Δε ξέρω πως γίνεται να σ’ αγαπάω μόνο όταν χωρίζουμε. Όταν είμαστε μαζί, ψάχνομαι να την κάνω – με πνίγεις. Μ’ εκνευρίζει να είσαι κολλημένη πάνω μου, εσύ και η καψούρα σου και το ενδιαφέρον σου και η ζήλια σου και τα καλλυντικά σου στο μπάνιο μου και τα λαστιχάκια από τα μαλλιά σου και καλά τυχαία μέσα στο αμάξι μου, μην τυχόν και μπει καμία άλλη και δεν καταλάβει πως είμαι ‘πιασμένος’ λες και είμαι πουλί και μου έχεις περασμένο δαχτυλίδι στο πόδι, αν πιαστώ πουθενά να με επιστρέψουν σε σένα.

Μόνο όταν δεν είμαστε μαζί σημαίνουν για μένα κάτι τα τραγούδια μας, μην τα βάζεις συνέχεια στον τοίχο μου, μην τα κάνεις ringtones στο κινητό σου, μη μου ζαλίζεις τον έρωτα με στίχους από αυτά, αν σε βλέπω κάθε μέρα.

Μην μου στρεσάρεις στη μάπα συνέχεια, πόσο πιστή μου είσαι και πόσο πολύ σε ενοχλεί να σου την πέφτουν άλλοι. Το θεωρώ δεδομένο, δε μου λέει κάτι – σιγά το κατόρθωμα, ωραία δεν είσαι καραπουτανάρα, ε και; Κοριτσάκι, μετράω την αφοσίωση σου μόνο όταν δεν είσαι δική μου. Καταλαβαίνεις τι λέω;

Όταν είμαι στη ζωή σου, τότε μόνο είμαι καλός; Είμαι έξυπνος, καλό παιδί, soul mate και η καύλα σου; Μην μου τα λες αυτά, όταν ξυπνάς δίπλα μου το πρωί, λίγη σημασία έχουν. Μην με υπερασπίζεται όταν πλακώνομαι με κάποιον, μη βγάζεις νύχια όταν είμαστε μαζί – δεν το έχω ανάγκη. Όταν είσαι μακριά, όταν είσαι αλλού, όταν με μισείς – τότε έχει αξία να βάζεις πλάτη, για μένα.

Όταν τελειώνουν όλα, τότε αλλάζουν όλα. Όχι αμέσως. Τις πρώτες μέρες αναπνέω με ανακούφιση που δεν υπάρχεις στον ορίζοντα μου. Παίρνει καιρό να στροφάρω ανάποδα. Να αρχίσω να συγκρίνω. Να γεμίσει ο κόσμος ίδιους ανθρώπους, πανομοιότυπες γκόμενες, ίδια αρώματα, ίδια κορμιά. Τραγούδια που δεν σημαίνουν τίποτα, ανόητοι στίχοι, βαρετές κουβέντες, αστεία που κανείς δεν καταλαβαίνει πια, ενστικτώδης κίνηση να σε πάρω τηλέφωνο να σου πω μια καφρίλα, να σου πω τι έγινε στη δουλειά, να έρθω να σε βρω στο φτερό – για ένα τσιγάρο κι ένα φιλί.

Να οδηγώ και να σε βρίζω που δεν είσαι στη θέση δίπλα μου. Να περνάω κάτω από το σπίτι σου ξημερώματα να δω αν είναι εκεί το αμάξι σου, να δαγκώνω το καυλί μου όταν λείπει. Να τρελαίνομαι, να τρελαίνομαι, να τρελαίνομαι, και μόνο στην ιδέα ότι…

ούτε να το σκεφτώ δεν την παλεύω.

Τελειώνουν οι επανασυνδέσεις, μπορεί να είμαστε και στην τελευταίο επεισόδιο αυτού του κύκλου, το κουράσαμε, τράβηξε πολύ. Πήρες, πήρα, έδωσες, έδωσα, δεν πάει άλλο – ότι ήταν να γίνει, έγινε. Nιώθω στεγνός, υποθέτω και συ. Θέλω αυτή τη φορά να κρατήσω την έλλειψη σου.

Να σημαίνουν κάτι τα τραγούδια, να φυλάξω στο ντουλαπάκι το λαστιχάκι από τα μαλλιά σου.

Τελευταίες τζούρες από εσένα.

 

Bastard