2005.
Φράγκα.
Ίσως όχι τόσα πολλά, όσα μια 5ετία πριν, αλλά και πάλι. Είχες. Ήταν η περίοδος που όταν έλεγες “έχω ψιλά στην τσέπη” εννοούσες δεκάευρα, όχι μονόλεπτα και δίλεπτα που εννοείς τώρα, και που όλα μαζί αν τα προσθέσεις δε σου βγάζουν μία τριντέντ. Βασικά, σπάνια είχες λεφτά πάνω σου. Καρτούλα, φίλε. Τσαααααακ, έμπαινες στο Hondo, έκανες μια πεντακοσαρού ζημιά για πλάκα. Έμπαινες στα Zara, ανέβαζες την τιμή της μετοχής στο μισάωρο. Ακόμα έχεις ρούχα με τα ταμπελάκια τους στις ντουλάπες σου, κάτι γαμάτα παντελονάκια 45 εγκυμοσύνες μετά, δε χωράει ούτε η ωλένη σου από το μπατζάκι. Πας, τα βλέπεις, τα χαϊδεύεις, και θρηνείς που δεν σου κάνουν, πένθος κανονικό για το χαμένο σου κορμί, βάζεις κι ένα κονιακάκι για το μνημόσυνο, χτυπάς και 2-3-42 παξιμαδάκια, κάνεις όλο το τελετουργικό, τι μισές δουλειές;

Εκείνα λοιπόν τα χρόνια τα καλά, τα χρόνια τα ευλογημένα, εκεί που καθόσουν αμέριμνη, λες “τι να κάνω σήμερα, τι να κάνω, δεν έχει και τίποτα η τηλεόραση, ΑΣ ΠΑΩ Ν’ ΑΓΟΡΑΣΩ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ”!! ε, και πήγες.

Ωραίο σπίτι, φίλε. Σκάλες μαρμάρινες, τζάκι, διπλά παράθυρα, θέα βουνό – θάλασσα, από τα
υπνοδωμάτια χάζευες τον Όλυμπο, από σαλοτραπεζαρία Ατλαντικό, μεγαλεία λέμε, φίλος!! Και να σου τα μπορδοροδοκόκκινα χαλιά, τα ζόρικα χόουμ σίνεμα για να βλέπεις τελετάμπις χαι ντεφινίσιον, οι ίνοξ ψυγειοκαταψύκτες χωρητικότητας 7 πτωμάτων, οι καφετιέρες που πατούσες ένα κουμπί και σου έφτιαχναν σουτζουκάκια, κλιματιστικά μέχρι και στην παπουτσοθήκη για να μη ζεσταίνονται οι μιτσούκο σαγιονάρες σου και ασφαλώς συναγερμός τελευταίας τεχνολογίας σε απευθείας σύνδεση με τα κεντρικά του FBI, έπιανε ο αισθητήρας κίνησης τον γάτο που έγλειφε τα παπαράκια του λίγο έντονα, ωπππ σου λέει “έχουμε συμβάν” τχτχτχτχτχττχ τα ελικόπτερα από πάνω, ελεύθεροι σκοπευτές, κομάντο, έριχναν μια προειδοποιητική στον έρμο τον γατούλη, κι αν δεν υπάκουε να βγει με τα χέρια πίσω από το κεφάλι και να παραδώσει τον οπλισμό του, του έλεγαν από τον τηλεβόα “καμ ον σακερ, ΜΕΗΚ ΜΑΙ ΝΤΕΥ” και του πέταγαν μια ναπάλμ.

Πέρασε μια δεκαετία, κι ήρθαν χρόνοι χαλεποί, χρόνοι καταραμένοι. Φτώχια λατέρνα και φιλότιμο. Που αν η λατέρνα ήταν ντεκόρ στο σαλόνι, θα είχε γίνει καυσόξυλο για να ζεσταθείς. Όπως συνέβη στις καρέκλες του σαλονιού, που έγιναν παρανάλωμα του πυρός έναν γραφικό Δεκέμβρη που χιόνισε γατοκέφαλα. Λεφτά για πετρέλαιο δεν υπήρχαν, ρώτησες στο πρατήριο, με ένα νεφρό πόσο πετρέλαιο σου βάζουν, αλλά σου είπαν δε συμφέρει, βγάζεις δε βγάζεις μια βδομάδα έτσι. Οπότε άρχισες να καις έπιπλα στο τζάκι. Οι καρέκλες της κουζίνας τη γλίτωσαν, δεν ήταν ξύλινες – δε την γλίτωσε όμως το υφασμάτινο κάλυμμα τους, που ξηλώθηκε κι έγινε μπάλωμα σε σώβρακα, έτσι πλέον οι άνδρες της οικογένειας φοράνε μποξεράκια διά χειρός Βαράγκη. Τα κορίτσια, είχαν δει στο Όσα παίρνει ο Άνεμος, τη Σκάρλετ που είχε φτιάξει τουαλέτα από κουρτίνες, ε… γαμώ τις ιδέες, έφτιαξαν ρούχα από κουρτίνα τουαλέτας, αυτή που έχουμε στη μπανιέρα για να μην πετάγονται τα νερά. Την βλέπεις την άλλη σοβαρή, βλοσυρή, άτεγκτη… και πάει στη συγκέντρωση γονέων με μαύρη καπαρντίνα και γυαλί τζάκι Ο, και ξεκουμπώνεται και φαίνεται από μέσα η μπλούζα από μουσαμά. Με παπάκια.

Χωρίς θέρμανση, το σπίτι με τις μαρμάρινες σκάλες και τα πατώματα από ντιζαινάτο γρανίτη, παραπέμπει στο μαυσωλείο του Στάλιν, η θερμοκρασία προσεγγίζει το απόλυτο μηδέν, φταρνίζεσαι και τα σταγονίδια μύξας στερεοποιούνται στο δευτερόλεπτο, έχει γεμίσει το σπίτι σταλακτίτες και σταλαγΜΥΤΕΣ.

Οι ψυγειοκαταψύκτες έχουν βγει από τις πρίζες, δε λέει να καις ρεύμα για μισό λεμόνι και 2 σόδες που έχει μέσα. Και ο πασατέμπος με τον οποίο τρέφεται πλέον η οικογένεια καθημερινά, δεν χρειάζεται συντήρηση.
Ο συναγερμός λειτουργεί ακόμα. Το κουμπί που κάνει ΙΟΥ ΙΟΥ δηλαδή. Γιατί σεκιούριτι πια, δεν παίζει, έχεις να πληρώσεις την εταιρία 11 χρόνια, άμα πάρουν σήμα πως μπήκε κλέφτης σπίτι σου, θα έρθουν να βγάλουν σέλφι μαζί του, την ώρα που τρέχει με τα τιμαλφή, σιγά μην τον σταματήσουν. ΟΚ, έγραψα τιμαλφή και γελάω μόνη μου κάνα μισάωρο τώρα. Το τελευταίο ασημένιο κουταλάκι πουλήθηκε για 10 ρολά χαρτί υγείας. Τότε, παλιά. Που ο κόσμος δεν σκουπιζόταν με φύλλα καρυδιάς. (ένας φίλος έχει μόνο φραγκοσυκιές έξω από το σπίτι του. Αποφεύγει να κάθεται σε καρέκλες γιατί πονάει. Όρθιος τρώει. Μεγάλη ιστορία.). Μια φορά πριν χρόνια, μπήκε ένας κλέφτης. Έριξε μια ματιά στο σπίτι και έφυγε, έκτοτε κάθε γιορτές βρίσκετε έξω από την πόρτα μια σακούλα τρόφιμα, μπορεί να είναι και σύμπτωση, δε ξέρω.

Θα αλλάξουν τα πράγματα παιδιά, να είστε αισιόδοξοι. Τι κι αν πεινάτε, τι κι αν σας πήρε το σπίτι η τράπεζα, τι κι αν ζείτε πλέον σε φαβέλα και τα παιδιά σας παίζουν ακορντεόν στα σκαλάκια του μετρό για να βάλουν κάρτα στο αιφον τους;

Η ευτυχία δεν κρύβεται σε υλικά αγαθά, κρύβεται στην αγάπη.
Ναι.

Αυτό να γράψεις στο σημείωμα, πριν κλωτσήσεις το σκαμπό κάτω από τα πόδια σου.