Η γιαγιά μου έλεγε “τα σιγανά ποταμάκια να φοβάσαι”. Και όπως όλες οι γιαγιάδες, αν και κλεμμένη η ρήση, είχε δίκιο. Να την ακούς φίλε μου τη γιαγιά μου. Να ακούς και τη δική σου γιαγιά αν ζει. Βλέπεις οι γιαγιάδες κρατάνε μέσα στα άσπρα τους μαλλιά μια σοφία, που μόνο όταν θα φτάσεις στα χρόνια τους, θα μπορέσεις να εκτιμήσεις.

Τα σιγανά τα ποταμάκια να τα φοβάσαι λοιπόν. Γιατί μπορεί να μοιάζουν αδύναμα και άβουλα, αλλά αν με κάποιο τρόπο κλείσεις την ταπεινή ροή τους, τότε φουσκώνουν, και φουσκώνουν, και φουσκώνουν. Και γίνονται χείμαρροι ολάκεροι! Και αν βρεθείς στο διάβα τους σε αυτή τη φάση, θα σε πάρει και θα σε σηκώσει και θα φταις. Θα φταις, γιατί τα υποτίμησες. Γιατί τα θεώρησες άκακα. Γιατί πήγες και έχωσες τα βρωμοπόδαρα σου μέσα τους για να τα πλύνεις. Λάθος, μέγα λάθος. Τα ποταμάκια αυτά είναι για να πλένεις τη ψυχή σου και όχι τα γεμάτα λάσπες πόδια σου, κατάλαβες;

Βλέπεις δεν είναι όλοι φωνακλάδες σαν εσένα. Κάποιοι απλά δεν μιλάνε. Δεν την γουστάρουν τη φασαρία. Τους φτάνει η βαβούρα του μυαλού τους. Γιατί όσο εσύ καταναλώνεις ενέργεια κάνοντας την παρουσία σου αισθητή, τα ποταμάκια της ζωής από την κουίντα, αθόρυβα και διακριτικά παίζουν το δικό τους ρόλο στο θέατρο του παραλόγου αυτής της ζωής. Εσύ έχεις ανάγκη τα φώτα, εκείνα έχουν ανάγκη τη σκιά. Έκαστος στο είδος του. Αφού λοιπόν εκείνα δεν σου ζήτησαν ποτέ τα ρέστα που μονοπωλείς τη σκηνή, τι σκατά θες εσύ και τα ενοχλείς;

Και μην μου αρχίσεις τα τρελά πως ο θύτης και το θύμα έχουν σχέση αλληλεξάρτησης και βουρλιστώ περισσότερο η γιαπωνέζα. Δεν μιλάω γι’ αυτές τις άρρωστες περιπτώσεις. Δεν μιλάω για εκείνους που βολεύονται να κλαψουρίζουν συνεχώς για το πόσο άδικα τους έχουν φερθεί οι άλλοι και η ζωή. Αυτοί από το δικό σου σινάφι είναι. Λάμψη και προσοχή θέλουν και αυτοί, απλά έχουν βρει αυτό τον τρόπο να την διεκδικούν. Εγώ μιλάω για εκείνους τους διακριτικούς ανθρώπους που δεν θέλουν να κάνουν δύσκολη τη ζωή των άλλων. Που δεν έχουν στο λεξιλόγιο και στη ψυχή τους τη λέξη “εγωισμός”. Που σαν παιδιά θα πάρουν το μικρότερο κομμάτι από το γλυκό οικειοθελώς, που θα κάτσουν παρά πίσω στη βάρδια για να περιμένουν τον συνάδελφο, που θα δώσουν τη θέση τους στην έγκυο συνεπιβάτη, που θα ταΐσουν τα αδέσποτα, που θα χαρίσουν τη σειρά τους στη ηλικιωμένη κυρία στην ατελείωτη ουρά στο ταχυδρομείο χωρίς να τους ακούσεις ποτέ να αναφέρουν ότι έχουν κάνει κάτι από τα παραπάνω. Γιατί δεν θα το κάνουν από αφέλεια, δεν θα το κάνουν αποσκοπώντας στην αναγνώριση, θα το κάνουν για την πάρτη τους.

Ναι, ναι ξέρω δεν το καταλαβαίνεις εσύ ο ανεμοστρόβιλος. Εσύ το δίκιο σου το βροντοφωνάζεις. Εσένα κανένας δεν θα σε ρίξει. Εσύ θα κάνεις ότι είναι δυνατό για το μερίδιο σου στον ήλιο. Ειλικρινά όμως, σκασίλα μου τι κάνεις. Εγώ δεν θα σε κρίνω. Δεν έχω καμία, μα καμία διάθεση να κρίνω κανέναν. Μπορείς να μου κάνεις όμως τη χάρη να μην ασχολείσαι και εσύ μαζί μου; Γιατί μια θα σε γράψω διακριτικά, δύο θα κάνω την Κινέζα, τρεις και θα πάρω βαθιές ανάσες. Βλέπεις τα ποταμάκια είμαστε εκπαιδευμένα από τα μικράτα μας να σε ανεχόμαστε. Πως ανεχόμαστε το πλαγκτόν γιατί και αυτό το δόλιο έχει θέση στην τροφική αλυσίδα; Έτσι ανεχόμαστε και εσένα και την εξυπνάδα που μας πουλάς. Άμα μας φτάσεις όμως στα άκρα μας, τότε θα κάνουμε “μπαμ” και το δικό μας “μπαμ” είναι τόσο απρόβλεπτο, που θα πάρει σβάρνα και άμαχο πληθυσμό.

Γιατί όσο περίεργο και αν σου φαίνεται και εμείς έχουμε όρια. Και σπάμε. Και όταν σπάμε εμείς, να ξέρεις, δεν σπάμε σε κομμάτια. Σε κομμάτια σπάνε αυτοί που σπάνε συχνά. Εμείς σπάμε σε άτομα και μόρια και μοιάζουμε με πυρηνική σχάση. Ξέρεις πόσα χρόνια θέλει το περιβάλλον να αποβάλει τη ραδιενέργεια, μετά από μια μη ελεγχόμενη πυρηνική έκρηξη; Καλύτερα να μην μάθεις, γιατί θα κλάσεις μέντες.

Και αν πάλι είσαι της φιλοσοφίας πως ένα μεγάλο “μπαμ” έφτιαξε κάποτε τον κόσμο, τότε καλά το πας. Συνέχισε να φορτίζεις τα ποταμάκια αυτού του κόσμου. Συνέχισε με τη αχόρταγη ματαιοδοξία σου πυξίδα, να νιώθεις υπεροχή. Συνέχισε να γράφεις το σενάριο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου. Συνέχισε να θεωρείς “μακάριους τους πτωχούς τω πνεύματι”. Συνέχισε και που ξέρεις; Μπορεί μετά από το επόμενο “μπαμ” ,να φτιαχτεί ένα πλανήτης γεμάτος μικρά ποταμάκια. Μικρά ποταμάκια που ειρηνικά θα ρέουν το ένα δίπλα στο άλλο ανενόχλητα.