Χριστούγεννα. Μια λέξη που κρύβει μέσα της τόσες εικόνες, τόσες μελωδίες, γεύσεις, μυρωδιές, αγκαλιές. Μια λέξη που μπορεί κανείς να την αντιληφθεί και να την περιγράψει και με τις πέντε αισθήσεις του. Μια λέξη που είναι από μόνη της γιορτή. Που είναι από μόνη της τόσο δυνατή, όσο και η φωνή των παιδιών που κάποτε ηχούσε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, σαν ξημέρωνε η Παραμονή των Χριστουγέννων και τα παιδιά με τα τριγωνάκια τους ξεχύνονταν στους δρόμους για να πούνε τα κάλαντα. Να τα πούμε;…,Και το τραγούδι άρχιζε. Καλήν εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας,
Χριστού τη Θείαν Γέννησιν να πω στ’ αρχοντικό σας…
Ωραία χρόνια…

Στο μυαλό μου σαν κάθισα μπροστά στο λαπ τοπ είχα σκοπό να σας γράψω για τα κάλαντα που λέγαμε τότε που ήμασταν παιδιά. Τότε που αποβραδίς γυαλίζαμε τα τρίγωνά μας, ετοιμάζαμε σκουφιά και κασκόλ και που η προσμονή δεν μας άφηνε να κλείσουμε μάτι όλη νύχτα. Τότε που βγαίναμε παρέα με τους φίλους μας στις γειτονιές και χτυπούσαμε άφοβα τις πόρτες, που τραγουδούσαμε δίχως σταματημό, κι ας κλείνανε οι φωνές μας ως το μεσημέρι από το πολύ τραγούδι. Τότε που οι πόρτες άνοιγαν διάπλατα, που δε διστάζαμε να φάμε ένα πασπαλισμένο με καρυδόψιχα μελομακάρονο ή ένα βουτηγμένο στη ζάχαρη άχνη κουραμπιέ, σαν τύχαινε και μας κερνούσαν. Τότε που δεν είχαμε το φόβο μη και μας κλέψουν στο δρόμο το «μεροκάματό» μας και που τρέχαμε με χαρά να το ξοδέψουμε, διαλέγοντας δώρα για την μαμά, τον μπαμπά, τα αδέλφια μας, τη γιαγιά, τον παππού και την αγαπημένη θεία. Δώρα μικρής χρηματικής αξίας αλλά τεράστιας συναισθηματικής.

Μα σαν άλλο καλικατζαράκι το κινητό μου διέκοψε τις σκέψεις μου κι ένα μήνυμα εμφανίστηκε στην οθόνη αποσυντονίζοντάς με παντελώς. «Το ήξερες εσύ ότι υπάρχει Παγκόσμια μέρα Αγάπης και μάλιστα ανήμερα των γενεθλίων μου; Διπλό δώρο παρακαλώ». Η αλήθεια είναι ότι δεν το ήξερα. Όπως επίσης δεν ήξερα πως η συγκεκριμένη μέρα, η 14η Δεκεμβρίου γιορτάζεται παγκοσμίως και ως η «Παγκόσμια Ημέρα της Μαϊμούς» . Ο συνειρμός ήταν αναπόφευκτος. Μαϊμού αγάπη… Beautiful!… Έχει όμως η αγάπη ανάγκη από παγκόσμια μέρα; Έχει η αγάπη ανάγκη από προβολή; Κι όμως. Έχει. Δεν μιλάμε για τον έρωτα, μιλάμε για την αγάπη. Για το ανιδιοτελές εκείνο βαθύ συναίσθημα, την κινητήρια και ζωοδότρα δύναμη, που μοιάζει αυτονόητη, αλλά δεν είναι. Μιλάμε για την αγάπη για την ίδια τη ζωή, για τον συνάνθρωπό μας, το κοινωνικό σύνολο, για την αγάπη που δεν έχει να κάνει με το στενά εννοούμενο ατομικό συμφέρον.

Την περίοδο των Χριστουγέννων όλοι υμνούμε την αξία της προσφοράς, της βοήθειας, σε μια προσπάθεια να γίνουν οι γιορτές πιο λαμπερές για όλους μας. Μετά το ρήμα «αγαπώ», το «βοηθώ» είναι το πιο ωραίο ρήμα στον κόσμο, όπως χαρακτηριστικά έχει πει η Bertha von Suttner, Αυστριακή διανοούμενη και βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, γιατί η προσφορά και η βοήθεια να παραπέμπουν μόνο σε υλικά αγαθά. Δεν είναι μόνο οι άστεγοι που έχουν την ανάγκη μας. Δεν είναι μόνο τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι που φιλοξενούνται στα ιδρύματα. Δεν είναι μόνο οι οικονομικά ασθενείς ομάδες που χρειάζονται τη βοήθειά μας, τον «οβολό» μας. Γιατί απλά δεν είναι η έλλειψη υλικών αγαθών η μοναδική ανάγκη που χρήζει κάλυψης και που συνήθως σπεύδουμε να καλύψουμε αυτές τις μέρες οι πιο ευκατάστατοι από εμάς. Χέρια έχουμε όλοι μας. Άρα ΟΛΟΙ μας μπορούμε να προσφέρουμε. Φτωχοί και πλούσιοι. Εργαζόμενοι και μη. ΟΛΟΙ μας μπορούμε να δώσουμε χαρά, ελπίδα, ζωή, αγάπη, αρκεί να το θέλουμε.

Φέτος τα Χριστούγεννα, ας κάνουμε αυτό που έκαναν πριν κάποιες δεκαετίες οι μικροί καλαντιστές. Ας φέρουμε σε όλες τις πόρτες που χρειάζονται χέρια χαρμόσυνα νέα. Ας δώσουμε λίγο από το ΑΙΜΑ μας. Ας δώσουμε ζωή σε όσους το έχουν ανάγκη. Ας γίνει η Παγκόσμια μέρα Αγάπης μια ευκαιρία να βγούμε στο δρόμο, να χτυπήσουμε την πόρτα του νοσοκομείου και να πούμε όχι τα κάλαντα των Χριστουγέννων, αλλά τα κάλαντα της Αγάπης… Καλήν εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας, να δώκω αίμα και ζωή έρχομαι στο αρχοντικό σας…

Τα κάλαντα των Χριστουγέννων είναι τραγούδια που αναγγέλλουν τα χαρμόσυνα νέα της Γέννησης του Χριστού. Τα κάλαντα της Αγάπης είναι το τραγούδι που φέρει το μήνυμα της ελπίδας, είναι το μήνυμα της ίδιας της ζωής. Η ανταμοιβή, το κίνητρο για τους μικρούς καλαντιστές κάποτε ήταν διάφορα καλούδια, από γλυκά και πίτες μέχρι αυγά και λάδι, και πολύ αργότερα χρήματα. Η ανταμοιβή και το κίνητρο για εμάς, για μένα και για σένα, για τους μεγάλους καλαντιστές, είναι η ίδια η ζωή. Η πληρότητα που νιώθεις σαν ξέρεις πως τα πέντε λεπτά που άπλωσες το χέρι σου θα χαρίσουν χρόνια ζωής σε κάποιον. Σε κάποιον που σήμερα είναι καλά, αλλά αύριο μπορεί να έχει ανάγκη. Η εθελοντική αιμοδοσία δεν είναι για τον συγγενή ή τον φίλο που βρίσκεται στο χειρουργείο και εκλιπαρεί για δύο φιάλες αίμα. Η εθελοντική αιμοδοσία είναι για τον άνθρωπο, για τον οποιοδήποτε συνάνθρωπο.

Φέτος τα Χριστούγεννα όλοι μπορούμε να πούμε τα κάλαντα της Αγάπης. Φέτος τα Χριστούγεννα όλοι μας μπορούμε να αφιερώσουμε λίγο χρόνο, να προσφέρουμε λίγο από το αίμα μας, και να δώσουμε πολλή από την αγάπη μας. Φέτος τα Χριστούγεννα ας φτάσει το μήνυμα της αγάπης στον προορισμό του…

«Η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα κουβάρι κάμπιες – φύσηξε, Χριστέ μου, να γίνουν πεταλούδες». Νίκος Καζαντζάκης…

http://ekea.gr/become-donor/