Ξυπνάς ένα πρωί, και βλέπεις μια χοντρή θεία. Όχι τη θεία δίκη. Μια θεία. Τι «τι θεία”; Θεία, θείτσα, θειάκω, ΜΠΑΜΠΟΥΣΚΑ.

Πας μπάνιο, πλένεις τις τσίμπλες, φοράς και το αξεσουάρ που σου δίνει την Χ- δύναμη! Την όραση του αετού! Που σε κάνει βιονικό και σουπερνάτουραλ! Ναι, τα γκαβογυάλια δηλαδή…. της μυωπίας. Τα φοράς τέλος πάντων, και ξανακοιτάς, να δεις αυτή τη θεία, να δεις τι θέλει, ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ. Ω ΦΑΚ. Η θεία είσαι εσύ! Σου λείπει μόνο μια ποδιά λουλουδάτη, νταντελένιες κουρτίνες και να μάθεις να φτιάχνεις γιαπράκια και θα σαι Θεία κομπλέ. Kοιλιές, προγούλια, κωλ..ενταξει εντάξει καταλάβαμε οκκκκκ , νο πρόμπλεμ θα κάνουμε δίαιτα και όλα καλά. (Μπουχουχουυυ!! όχι άλλη δίαιτα…δεν έχω κουράγιο!!! Το έφαγα και αυτό.)

Σκέφτεσαι, ενώ ετοιμάζεις καφεδάκι, «σιγά, θα κάνω λίγη υγιεινή διατροφή, κ λίγο τρεξιματάκι (καλά δεν παίρνω και όρκο) και θα ξαναγίνω άνθρωπος.» Ωστόσο, ας κάνω κ μια φετούλα με μερέντα. Κ ένα τοστάκι. «Θα πάω για ψώνια, θα πάρω λαχανικά, κ όλες αυτές τις ειδικές τροφές που σε μεταμορφώνουν σε Πετρουλάκη. Βουτάς κ ένα (πακέτο) μπισκότο στον καφέ. Βγαίνεις αγορά, πας σούπερ μάρκετ, εκεί στα είδη υγιεινής διατροφής. Βλέπεις πράγματα που δεν θα ‘πρεπε να τρώγονται (wtf ??), που θα ‘πρεπε να βρίσκονται σε καταστήματα με οικοδομικά υλικά, ή έστω στα είδη χειροτεχνίας ή αυτοτραυματισμού, ή βιολογικού πόλεμου όπως οι ριζογκοφρέτες και κάτι άλλα που φαντασιώνεσαι να τα κερνάς σε κάτι κακούς, κακούς ανθρώπους. Τέλος πάντων, ψωνίζεις και φεύγεις, πας για μαγείρεμα.

Μαγειρεύεις , άλαδα και στεγνά πιότερο και απ’ την καρδιά της Σαχάρας στήθια κότας, βοσκή άφθονη και νερό μπόλικο κορίτσια. Πιες νερό , ναι, και άλλο και άλλο. Και κατούρα σαν να μην υπάρχει αύριο. Δε σε νοιάζει, νιώθεις χορτάτη (γιατί ωστόσο, είχες ντερλικώσει τον αγλέουρα μαζί με τον καφέ σου το πρωί.) Το βράδυ, πρέπει να φας γιαούρτι. Αυτό το τρεμουλιαστό άνοστο ασπρουλό πράμα, που σε αδυνατίζει. Κάθε κουταλιά , νιώθεις ότι σου διώχνει το ξίγκι, ότι δε μπορεί, το σύμπαν θα σε ανταμείψει κάπως που τρως αυτό τον γλιτσερό, άγευστο ασβέστη. Το χάραμα σε λούζει κρύος ιδρώτας στον ύπνο σου. Ξυπνάς και νιώθεις πως είσαι στα τελευταία σου. Το σώμα σου προτιμάει να τα κακαρώσει απ’ το να στερηθεί τη ζάχαρη. Ψάχνεις στα ντουλάπια ωσάν αρουραίος . Κριτς κρατς μασουλάς. Φφφφφιιιοοουυυ. Γλίτωσες το θάνατο, και λες “και αύριο μέρα είναι” και γέλασαν μέχρι και τα ψίχουλα και τα πασαλειμμένα βούτυρα στα μούτρα σου. Προς το παρόν τη γλίτωσες. Ίσως , ίσως όμως, την επόμενη φόρα να μην είσαι τόσο τυχερή και να συμβεί το μοιραίο… Έβαλες ένα κρουασάν σε γυάλινη προθήκη και το μήνυμα” ΕΑΝ ΜΕ ΒΡΕΙΤΕ ΤΕΖΑ ΧΩΣΤΕ ΤΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ” Για το ώ μη γένοιτο. Μετά κάποιοι σε είπαν παλαβή και κοιλιόδουλη και κάτι τέτοια κουλά και την έβγαλες την προθήκη.

Δίαιτα Νο2. Περιλαμβάνει πολλά φαγητά .Και γλυκάκια και σνακ .Οοοοοοχι αυτά που ήξερες όμως, αλλιώτικα, εξωγήινα, ανώμαλα και παν απ όλα ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ. Αφού υποθηκεύσεις τα νεφρά σου, (όχι τα νεφρά τα υποθήκευσες για την εφορία) κάποιο ζωτικό όργανο τέλος πάντων, πληρώνεις το βιολογικάδικο και έχεις 2 σακούλες φαγιά. Όχι δα και φαγιά, φαΐ είναι ο μουσακάς, τα μακαρόνια από πίτουρο Αφρικανικής μολόχας δεν είναι φαΐ, είναι βλασφημία να το εξισώνεις με το μουσακά. Κάπως πρέπει να το πούμε όμως, οπότε ας το πούμε Θανάση. Ο Θανάσης λοιπόν είναι πλούσιος σε βιταμίνες, ιχνοστοιχεία , κατάθλιψη και γαμωσταυρίδια. Άμα φας λίγο καιρό τέτοιο Θανάση, χάνεις. Χάνεις κιλά ναι. Και μαζί χάνεις κάθε διάθεση για ζωή. Άσε που βασικά δεν σκέφτεσαι πλέον το φαΐ. Προτιμάς να κάνεις κάτι άλλο απ το να φας Θανάση. Να αυτοκτονήσεις ας πούμε, ή να πέσεις σε κώμα. Οπότε πάλι χάνεις κιλά. Με τούτο και με κείνο, φτάσανε τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά. Σκέφτεσαι οκ, θα φάω, αλλά συγκρατημένα, όχι του θανατά όπως κάθε φορά. Κ εκεί θυμάσαι την περσινή βασιλόπιτα, που έφτιαξες και είχε παρά την απλότητα της, μεγάλη επιτυχία, τέλεια γεύση και εμφάνιση, γιατί ήταν φτιαγμένη με αγάπη!! (Βασικά γιατί ήταν τίγκα στη σοκολάτα αλλά πρέπει να γράψω και κάτι χριστουγεννιάτικο). Οπότε μαζί με τα γιαπράκια (θείτσα γαρ) θα φτιάξω ξανά την παρακάτω βασιλόπιτα… Γράψτε τη συνταγή! Σε ένα κλασσικό τουμπανιάρικο κέικ ρίχτε:

Λίγα καρύδια , κομματάκια σοκολάτας, σταφίδες ξανθές, σταφίδες μαύρες, κράνμπερι, γλασαρισμένα κομματάκια πορτοκαλιού και λεμονιού, ξύσμα πορτοκαλιού, κανέλα, γαρίφαλα , βανίλια, λίγη μαστίχα , κονιάκ , την Άρτα, τα Γιάννενα, λίγο παστίτσιο από εχθές, ένα περίπτερο, τρία ποδήλατα και έναν μπάρμπα μου από το χωριό. Και λίγη σοκολάτα από πάνω με καβουρδισμένο αμυγδαλάκι, έτσι για να μην είναι ντιπ απλή.

Ααα!!! βάλτε και φλουρί ! (εγώ δεν έβαλα, από φόβο μη το φάω)

Καλή χρονιά!!!

 

Ftychouli .