλείνει τα δεκαέξι. Κι αποφασίζω να της αφιερώσω αυτό το κείμενο. Οπότε ζητώ την κατανόηση και την επιείκεια σας. Γράφω χωρίς πλάνο και χωρίς να έχω σκεφτεί κάτι από πριν. Γράφω για να τα διαβάσω εγώ. Γράφω για να μην ξεχάσω ποτέ την ημέρα που ήρθε στον κόσμο το μικρό μου.
Από τη γέννηση της διαφορετική. Πήγα για μια απλή εξέταση και βρέθηκα να γεννάω. Βιαστική κι ανυπόμονη από τότε αποφάσισε να μας κάνει έκπληξη και να γνωριστούμε νωρίτερα. Μυστηριώδης πριν ακόμη γεννηθεί δεν μας είχε δείξει ποτέ ότι είναι κορίτσι. Πεισματάρικο ρε φίλε από την κοιλιά. Μόνο τον πισινό της μας έδειχνε και πόδια ερμητικά κλειστά. Οπότε περιμέναμε με αγωνία. Ο πρώτος άνθρωπος που την πήρε αγκαλιά μετά από μένα ήταν ο παππούς της. Κι ήταν αυτός που κρατώντας την μας πρότεινε το όνομα, Νταϊάνα, μια που όπως μας είπε ήταν η πριγκίπισσα του.
Πόσο ξεχωριστό πλάσμα ήσουν ρε μικρό. Μονίμως χαμογελαστή κι υπέροχη. Χαμογελαστή όμως λες κι ήξερες ότι είσαι ξεχωριστή, ότι χαμογελούσες και έλαμπε ο τόπος. Με την μικροσκοπική σου μυτούλα ανασηκωμένη, μας κοίταζες και λιώναμε. Πολλές φορές αστειευόμασταν λέγοντας ότι μπορεί να μας έδωσαν λάθος μωρό στο μαιευτήριο. Ήσουν τόσο λεπτεπίλεπτη κι αριστοκρατική. Μια πραγματική πριγκίπισσα.
Τα χρόνια περνάνε μωρό μου. Κι έφτασες σε λίγες μέρες να κλείνεις τα δεκάξι. Ούτε που το κατάλαβα πως το μικρό μου πλασματάκι έγινε μια υπέροχη έφηβη. Ένας υπέροχος άνθρωπος. Που εξακολουθεί να φωτίζει τον τόπο με το χαμόγελο της, που ότι κι αν συμβεί πάντα βρίσκει την καλή πλευρά των πραγμάτων, που δεν μπορεί να θυμώσει για πάνω από πέντε λεπτά.
Από μικρή ήξερες τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου. Μόνη σου επέλεξες να πας σε σχολή χορού. Κι ας ήσουν μια μπουκίτσα πλασματάκι. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που σε είδα να χορεύεις. Τα μάτια μου τρέχανε. Μου φαινόταν απίστευτο πως μεταμορφωνόσουν σε νεράιδα. Πόση χάρη είχαν οι κινήσεις σου. Εσύ που στο σπίτι χοροπηδούσες σαν το κατσίκι, που δεν στεκόσουν λεπτό στο ίδιο σημείο.
Κι οι καβγάδες μας. Ένα κεφάλαιο από μόνοι τους. Εκρηκτική και φωνακλού. Παίρνεις φωτιά στο λεπτό και σβήνεις στο αμέσως επόμενο. Κι ας κάνεις ότι μου κρατάς μούτρα. Κι ας κάνω ότι σε πιστεύω. Και ψάχνεις τρόπους να μην δείξεις ότι σου πέρασε. Κι ας χαμογελάνε τα μάτια σου. Εσύ προσπαθείς Μα φαίνεσαι θυμωμένη. Κι ας καταλήγουμε να γελάμε τις περισσότερες φορές.
Δεκαέξι ολόκληρα χρόνια. Υπέροχα κι ευλογημένα. Χρόνια γεμάτα από αγάπη κι αξέχαστες στιγμές. Μεγαλώνεις μικρό μου. Και γίνεσαι μια υπέροχη γυναίκα. Πάντα έτοιμη να βοηθήσεις όποιον σου το ζητήσει. Και πολλές φορές πονάς. Κλαις για το γατάκι που είδες στο δρόμο, για το αδέσποτο που τάισες και σ’ ακολούθησε. Κλαις για τον συμμαθητή σου που τραμπουκίζουν στο σχολείο. Και γίνεσαι στήριγμα για όσους το χρειάζονται. Και παλεύεις να διορθώσεις την αδικία. Και δεν σε τρομάζει ο ψευτόμαγκας. Δεν έμαθες εξάλλου να σκύβεις ποτέ το κεφάλι.
Είμαι τόσο περήφανη για σένα. Κι ας μην σου το λέω συχνά. Εξάλλου δεν είμαι καλή στα λόγια. Γι’ αυτό και προτιμώ να σου τα γράφω. Από τότε που έμαθες να διαβάζεις κάθε χρόνος κι ένα γράμμα την παραμονή των γενεθλίων σου κάτω από το μαξιλάρι σου. Για να σου γράφω όλα αυτά που θα ήθελα να σου έχω πει. Για να μην ξεχάσεις ποτέ ότι είσαι υπέροχη και μοναδική. Για να μην σε κάνει ποτέ κανένας να σκύψεις το κεφάλι.
Μεγαλώνεις μικρό μου. Κι εγώ θα είμαι δίπλα σου για όσο με χρειάζεσαι. Για όποτε το ζητήσεις. Δίπλα κι όχι μπροστά σου. Για να σου δίνω το χέρι και να πορευόμαστε μαζί. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορείς να μου πεις. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε. Μόνο μην ξεχνάς να μου χαμογελάς. Μ’ αυτό το υπέροχο χαμόγελο που καταφέρνει και φωτίζει το σκοτάδι. Χρόνια σου πολλά πριγκίπισσα μου. Να είσαι πάντα γερή. Υπέροχη και μοναδική. Σε λατρεύω.

 

Ελένη Σαββαΐδου