Από μικρό παιδί θυμάμαι τους δικούς μου να μου μιλάνε για σεβασμό. Και πόσο σημασία είχε γι’ αυτούς να συναναστρεφόμαστε ανθρώπους που μπορούμε να σεβαστούμε και να μας σεβαστούν. Όχι να έχουμε τις ίδιες απόψεις απλώς να έχουμε γραμμούλες. Γραμμούλες διαφόρων σχημάτων και να μην επιτρέπουμε να τις πατήσει κάποιος με τον όρο πάντα να έχουμε προσέξει κι εμείς τις γραμμούλες των άλλων.

Έτσι μεγάλωσα, να μην μου χρειάζεται να γίνω οπαδός κανενός κινήματος όσο ωραίο και καλό κι αν ακούγεται. Να είμαι μόνο οπαδός της λογικής. “Αν είσαι λογική και σέβεσαι” μου έλεγαν ” δεν χρειάζεται να φορτώνεσαι πινακίδες σαν αυτές που δείχνουν τις οδούς”. Υπέρ του φεμινισμού, υπέρ της φιλοζωίας, υπέρ της ομοφυλοφιλίας, υπέρ των μεταναστών και των προσφύγων κι ο κατάλογος ολοένα και θα μεγαλώνει όσο χάνεται η λογική κι ο σεβασμός. Κι όλα αυτά όσο θα εξελίσσονται και θα περνάει ο καιρός θα χάνουν τον λόγο της δημιουργίας τους και θα γίνονται υπερβολικά. Αν τα έχεις αυτά τα δύο ως οδηγούς, την λογική και τον σεβασμό, έτσι θα φερθείς αναγκαστικά δίχως να ζητήσεις ταυτότητα. Θα σέβεσαι κάθε τι που έχει ζωή και αναπνέει κι αν δεν έχει θα σέβεσαι το δημιουργό του και θα φέρεσαι όπως αρμόζει.

Δεν χρειάζεται να είσαι φιλόζωος για να φερθείς ανθρώπινα σ’ ένα ζώο. Δεν είναι ανάγκη να ξαπλώσεις στο ίδιο κρεβάτι ή να φας από το ίδιο πιάτο για να αποδείξεις τα συναισθήματα σου. Μπορείς όμως να βρεις μια γωνιά, ένα πιάτο φαί κι ένα μπολάκι νερό ή να βρεις κάποιον άλλον που να θέλει να το κάνει αν εσύ δεν μπορείς.

Δεν χρειάζεται να είσαι υπέρ της ομοφυλοφιλίας και να συμμετέχεις σε φιέστες και παρελάσεις για να αποδείξεις τον σεβασμό σου στην ανθρώπινη ύπαρξη του. Αρκεί απλώς να μην ασχοληθείς καθόλου με αυτό εφόσον δεν σε αφορά όπως και πολλά άλλα χαρακτηριστικά από την ζωή του καθενός μας. Αλήθεια δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει να ξέρω εγώ για οποιονδήποτε τι ακριβώς έχει ανάγκη να θέλει και να αγαπά αν δεν παραβιάζει την δική μου ζωή και γιατί πρέπει κι ο άλλος να ξέρει για μένα αν δεν τον ενοχλώ και τον επιβαρύνω? Αν θέλω θα ξέρει, αν θέλει θα ξέρω.

Δεν χρειάζεται να δηλώνεις οικολόγος για να μην ξοδεύεις άσκοπα την ενέργεια της φύσης και για να σέβεσαι το περιβάλλον. Δεν είναι ανάγκη να κυκλοφορείς με πανό αρκεί να καθαρίσεις το πεζοδρόμιο σου κι όπου πατάς όπως καθαρίζεις το σαλονάκι σου. Που δεν σε νοιάζει ποιος έκατσε, ποιος πέρασε και ποιος το λέρωσε αλλά θα το καθαρίσεις με χαρά γιατί σε “φιλοξενεί” όπως και τούτος δω ο πλανήτης. Οι γιαγιάδες κι οι παππούδες μας που δεν είχαν ιδέα περί ανακύκλωσης σεβόντουσαν την γη που τους ζούσε πολύ περισσότερο από όλους εμάς σήμερα. Ας παραδειγματιστούμε κι από αυτούς αν χρειαστεί.

Δεν χρειάζεται να ανήκω σε καμιά οργάνωση για να προσφέρω ότι έχω κι ότι μπορώ σε κάποιον που έχει ανάγκη χωρίς να του ζητήσω πιστοποιητικό γέννησης. Χρειάζεται απλώς να θυμάμαι πως η ανθρώπινη φύση είναι τόσο δυνατή αλλά μπορούν οι συνθήκες να την καταστήσουν και τόσο αδύναμη ούτως ώστε όλοι μας να βρεθούμε στην ίδια θέση.

Δεν χρειάζεται τελοσπάντων να ανήκω πουθενά. Καμιά ταμπέλα. Ίσως μόνο μία. Σεβασμός ή λογική. Άλλα κι αν ο σεβασμός γινόταν κίνημα πάλι δεν ξέρω αν θ’ ακολουθούσα. Γιατί ο σεβασμός δεν μπορεί να υποκινηθεί. Μπορεί μόνο να καλλιεργηθεί. Κι επειδή αρχίζει από πάνω μας, από μέσα μας, από εμάς δεν μπορείς να υποχρεώσεις τον απέναντι αν πρώτα δεν έχεις “υποχρεώσει” τον εαυτό σου. Να σεβαστείς τον εαυτό σου. Αυτόν που μπορεί να σε βουλιάξει ή να σε σώσει. Χρειάζεται να έχεις τις αρχές σου, όποιες κι αν είναι αυτές και να τις προστατεύεις. Να μην αφήσεις κανέναν στις πατήσει.

Πρέπει να έχεις τις γραμμούλες σου και να τις φτιάξεις μόνος σου όπως θες. Ευθείες, τεθλασμένες, διακεκομμένες ακόμα αλλά πάντως γραμμούλες. Κι όταν τις φτιάξεις και δεν αφήσεις κανέναν να στις πειράξει τότε, θα σέβεσαι!
Θα σέβεσαι και των άλλων.