Είμαι καλά. Είμαι καλά. Το επαναλαμβάνω συνεχώς στον εαυτό μου. Ίσως αν το λέω να συμβεί. Είμαι καλά, απαντάω σε όσους με ρωτάνε. Οι περισσότεροι με πιστεύουν. Κάποιοι, ελάχιστοι, όχι. Είμαι καλά και συνεχίζω. Να αναπνέω, να ζω, να λειτουργώ. Μηχανικά και διεκπεραιωτικά. Αλλά είμαι καλά.

Να κοίτα, απάντησα στο μήνυμα σου που με ρωτάει τι κάνω. Είμαι καλά, σου γράφω. Σου έβαλα και emoticon για να με πιστέψεις. Κοίτα το, γελάει. Μου στέλνεις μια αστεία ατάκα. Κλαίω ??, σου απαντώ. Κοίτα με γαμώτο. Κλαίω. Και συνεχίζω να πληκτρολογώ χαχα κι αστείες φατσούλες. Είμαι καλά.

Δεν είμαι καλά, ακούς; Θέλω να ουρλιάξω. Θέλω να αφεθώ. Κουράστηκα να είμαι δυνατή. Κουράστηκα να είμαι πάντα αυτή που αντέχει. Που δεν έχει ανάγκη. Άσε με να πέσω. Άσε με να βυθιστώ. Μόνο έτσι θα μπορέσω να γίνω πραγματικά καλά. Άσε με να θρηνήσω. Δεν αντέχω να χαμογελάω μηχανικά. Δεν αντέχω να κρύβομαι για να κλάψω. Άσε με, μ’ ακούς; Άσε το σκοτάδι να με καταπιεί. Ξέρω ότι μπορώ να το νικήσω. Όμως άσε με.

Γιατί με ρωτάς αν είμαι καλά όταν δεν είσαι έτοιμος να πάρεις αρνητική απάντηση; Γιατί κάνεις ότι ενδιαφέρεσαι, όταν το μόνο που περιμένεις είναι ένα «είμαι καλά” ; Μην με ρωτάς αν δεν αντέχεις την αλήθεια μου. Μην κάνεις ότι νοιάζεσαι όταν δεν θέλεις πραγματικά να ξέρεις. Είμαι καλά, σου απαντώ και τα δάκρυα μου τρέχουν.

Ίσως φταίω κι εγώ. Που δεν αφήνω να φανούν οι πληγές. Δεν αφήνω κανέναν να μαζέψει τα σπασμένα μου κομμάτια. Είμαι καλά, φωνάζω δυνατά. Κι οι περισσότεροι γύρω με πιστεύουν. Παίρνουν κουράγιο από την δική μου δύναμη. Δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο αδύναμη και φοβισμένη είμαι. Ίσως δεν θέλουν. Ψάχνουν κι αυτοί από κάπου να κρατηθούν. Κι εγώ τους αφήνω να γαντζώνονται επάνω μου. Και μαζί με το δικό μου βάρος σέρνω κι αυτούς. Κι αφήνονται. Και βολεύονται. Αφήνουν στα χέρια μου τον αδύναμο εαυτό τους. Ρουφάνε την δική μου ενέργεια. Με τραβάνε στη δική τους μιζέρια.

Παλεύω ν’ αναπνεύσω. Νιώθω να πνίγομαι. Θέλω έστω για λίγο να έχω την πολυτέλεια να μην είμαι καλά. Να μην είμαι εκεί για κανέναν. Να ουρλιάξω μέχρι να μην έχω ανάσα. Να ψάξω να με ξαναβρώ. Με χάνω και φοβάμαι. Αγωνίστηκα τόσο πολύ να φτάσω εδώ. Αγωνίστηκα τόσο πολύ να μην αφεθώ στο σκοτάδι. Πάλεψα τόσο πολύ να ξαναβγώ στο φως. Είναι λυτρωτικό το άτιμο. Έτοιμο πάντα να σε καταπιεί. Κι είναι η μαύρη του αγκαλιά τόσο δελεαστική. Σε παίρνει μέσα του και δεν πονάς. Δεν σκέφτεσαι. Είναι πανεύκολο να χαθείς. Κλείνεις τα μάτια και βυθίζεσαι. Δεν σε νοιάζει τίποτα. Είσαι εσύ και το σκοτάδι σου. Που σαν εραστής σε πλανεύει και σε γεμίζει ψέμματα. Και δεν σ’ αφήνει να δεις την αλήθεια του. Δεν μπορείς να καταλάβεις ότι τρέφεται από σένα. Ότι κάθε που χάνεις τον εαυτό σου αυτό γίνεται πιο δυνατά. Τυλίγεται όλο και πιο σφιχτά γύρω σου.

Ποτέ ξανά, μ’ ακούς; Έμαθα να αγαπάω το σκοτάδι μου. Έμαθα να ζω μαζί του. Κι όταν έρχεται και με ξαναβρίσκει δεν βιάζομαι να το διώξω. Τ’ αφήνω να με αγκαλιάσει για λίγο. Ίσα ίσα για να του βγάλω τη γλώσσα και να το κοροϊδέψω. Να του δείξω ότι δεν μπορεί πλέον να με έχει. Θα είμαι καλά. Για να γίνει όμως αυτό άσε με να σου δείξω. Να σου δείξω τις πληγές μου. Δεν είμαι πάντα δυνατή. Λυγίζω και βουλιάζω. Είμαι όμως αρκετά δυνατή για να ξαναβγώ στην επιφάνεια. Μόνο άσε με, μ’ ακούς; Άσε με να κλάψω, να ουρλιάξω, να κομματιαστώ. Άσε με να πονέσω. Μόνο έτσι θα είμαι πραγματικά καλά. Μόνο έτσι θα ξεπεράσω την θλίψη μου. Πρέπει να τα αντιμετωπίσω κι όχι να τα κρύψω στα σκοτάδια μου.

Ξεφορτώνομαι ένα ένα τα βαρίδια χωρίς καμία τύψη. Προσπάθησα πολύ. Έδωσα τα πάντα χωρίς πολλές φορές να αξίζει. Πιστεύω στον άνθρωπο πολύ. Πλέον όμως πιστεύω ότι για να σωθεί κάποιος πρέπει κι ο ίδιος να το θέλει. Κουράστηκα λοιπόν να προσπαθώ. Κουράστηκα να δίνω συνεχώς και να πέφτω σε τοίχο. Επέλεξα την ζωή. Επέλεξες τον θάνατο. Σου άπλωσα πολλές φορές το χέρι. Κι αντί να το πιάσεις και να βγεις στο φως, προσπάθησες να τραβήξεις εμένα στο τέλμα σου. Τραβάω λοιπόν το χέρι μου. Μέσα μου ακόμη πονάω. Επιλέγω όμως να το δίνω εκεί που θα γίνει αγκαλιά. Εκεί που θα το πιάσουν σφιχτά και θα πουν «πάμε μαζί στο φως”.

Θα είμαι καλά λοιπόν. Επειδή το θέλω. Επειδή ξέρω ότι μπορώ. Άσε με όμως να σπάσω. Άσε με να πονέσω. Να ματώσω. Άσε με να είμαι εγώ. Που δεν μπορώ να είμαι πάντα δυνατή. Που θέλω έστω για λίγο να αφεθώ. Άσε με για λίγο να βυθιστώ. Να με χάσω και να με ξαναβρώ. Μόνο έτσι θα είμαι καλά.