Δουλεύεις μπροστά στον υπολογιστή, οργανώνεις τις σκέψεις σου και κάπου εκεί ξαφνικά ακούς αμυδρά μία γνώριμη μουσική. «Της εποχής μου» είναι η πρώτη λεκτική αντίδραση. Η δεύτερη απλά κατευθύνει το χεράκι στις σύγχρονες πια μουσικές εφαρμογές και με σύντομη αναζήτηση o George Michael σε πλησιάζει και τραγουδά Careless Whisper.

Άραγε υπάρχει άνθρωπος που δεν αγαπά τη μουσική? Που αντιστέκεται σθεναρά σε ένα μελωδικό πιάνο και την κλασική φωνή του Eric Carmen; Στο μπάσο, στην κιθάρα και στην απίστευτη ερμηνεία του αξέχαστου Gary Moore; Εκεί που πραγματικά το μόνο που θέλεις είναι να κλείσεις τα μάτια σου και να αφεθείς στους ήχους να σε σκεπάσουν σαν μαγικό σεντόνι και να σε ταξιδέψουν πίσω στο χρόνο αλλά και στις αναμνήσεις.

Απέραντη μελωδία η ζωή μας. Από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας σε ψήγματα μέχρι που φτάνουμε στο σήμερα. Αρχές της δεκαετίας του 80 μέσα σε ένα αμάξι, ένα παλιό Σιτροέν, τότε που υπήρχαν κασέτες, εκεί κάπου τοποθετώ έντονα τα οικογενειακά μουσικά ακούσματα. Θυμάμαι βινύλια με τη Μαρινέλλα, το Βοσκόπουλο, θυμάμαι κασέτες με το Γιάννη Πάριο, με μελωδίες Σπανού και Χατζηνάσιου. Boney Μ και ABBA Θυμάμαι στο σπίτι μας ένα δίσκο από βινύλιο με τέσσερα ανερχόμενα αστέρια της δεκαετίας του 70 τα οποία υπό την καθοδήγηση του Χατζηνάσιου μάθαιναν σολφέζ… στους Ευρωπαίους τελικά!

Κι όταν ξεκινάει το μουσικό δικό μου ταξίδι μέσα στο χρόνο δεν σταματά. Πώς να ξεχάσω την κασέτα με το Thriller του Michael Jackson! Το ντουέτο με τον Paul McCartney και αμέσως μετά το ρεσιτάλ μου χορογραφίας των ζόμπι. Αξέχαστες εποχές. Αξέχαστες μουσικές. Όπως και το Billie Jean. Χοροπηδάω ακόμα στους ρυθμούς του.

Και ο καιρός περνάει. Και βλέπω τον εαυτό μου στην πρώτη μου συναυλία. Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Dire Straits. Απόλυτη ροκ ατμόσφαιρα δυνατή δυναμική μουσική κι εγώ έντεκα χρόνων ανακάλυπτα τη μαγεία του «λάιβ». Την ίδια χρονιά εγώ με κοντό μαλλί, εμπνευσμένο από την ποπ μόδα που πλάσαραν οι Wham έκανα το πρώτο ταξίδι μου στη Γαλλία, στη Νορμανδία. Εκεί αγόρασα σε κασέτα ένα ανερχόμενο τότε συγκρότημα από την Αυστρία, τους Modern Talking και αισθανόμουν και υπερηφάνεια γιατί θα γύριζα στην Ελλάδα με αποκλειστικότητα το καινούριο άσμα You’re my Heart, You‘ re my Soul! Άλλη εποχή! Με θυμάμαι ντυμένη με κόκκινα ρούχα και Σταν Σμιθ (για να μαθαίνουν οι… καινούριοι!).

Κι έτσι λοιπόν ο χρόνος προχωρά. Γυμνασιοκόριτσο πια, αφού βίωσα τις κόντρες, όχι τις αθλητικές των «αιωνίων» αλλά των συγκροτημάτων και παράλληλα ως λάτρης της ποπ ακολούθησα πιστά τους Wham ξεκλέβοντας μουσικές στιγμές από το ρυθμό και την  fashion icon εμπειρία των Duran Duran. Η Αγγλική μουσική βιομηχανία στο φόρτε της. Κι εγώ στις Μυκήνες, μονοήμερη εκδρομή, παρέα με τη Δώρα και την Ειρήνη και τα άλλα κορίτσια φτιάχναμε χορογραφία του Take on Me των A-HA με σκληρή προσπάθεια! Μέχρι που βρέθηκα λίγους μήνες μετά στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας πάλι, φωνάζοντας  με τη δύναμη της ψυχής μου κυρίως την ώρα της παράτασης, τότε που το ελληνικό μπάσκετ απογειωνόταν τραγουδώντας The Final Countdown. Μερικούς μήνες μετά ταύτισα τα πρώτα σκιρτήματα με την αγαπημένη μου σειρά Αυτός Αυτή και τα Μυστήρια παρακολουθώντας τη Cybil Shepherd να χορεύει με τον Bruce Willis Sweet Love της Anita Baker. Λατρεμένο τραγούδι! Υπέροχη φωνή.

Η εορταστική περίοδος ήταν πάντα μουσικά πλούσια! Δεν παραλείπαμε ποτέ να χορέψουμε Sandra και Maria Magdalena, Madonna και φυσικά  Michael Jackson. Άλλωστε οι παλιές αγάπες δε λησμονούνται. Στο διάβα όμως αποκτάς και άλλες αγάπες. Όπως για παράδειγμα ταξιδεύοντας στη Νέα Υόρκη ανακαλύπτεις την τεράστια Whitney Houston που τραγουδά I Wanna Dance with Somebody, οι Heart αισθάνονται Alone, ενώ νιώθεις περίεργα παρακολουθώντας συναυλία στο Radio City. Τους Starship μαζί με τους Cutting Crew. Έφηβη πια, με αναμνήσεις πολλές και δυνατές. Θυμάμαι πριν πάω στο γήπεδο να δω την Εθνική Ελπίδων στο ποδόσφαιρο, απόγευμα μεσοβδόμαδο, να βάζω τη βιντεοκασέτα με τα κλιπ που με τόσο κόπο και επιμέλεια συνέλεγα από το Μουσικόραμα και τη Μουσική Βιντεοθήκη και αφηνόμουν στη μελωδία του Everywhere των Fleetwood Mac και αμέσως μετά στο  You Don’t Know των Scarlet and Black. Ίσως και τη μοναδική τους επιτυχία. Bananarama και Love on the first degree, ABC και The Night you murdered love μεταξύ άλλων. Rick Astley με το Together Forever. Τότε που ακούγαμε Kylie και Jason Donovan. Τότε που «ανοίγαμε» το πρόγραμμα στα κλαμπάκια. Στους σχολικούς χορούς.

Αποχαιρέτησα λοιπόν μία υπεραγαπημένη δεκαετία, έχοντας μάθει απ’εξω να τραγουδάω όλο το δίσκο από την ταινία Cocktail με τον Tom Cruise, ταξιδεύοντας σε εξωτικά νησιά με τους Beach Boys και αφού μνημόνευα και αγόραζα δίσκους του Phil Collins και των Chicago, ανακάλυψα το ιδιωτικό ραδιόφωνο. Εκεί πια έζησα ακόμα πιο έντονα μέσα στη μουσική. Εξαγωγικές, Πανελλήνιες εξετάσεις,  Πανεπιστήμιο, μουσική στο πρώτο μου αμάξι. Με Riccardo Cocciante, Ten Sharp, Luis Miguel, με Άννα Βίσση, Μπίγαλη και Καλλίρη. Θυμάμαι να πηγαίνουμε τέσσερα κορίτσια, κολλητές φίλες καλοκαιρινές διακοπές και να ακούμε Στέφανο Κορκολή, Toni Braxton ακόμα και Haddaway χορεύοντας ξέφρενα και χαλαρώνοντας στο τέλος με την κλασική λατρεμένη Μεθυσμένη Πολιτεία της Άννας Βίσση και την απίστευτη ερμηνεία της Μαρινέλλας στο Καμιά Φορά.

Μέχρι που οι αναμνήσεις συνδέθηκαν και με πρόσωπα. Αγαπημένα. Με το καταπληκτικό Creep των Radiohead, με το Erase and Rewind των Cardigans και ξέγνοιαστες βραδιές στο παραλιακό La Playa. Με βραδιές στον Ιστιοπλοϊκό ακούγοντας Darling και Stories αρκετά αργά. Και τότε ο έρωτας της ζωής σου γίνεται η δική σου μουσική, ένα τραγούδι. Και συνεχίζεις και δακρύζεις κάθε φορά ακούγοντας τον Elvis Costello να αποθεώνει τη γυναίκα με τη δική του ψυχή ενώ ο Hugh και η Julia χαμογελούν ευτυχισμένοι. Θυμάμαι το γαμήλιο τραγούδι χορού από το Moulin Rouge. Ακόμα και τι έπαιζε το ραδιόφωνο όταν μπήκε στη ζωή μας ο γάτος. Ροκάς ο γάτος καθώς ο Bon Jovi τραγουδούσε It’s my life. 16 χρόνια μετά που μπήκε ο σκύλος στη ζωή μας χορεύαμε τρελά Justin Timberlake και can’t stop the feeling!

2017. Διακοπές με Ντεσπασίτο. Η προσωπική μου λίστα τραγουδιών είναι μεγάλη. Πλέον έχω συνδεθεί μουσικά και με άλλους καλλιτέχνες που τότε δεν άκουγα φανατικά αλλά τώρα με σημαδεύουν όσο ποτέ. Μουσικά, στιχουργικά, ερμηνευτικά. David Bowie, Depeche Mode, Cure, Indochine, Telephone. Και ναι! Αισθάνομαι παράλληλα φανατική γκρούπι του Bruno Mars διαβάζοντας τη δυναμική των στίχων του Calogéro, παρέα με Keygo και γοητευμένη (σε βαθμό κακουργήματος) από τους στίχους επίσης των Imagine Dragons.

Έχω φτάσει ήδη στο τέλος. Στο ατελείωτο μουσικό ταξίδι μου δεν έχω καν αναφέρει τα μισά. Την στιγμή που σας γράφω ακούω το Hands to Heaven των Breath και γυρίζω πίσω πάλι. Τότε που άκουγα και Πρωτοψάλτη και Πυξ Λαξ. Τότε που τσίριζα Λιωμένο Παγωτό σε διακοπές στη Σάμο. Επίσης, παρέα με τον Michael Bolton έχω μετρήσει άπειρα αστέρια στον ουρανό της Ιεράπετρας καθώς μου τραγουδούσε Soul Provider. Και βρισκόμενη πάλι πίσω στο πατρικό μου να ετοιμάζομαι για να πάω να δω τον αγαπημένο μου παίκτη ποδοσφαίρου, μία μεγάλη αγάπη της εφηβείας μου, o Stevie Wonder τραγουδούσε Part Time Lover. Παρκάροντας το αμάξι μου στο νεκροταφείο για να βάλω λουλούδια στο μνήμα της μητέρας μου, ο Patrick Fiori μου ψιθύριζε Tout ce que l’on est. Σαν να ήξερε πού βρίσκομαι. Το χειμώνα ο Brian Ferry μου ψιθυρίζει λόγια αγάπης  ενώ  ο Peter Gabriel τραγουδάει αγκαλιαστά με την Kate Bush Don’t Give Up με φόντο μία έκλειψη ηλίου που κλέβει την παράσταση. Ατέλειωτα τα μουσικά ταξίδια. Όπως και τα Endless Summer Nights του Richard Marx!