Έρωτας και πάθος! Έτσι θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τη σχέση μας, ίσως κάποιοι να με αποκαλούν και ηλίθια…

Μόλις έφτασα στην καινούρια μου δουλειά κι τον αντίκρισα. Σκίρτησε ολόκληρο το είναι μου με τη μορφή του!Τόσο όμορφος, για τα δικά μου μάτια! «Μου αρέσει» είπα στη νέα μου συνάδελφο και φίλη του. Εκείνη γέλασε και μου απάντησε πως θα του μιλήσει αλλά να ξέρω πως δεν προτιμά τις ξανθιές. Τώρα γελάω εγώ, σιγά μην αλλάξω τα μαλλιά μου!!! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν ξανθιά και κάθε προσπάθεια για αλλαγή ήταν σκέτη αποτυχία. Κούνια που με κούναγε.

24/09/2011
«Πάμε σε ένα πάρτι; Θα είναι και ο Χ εκεί!»
«Εννοείται πως ναι!» Μπορώ ακόμα να τον χαζεύω κι ας είμαι ξανθιά!
Κι όμως δεν πτοήθηκε, με βούτηξε και με φίλησε έξω στα σκαλιά. Του είχε ήδη μιλήσει η φίλη του και ήταν ευκαιρία! Πόσο δυνατά χτυπούσε η καρδιά μου εκείνο το βράδυ! Πόσα δάκρυα θα έσταζαν μετά…

Και κάπως έτσι, με ένα φιλί ξεκινήσαμε κι εμείς όπως και όλος ο κόσμος!

Χωρισμένος με μία κόρη αυτός, χωρισμένη με έναν γιο εγώ…

Τρέλα ερωτευμένη αποφασίζω πως θέλω κάτι πάνω μου που θα μου τον θυμίζει για πάντα και πάω και χτυπάω τατού το όνομα του. Εκείνος φυσικά, ξετρελαθηκε! Είμαι η γυναίκα της ζωής του, έλεγε…

Δύο μήνες μετά με παίρνουν τηλέφωνο και μου λένε πως βρίσκεται σε ένα καφέ με μία πιτσιρίκα την οποία αποκαλεί μωρό του και την φιλάει. Ετοιμάζομαι φουριόζα να πάω να δω αν είναι αλήθεια. Μου είχαν ήδη μπει ψύλλοι στα αφτιά, εξαφανιζόταν συχνά με την πρόφαση πως κοιμόταν από την κούραση της δουλειάς.

Του στέλνω μήνυμα
Π: Που είσαι;
Χ: Κρατάω την μικρή
Π: Μικρή εννοείς την κόρη σου ή καμιά άλλη μικρή;
Χ: Τι είναι αυτά που λες; Το παιδί μου φυσικά!! Δεν μπορώ να μιλήσω άλλο, δε θέλω να της δίνω δικαιώματα. Τα λέμε το πρωί.

Φτάνω… Όντως κρατούσε την μικρή, μια μικρή που μόνο κόρη του δεν ήταν. Αυτή, φοιτήτρια κορμάρα. Εγώ 30αρα αφρατουλοκομψή. Μας σύστησε κι ολας, εγώ ως φίλη του κι αυτή ως κοπέλα του.

Ήταν μαζί 9 μήνες, ενώ με μένα μόλις 2 μήνες!!! Και δεν ήμασταν μόνο εμείς…

Δεν τον χώρισα, δεν βρήκα τη δύναμη όσο κι αν ήξερα πως έπρεπε. Αργότερα έμαθα και για μια άλλη, λίγο μεγαλύτερη μου με την οποία ήταν 3 χρόνια μαζί, μια άλλη παντρεμένη βρίσκονταν γύρω στα 5 χρόνια, μια άλλη πολύ μεγαλύτερη του που δεν ξέρω πόσο καιρό την έβλεπε, μια άλλη, μια άλλη, μια άλλη, μια άλλη, μια άλλη και ο αριθμός δεν είχε τελειωμό! Μα το αστείο είναι πως όλες ήξεραν πως ήταν οι μοναδικές στη ζωή του.

Εν τέλει έκατσα μαζί του έναν ολόκληρο χρόνο και κάτι ψιλά. Ήξερα για όλες, ήξερα πότε έβγαινε με την κάθε μία, που κοιμόταν τα βράδια όταν δεν ήταν μαζί μου. Μέχρι και στα μηνύματα του, απαντούσα!!! Ναι, τόσο ερωτευμένη ήμουν κι αυτός τόσο ελεύθερος να μιλήσει πρώτη φορά στη ζωή του!

Ύστερα τελείωσε, όχι ο έρωτας – απλά έφτασε η στιγμή που δεν το άντεχα όλο αυτό, ήθελα να προχωρήσω, ήθελα κάτι δικό μου, τρελαινόμουν στη σκέψη κάθε φορά που κοιμόταν και με άλλη.

Πέρασαν τα χρόνια και προχώρησα, ένιωθα θυμό με τον εαυτό μου που μου το έκανα όλο αυτό και συγχρόνως αν τύχαινε καμιά φορά να τον δω από μακριά, η καρδιά μου χτυπούσε το ίδιο δυνατά… Όπως τότε! Κάποια στιγμή μου έστειλε μήνυμα να δει τι κάνω, (τον είχα απειλήσει όταν χωρίσαμε πως αν με ενοχλούσε θα τον έδινα σε όλες) του θύμισα πως εγώ σεβάστηκα τη ζωή του και ζήτησα να κάνει κι αυτός το ίδιο, και το έκανε… Δε με ξανά ενόχλησε!

Έκοψα κάθε επαφή από όποιον με συνέδεε μαζί του μέχρι που πριν δύο μήνες χτυπούσε το κινητό μου ασταμάτητα από μια κοινή μας γνωστή. Απέφευγα για ώρες να το σηκώσω, δεν ήθελα καμιά σχέση με ότι τον θύμιζε… Κάποια στιγμή απάντησα, αλλιώς δε θα σταματούσε. Άσχημα τα νέα μάτια μου! Αυτή τη φορά όντως δεν υπήρχε περίπτωση να με ξανά ενοχλήσεις, αυτή τη φορά έμαθα πως το μοναδικό που έμεινε από σένα σε μένα, είναι αυτό το τατουάζ.

Ήρθα να σε δω για τελευταία φορά, ακόμα και στο φέρετρο ήσουν το ίδιο όμορφος! Γύρω σου πρόσωπα πολλά, πρόσωπα που μόνο εγώ ξεχώριζα. Ήξερα τα ονόματα τους, ήξερα τα αδέρφια τους, τους γονείς τους και τη διάρκεια που είχαν μαζί σου. Και εκείνες; Στεναχωρημένες που σε έχασαν και συγχρόνως τσατισμένες που κατάλαβαν πως τελικά είχες πολλές «Φιόνα, μοναδική μου αγάπη» όπως ο Μάνθος από το Κωνσταντίνου κι Ελένης. Κι όμως, εγώ δεν μπορούσα να σου είμαι θυμωμένη, ήμουν η μόνη που γνώριζε εκεί πέρα και καμιά δεν ήξερε για μένα.

Σε αποχαιρέτησα μα πραγματικά ακόμα και τώρα, δύο μήνες μετά, αδυνατώ να το πιστέψω. Δεν περνάει μέρα δίχως να σε σκεφτώ. Όχι, δε θα ήθελα να είμαστε ποτέ ξανά μαζί, δε σε θέλω έτσι πια, μα νιώθω ένα κομμάτι μου πως σου ανήκει παντοτινά όπως και τότε.

Θα σ’ αγαπώ πάντα. Κρυφά μέσα μου!

 

Στέλλα