Πολύς κόσμος την γνώρισε μέσα από την ομολογουμένως πολύ καλή της εμφάνιση στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο. Η πρώτη φορά αν δεν κάνω λάθος που η χώρα μας είχε συμμετοχή στο άθλημα της ξιφασκίας με αμαξίδιο και κέρδισε τις εντυπώσεις το κορίτσι αυτό καθόλου άδικα. Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα να μάθω την ιστορία της γιατί με κέρδισε από την αρχή αυτή η ομορφιά που εκπέμπει. Από την οθόνη ακόμα κι είναι τόσο εκφραστική και μια κούκλα. Από κοντά ακόμα καλύτερη. Είναι το κορίτσι που θαρρείς πως είχες συναντήσει κι εχτές και άλλοτε και δεν σου είναι ξένη.

Μην νομίζετε πως την συνέντευξη την έκανα εγώ. Όχι φίλοι μου. Τις ερωτήσεις έκαναν μάγκες και λεβέντισσες ηλικίας 6-12 ετών. Εγώ απλώς βρέθηκα κάπου εκεί ανάμεσα τους και έκανα μια ταπεινή καταγραφή. Μαζί της βρέθηκαν συναθλητές της όλοι άξιοι λόγου και αναφοράς και θα ήταν άδικο να συνοψίσω τόσες προσωπικότητες μαζί. Καθένας από αυτούς ένα ξεχωριστό, μοναδικό κομμάτι δύναμης και θάρρους και δεν πρέπει κανείς να αδικηθεί.

Ο λόγος όμως που σήμερα γράφω για την Κέλλυ Λουφάκη είναι γιατί ποτέ πριν το ατύχημα της δεν είχε ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Έγινε δηλαδή αυτό που είναι σήμερα, και εκπροσωπεί την χώρα μας παγκοσμίως, μέσα σε 3 περίπου χρόνια και μετά από αυτό που οι περισσότεροι από εμάς θα ονόμαζαν συμφορά, αναποδιά, ατυχία, κατάρα. Κι όχι ότι δεν είναι κάποιο από αυτά ή όλα αυτά μαζί αλλά εκείνη δεν στάθηκε εκεί. Το ονόμασε νέο ξεκίνημα.
Με λίγα λόγια η ιστορία της έχει ως εξής:

Υπάλληλος τράπεζας, ήταν και παραμένει τέτοια, που ξεκίνησε για μια διαδρομή, για έναν προορισμό που ποτέ δεν έφτασε εκείνη την μέρα. Το αυτοκίνητο της δεν το χρησιμοποιούσε συχνά στους μποτιλιαρισμένους δρόμους της Αθήνας αλλά το τότε ήταν στην Χίο κι είχε ζητήσει να της το φέρει ο πατέρας της. Στην προσπάθεια της να βάλει την ζώνη εν κινήσει χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου της και πέφτει με φόρα σε έναν γκρεμό. Σε απόλυτη συνεργασία και πειθαρχία προφανώς με τους θεράποντες ιατρούς της ξεκίνησε να γυμνάζεται για καλύτερη φυσική κατάσταση. Κι όλα αυτά σε έναν μικρό πραγματικό χρόνο. Γιατί τρία χρόνια χρειάζεται κάποιος από εμάς να συνέλθουμε από υποδεέστερες από αυτήν καταστάσεις θλίψης, πόνου ή στεναχώριας. Εκείνη πάνω σε ένα τραγικό γεγονός έχτισε μια νέα ζωή. Ή μάλλον πιο σωστά συνέχισε την δική της σε μια παράλληλη γραμμή. Γιατί αν αυτή η γυναίκα δεν ήταν ανέκαθεν ικανή, δυνατή κι αισιόδοξη δεν θα την μετέτρεπε το ατύχημα σε τέτοια.

Όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα δεν μπορείς να καμώνεσαι πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Κι όσο πιο γρήγορα αντιληφθείς πως χρειάζεσαι την βοήθεια οικείων και ειδικών και την ζητήσεις τόσο πιο εύκολα θα βρεις τα υλικά που χρειάζονται για το χτίσιμο του καινούριου, του ωραίου, του δυνατού. Φαντάζομαι με το μυαλό μου πως η διαδρομή της δεν ήταν καθόλου εύκολη, καθόλου στρωμένη με ροδοπέταλα. Αλλά τελικά και ποιος δρόμος είναι έτσι; Υποθέτω πως όλη αυτή η προσπάθεια δεν έγινε δίχως κόπο και ιδρώτα, αλλά ποιος ακριβώς καρπός μας έχει δοθεί χωρίς αυτά για να συμβεί και τώρα; Είχε στα χέρια της το δώρο της ζωής και μάλιστα δυο φορές δοσμένο κι αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί στο έπακρο.

Μέσα μου δεν πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι δύο ταχυτήτων. Όλοι κρύβουμε την ίδια δύναμη και τις ίδιες αντοχές αρκεί να τις αξιοποιήσουμε. Όχι προς εξάντληση αλλά προς ανόρθωση. Όχι για να αποδείξουμε τι και πόσο αξίζουμε γιατί αυτό είναι δεδομένο αλλά για να δώσουμε αν έτσι θέλουμε κι άλλη αξία στον χρόνο μας.

Την ημέρα της γιορτής του πατέρα η Κέλλυ Λουφάκη ανέβασε στον προσωπικό της λογαριασμό στο fb μια πανέμορφη και τρυφερή φωτογραφία με τον μπαμπά της. Μάταια προσπαθούσα, από την πλευρά του γονιού και μόνο, να διακρίνω στα μάτια αυτού του ανθρώπου τον πόνο. Το πέπλο της περηφάνιας, της χαράς και της αναγνώρισης τα είχε καλύψει όλα. Ήθελα να τον έχω μπροστά μου εκείνη την στιγμή και να του δώσω δυο φιλιά, μια αγκαλιά και να του σφίξω δυνατά το χέρι. Να τον συγχαρώ για τον καρπό του. Μα θα έχει δεχτεί ήδη άπειρες τέτοιες αντιδράσεις.

Δεν έγραψα σήμερα για το κορίτσι αυτό για να βολευτούμε στις ζωούλες μας καθησυχάζοντας μας, ο καθένας τον εαυτό του, πως υπάρχουν και χειρότερα. Hello!!! Αυτά δεν είναι τα χειρότερα. Να της μοιάσω θα ήθελα λιγουλάκι και να ξέρω πότε και πως να εκμεταλλευτώ την δύναμη μου.

Έγραψα για να πάτε να την δείτε να αθλείται ή να την ακούσετε να μιλάει. Και να πάτε με την ίδια όρεξη και λαχτάρα που θα πηγαίνατε να ακούσετε μια συναυλία του αγαπημένου σας καλλιτέχνη. Κι αν έχετε μικρό παιδί στο σπίτι να το πάρετε οπωσδήποτε να την ακούσει κι αυτό. Σας εγγυώμαι πως τα λόγια της έχουν τόση δύναμη και τόση ένταση που το πρώτο πράγμα που θα κάνει το παιδί μπαίνοντας στο αυτοκίνητο είναι να βάλει την ζώνη ασφαλείας αδιαμαρτύρητα και συνειδητοποιημένα χωρίς τρόμο. Κι ίσως την επόμενη μέρα σας ζητήσει να ξεκινήσει μια νέα δραστηριότητα γιατί τώρα ξέρει ότι μπορεί. Γιατί τα παιδιά πάντα ξέρουν καλύτερα να διαβάζουν μάτια.